vrijdag 23 februari 2018

453. Het tegelvloertje van de Ekoplaza


Ik heb laatst een tegelvloertje gelegd…. in mijn maag.
Het waren geen tegels, maar plakjes kokosbrood met rozijnen. Ik had het pakje gekocht bij de Ekoplaza, een biologische supermarkt. De associatie met vloertegels werd bij me opgeroepen toen ik mijn tanden erin zette. Kokosbrood hoort niet keihard te zijn, het is op z’n minst enigszins buigzaam. Ik brak zo’n plak doormidden, het klonk als het breken van 3 mm triplex. Ik liet het op een échte tegelvloer vallen en het brak in 19 stukjes. De uiterste houdbaarheidsdatum zou pas over ruim 2 maanden verstreken zijn, dus daar lag het niet aan. Wat het dan wel was, daar kwam ik niet achter bij deze winkel (Ekoplaza Kruisstraat Eindhoven) en eerlijk gezegd is mijn ervaring bij andere filialen (o.a. Ekoplaza J.P.Heyestraat A’dam) niet beter. Het merendeel van de medewerkers heeft onvoldoende kennis van de producten, ze geven standaardantwoorden op de meest voorkomende vragen en daar houdt het vaak mee op. De Ekoplaza is een soort van alternatieve Albert Heijn. Maar daar is op winkelniveau nog wel een klankbord te vinden waar serieus naar klachten wordt geluisterd. Bij de Ekoplaza loopt men in een groen omzoomd jasje rond en daar is veel, zo niet alles mee gezegd. Ik verwacht meer van een biologische winkel. Kleinschaligheid, vooral producten uit de directe omgeving, versheid van groente en fruit, milieuvriendelijke verpakkingen, een wérkelijk gezond assortiment, het lijkt te vaak alsof ze er niet mee bezig zijn. Zoals bij alle grootwinkelbedrijven gaat het ook bij de Ekoplaza primair om de euro’s, allerlei principes zijn op de achtergrond verdwenen. Stel je kritische vragen dan ervaart men dat als een aanval. Een voorbeeld dan, de Ekoplaza J.P.Heyestraat te A’dam:
Ik wilde een keer lekker boerenkool eten en ja, er lag iets in het groentenrek wat op boerenkool leek en wat ook als zodanig werd aangeduid, maar het was geel van kleur, slap en uitgedroogd met bruine randen. Ik begrijp wel dat verse boerenkool niet vlot verkoopt, maar hoe durf je als winkelier zoiets dag na dag opnieuw in het rek te leggen? Ik had ook aardappelen nodig. De (losse) aardappelen die hier worden verkocht zijn zacht en/of groen (wat overigens giftig is) en in die staat tref ik ze daar meestal aan, beschimmelde sinaasappels, rotte appels en avocado’s tussen onrijpe exemplaren, etc. Maar goed, even terug naar de boerenkool. Ik sprak de bedrijfsleider aan op de verlepte boerenkool en dat je dit toch zo niet kunt aanbieden. Hij pakte wat van de boerenkool in zijn handen en zei gepikeerd: “Dit is het en als u deze niet wilt dan kunt u boerenkool uit de diepvries nemen”.
Ik zeg: “Daar gaat het mij niet om, Ik vind dat je dit niet kunt verkopen, het is oud en ik wil verse stevige groene boerenkool”. De bedrijfsleider was boos, haalde zijn schouders op en liep weg. Sindsdien heeft hij me nooit meer aangekeken. Hij blijkt inmiddels vervangen door een andere bedrijfsleider. Het blijft behelpen en is lood om oud ijzer.
Bij het afrekenen de groene vraag: “Wilt u een bonnetje?” Dat spaart namelijk het milieu. Terwijl de winkel intussen uit zijn voegen barst van alle plastic verpakkingen.


woensdag 14 februari 2018

449. Het hout aan de stranden van Polranny


Aan de West-Ierse kust bij Polranny steken op allerlei plaatsen prachtige stronken uit de bodem. Resten van bomen die jaren geleden dicht bij het strand moeten hebben gestaan en hier nu verweerd en verbleekt door zon en zout hun laatste jaren slijten. De wind heeft de vormen gezandstraald. Als je goed kijkt zie je dat dit hout het water al eens eerder in zichzelf heeft ervaren. Het water dat door elke levende boom stroomt en haar sporen daarvan achterlaat als vloeiende lijnen in nerf en schors. Zachte vrouwelijke vormen rusten in het zand. Mooi afgerond en glad gepolijst liggen ze er in een kleurig decor van stenen, schelpen en zeewier. Elke dag en nacht ondergaan ze het ritme van de zee, van de maan die het water naar zich toetrekt en vervolgens weer laat gaan. Dan komen er schelpjes mee, springbeestjes, krabbetjes, kreeften en als het hard stormt, kleine en grote ronde keien. Het strand in de baaien bij Polranny is een verademing. Rust en stilte resoneren hier met de geluiden en bewegingen die eigen zijn aan de natuur.









zaterdag 10 februari 2018

447. Bladmuziek


                                       Look zonder look (Alliaria petiolata)

                                      Gelderse roos (Viburnm opulus)


                                        Gelderse roos (Viburnm opulus)

                                      Gehoornde klaverzuring (Oxalis corniculata)

                                      Gehoornde klaverzuring  a. Nu  b. Na een minuut  c. Na een uur  d. Na een dag


                                      Japanse esdoorn (Acer palmatum)


                                      Witte waterlelie (Nymphaea alba) Boven- en onderkant van het blad.

                                        Wijnruit (Ruta graveolens) Rechts na 4 uren.

                                       St-Janskruid (Hypericum perforatum) Met roest vanwege een regendruppel.


                                      Wilde wingerd (Parthenocissus)

                                                      Blad gemaakt van knoppen van een pas gesnoeide Eik