82. Hillary Clinton over Iran

In Iran is er opnieuw een volksprotest gaande waarbij er gisteren volgens de laatste berichten een dode is gevallen. De demonstraties worden met veel geweld neergeslagen en demonstranten opgepakt. Hervormingsgezinde politici en sympathisanten waren uit voorzorg al onder huisarrest geplaatst, de toegang tot internet en het mobiele telefoonnet zijn beperkt en op sommige plekken is zelfs de stroom afgesloten. Nu overal in het Midden-Oosten de vlam in de pan slaat krijgen de autoriteiten het benauwd en worden de duimschroeven nog strakker aangedraaid.
    In Egypte heeft de opstand ongeveer 500 mensen het leven gekost en zijn er enige duizenden min of meer ernstig gewonden. In Iran hanteert men nog meer de botte bijl dan in Egypte, elk protest wordt hardhandig de kop ingedrukt. Mochten er grote massa’s mensen gaan demonstreren dan gaat dat ongetwijfeld een veelvoud aan mensenlevens kosten. Ineens is Amerika er als de kippen bij om te reageren. Toen er in Egypte onlusten uitbraken bleef Amerika zijn vriend Mubarak tot het laatste moment steunen. Het stuurde de Amerikaanse gezant Frank Wisner naar Egypte die er voor pleitte om Mubarak te laten aanblijven. Amerikaanse diplomaten gooiden het op een akkoordje met het leger en men schoof eerst nog ‘Sullieman’ (de gevreesde chef van de Geheime Dienst) naar voren om een nieuwe regering te gaan leiden. Uiteindelijk heeft een Militaire Raad het sinds gisteren voor het zeggen. Nu het Iran betreft reageert de Amerikaanse regering wél meteen. Hillary Clinton hekelde in een toespraak de "hypocrisie van de Iraanse regering" en prees "de moed van het Iraanse volk dat in opstand komt tegen het Iraanse regime". Woorden waarmee ze zichzelf belachelijk maakt, want wie is er nu eigenlijk hypocriet . “Wij denken dat het politieke systeem in Iran opengesteld moet worden om de stemmen van de oppositie en de samenleving te horen”, zei ze ook nog en vergat voor het gemak goeie vriend Yemen daaraan toe te voegen, waar de bevolking ook in opstand komt na jaren van onderdrukking met steun van Amerika. Die woorden van Clinton aan Iran hadden de Egyptische demonstranten die eerste dagen van protest ook graag voor hun volk willen horen en niet schoorvoetend na 14 dagen en 500 doden verder.

80. De macht van het Egyptische leger

Vrijdag 11 febr. 2011   14.00 uur

De maat is vol voor de generaals, zij zijn de echte machthebbers in Egypte. Na de toespraak van Mubarak en de demonstraties die maar blijven aanhouden, is het leger het zat. De militairen spreken nu hun steun uit voor Mubarak en Suleiman, het hoofd van de Geheime Dienst die naar is voren geschoven als vice-president met presidentiële bevoegdheden. Beide mannen hebben bloed aan hun handen en niet zo’n beetje ook. De generaals maken in werkelijkheid de dienst uit en het zijn ook de generaals die intensief contact onderhouden met hun geldschieters, de Amerikanen, Israël en een aantal lieden die er belang bij hebben om vat te houden op het wereldgebeuren. Als het ze niet bevalt schuiven ze Mubarak en Suleiman gewoon aan de kant, een staatsgreep behoort zeker tot de mogelijkheden. We hebben hier te maken met grote ego’s, met gewetenloze boeven, waarbij alles draait om macht en geld. Ongehoord is het dat dit regime al die jaren zo gesteund is door vooral Amerika, Israël en ook Europa. Met de mond belijdt men democratie, in werkelijkheid wordt dit gewelddadige regime al tientallen jaren gesteund en in stand gehouden. Het volk zou nu dus tevreden moeten zijn met deze kleine verschuiving van poppetjes, maar dat zijn ze niet. Men heeft geproefd van de vrijheid en wil niet meer met een kluitje in het riet worden gestuurd. Ineens zal het leger dan niet meer zo vriendelijk blijken te zijn voor de demonstranten. Militairen zijn natuurlijk nooit echt vriendelijk, het zijn robotten die slaafs uitvoeren wat hen wordt opgedragen. Vanuit hun jeugdige onbezonnenheid en een deels cultureel bepaald mannelijkheidsideaal zijn ze zo gek geweest om ooit te kiezen voor het leger. Het avontuur trok en als soldaat heb je een baan, een inkomen en een bepaalde status. Maar je eigenheid, je geweten en gevoel, je kritisch vermogen, dat raak je zonder erg kwijt. Soldaten zijn verhard (zag je die militaire staf vergaderen?), ze zijn opgeleid om te doden en om opdrachten zonder na te denken uit te voeren en dat zullen ze ook nu weer doen. Mubarak is een geestelijk gestoorde man die de werkelijkheid van dit moment niet wil en kan zien, dat ontstaat vanzelf na 30 jaar despotisme. Het overgrote deel van de Egyptische bevolking wil na deze jaren van onderdrukking, vrijheid. Amerika, Israël en in hun kielzog Europa, willen hun belangen veilig stellen en zijn er echt niet op uit om de opbouw van een democratische samenleving te ondersteunen. In tegendeel, men wil uit alle macht de status quo handhaven, daar wordt dan ook hard aan gewerkt achter de schermen. Ondertussen heeft de geheime dienst de leiders, organisatoren en medewerkers van de demonstraties minutieus in kaart gebracht d.m.v. spionnen op het plein en met geavanceerde zichtapparatuur boven op de gebouwen. Een voortzetting van het ‘oude’ werk om zo de angel uit het verzet te kunnen halen, de leiders te arresteren of gewoon te laten verdwijnen. De betogers hebben tot nu toe zeer vreedzaam gedemonstreerd. Provocaties zoals een week geleden, maar ook uitputting en frustratie, kunnen een chaos veroorzaken waarbij het leger garen spint. Hoe gaat dit aflopen?