359. Aangeklede honden

   Chiangmai is een grote stad in het noorden van Thailand. Het is er minder warm dan in bijvoorbeeld Bangkok maar op dit moment toch altijd nog 25 graden C. Voor Thaise begrippen is dat winter. Waarschijnlijk om die reden zag ik daar veel honden met een T-shirtje of vestje aan lopen. Dan vatten ze zeker geen kou, heeft men waarschijnlijk gedacht.

   Overigens is men hier niet zo diervriendelijk als wel lijkt. Jaarlijks worden er duizenden honden en katten gedood, meestal voor hun huid maar ook om op te eten. Slachthuizen doden en villen de dieren waarna de huiden doorverkocht worden aan Chinese maar ook Westerse handelaren en fabrikanten van leerproducten. Wat dat betreft is het in de Westerse wereld niet beter of diervriendelijker. Wij verbergen het leed hypocriet onder een laagje zogenaamde beschaving en hebben een Dierenbescherming (met veel vleeseters in hun gelederen!) en wetten tegen dierenmishandeling. Die wetten gelden opeens niet voor de miljoenen koeien, paarden, varkens, kippen, konijnen, etc. die hier worden afgeslacht. Dan wordt het  doden en in stukken snijden weer beschouwd als een normale zaak. Mocht er eens ooit een hond in de pan verdwijnen dan staat de wereld op z'n kop.  Onze honden en katten zijn lief, ze hebben een zacht huidje en vertonen af en toe ook menselijke trekjes die ons wel aanstaan in de uren van eenzaamheid. Huisdieren moeten we dus beschermen tegen barbaarse wreedheden zoals men begaat in Azië….

Aangeklede honden hebben iets aandoenlijks. Hier in het Westen associeer ik het met kuise dametjes die bang zijn bevlekt te worden. Misschien heeft het in Chiangmai, waar het leven zich voornamelijk buiten afspeelt, ook de functie om duidelijk te maken dat de hond bij een eigenaar hoort. Een truitje aan om te voorkomen dat het dier van straat wordt geplukt door een hondenvanger.

75. Honderd husky's afgeslacht

Bericht uit De Volkskrant van 1 feb. 2011 ANP − 01/02/11,

HONDERD HUSKY'S AFGESLACHT IN CANADA

VANCOUVER - De Canadese politie heeft een onderzoek geopend naar de slachting van zeker honderd poolhonden, na de Olympische Spelen van afgelopen jaar. Dat meldden justitie en politie. Vermoedelijk zijn de husky's gedood omdat ze na het vertrek van de toeristen niet meer nodig waren. Een medewerker van een bedrijf dat tochten met sledehonden aanbiedt, zou verantwoordelijk zijn voor de moorden. Hij bracht de zaak aan het licht omdat hij last had van een posttraumatische stressstoornis, sinds hij met een mes en een geweer in april 2010 de honden afslachtte. De dieren kwamen niet altijd meteen om het leven door de kogel, waardoor 'hij uiteindelijk een einde moest maken aan de meest verschrikkelijke scènes', aldus de advocaat van de man. Op het verwonden of het in gevaar brengen van een dier staat in Canada vijf jaar cel. Wreedheid tegen dieren kan leiden tot een boete en achttien maanden cel.

   Het is barbaars! Honderd honden vermoorden omdat ze niet meer nodig zijn. Vandaar ook dat de rechter een boete en/of een pittige celstraf kan opleggen. Maar nu meteen eenzelfde verhaal, een verhaal wat zich dichtbij huis in onze eigen omgeving afspeelt. Het bovenstaande leed verbleekt daarbij.
   In Nederland worden per jaar 1 miljoen runderen en 1,5 miljoen kalveren geslacht. Voor het gemak beperk ik me tot deze ene diersoort. Ze krijgen net als de husky’s een schot door hun kop en worden met een mes in stukken gesneden. Dus geen 100 dieren maar 2.500.000. De mensen die verantwoordelijk zijn voor deze moorden (ik gebruik dezelfde benamingen als in bovenstaand Volkskrantartikel) doen dat als werk, ze hebben er hun beroep van gemaakt. De slachting van vele duizenden dieren, elke dag opnieuw, jaar na jaar, is voor justitie en politie géén reden om een onderzoek te openen.
   Iets klopt er niet. Óf men vindt het normaal om dieren af te slachten inclusief de 100 husky’s, óf men vindt het niet normaal.