449. Het hout aan de stranden van Polranny

Aan de West-Ierse kust bij Polranny steken op allerlei plaatsen prachtige stronken uit de bodem. Resten van bomen die jaren geleden dicht bij het strand moeten hebben gestaan en hier nu verweerd en verbleekt door zon en zout hun laatste jaren slijten. De wind heeft de vormen gezandstraald. Als je goed kijkt zie je dat dit hout het water al eens eerder in zichzelf heeft ervaren. Het water dat door elke levende boom stroomt en haar sporen daarvan achterlaat als vloeiende lijnen in nerf en schors. Zachte vrouwelijke vormen rusten in het zand. Mooi afgerond en glad gepolijst liggen ze er in een kleurig decor van stenen, schelpen en zeewier. Elke dag en nacht ondergaan ze het ritme van de zee, van de maan die het water naar zich toetrekt en vervolgens weer laat gaan. Dan komen er schelpjes mee, springbeestjes, krabbetjes, kreeften en als het hard stormt, kleine en grote ronde keien. Het strand in de baaien bij Polranny is een verademing. Rust en stilte resoneren hier met de geluiden en bewegingen die eigen zijn aan de natuur.

418. Bijzondere stokjes (2)

In de natuur is ieder detail een wereld op zich en het is een weldaad om dit te kunnen ervaren. Een klein stukje grond of tuin is al voldoende voor de creatie van een klein paradijs. Zelfs een balkon biedt mogelijkheden om elke dag iets nieuws te ontdekken aan natuurlijke schoonheid. Deze stokjes en takjes daar lopen veel mensen aan voorbij. Het is zo gewoon: een tak van een boom. Daarom heb ik er een aantal verzameld. Ze kunnen verschillend zijn van soort, van vorm en kleur. Soms ook heeft dezelfde boomsoort tientallen verschillende tinten, zoals bijvoorbeeld de berk. Van wit tot dieprood, goud en zilverachtig, groen, geel en gevlekt. Het blijft een wonder.

394. Bijzondere stokjes (1)

390. Bijzondere boomvormen

369. De schoonheid van verweerd hout

Verweerd hout waar de tijd overheen is gegaan, blootgesteld aan de weersinvloeden, langzaam terugkerend naar zijn oorsprong, het is een van de vele schoonheden in de natuur. Het hout op onderstaande afbeeldingen is ooit bewerkt, mensen hebben het ergens voor bedoeld. Meestal om het leven aangenamer te maken, functioneel, ter versiering of bescherming. Als het vervangen wordt of in het minst slechte geval gerestaureerd, verliest het meestal zijn schoonheid en is de harmonie met de omgeving verstoord. Restauraties van oude huizen bijvoorbeeld halen de sfeer weg van alles wat er door de jaren heen heeft plaatsgevonden, van de tijd waarvan elke steen en ieder stukje hout  is doordrenkt. Daarmee verdwijnen ook de beelden van weleer die in de materialen waren opgeslagen en kan ons gevoel er geen contact meer mee maken. Ik hou van ruïnes, van vervallen gebouwen die langzaam instorten, overgroeien en uiteindelijk weer een worden met de aarde. Daar kan ik vrede mee hebben.

74. Simple design (1): Het houten schatkistje

Dit eenvoudige houten kistje heb ik ooit gemaakt uit een grenen balk.
Onderzijde, voor- en achterkant bestaan uit één stuk.
De zijkanten zijn gezaagd uit de kopse kant van de balk, zodat de houtnerf doorloopt.
Het geheel is met deuvels en lijm aan elkaar bevestigd.
Aan de voorzijde ontbreekt het ‘slotje’, een houten hartje met pen die precies in het gaatje paste waardoor de deksel geborgd werd.
Afmetingen:16 x 9 x 11 cm.
In het schatkistje zitten oude sleutels met een geschiedenis.

Oh ja, onderstaand muisje kwam ook nog uit diezelfde balk gekropen.

Voor meer simple design items zie zoekfunctie en tik in: simple design

29. Metaforen: De huid van de aarde.

   De aarde is een organisme. De oerwouden, bossen en oceanen, de steppen en vlakten, vormen met hun beschermende en voedselrijke lagen de huid van de aarde. Die huid kan wel tegen een stootje. Beschadigingen, mankementen of probleempjes worden vanzelf opgelost, precies zoals het menselijk lichaam dat ook kan. Natuurlijke verwondingen genezen door het regenererend vermogen. Maar altijd tot op zekere hoogte natuurlijk, het moet niet te bont worden. Een algehele verstoring van de huid is ziekmakend, in een volgend stadium wordt het chronisch en als ook dit laatste signaal wordt genegeerd betekent dat het einde van het organisme. Een mens die een groot deel van zijn huidfunctie verliest, legt het loodje. De stoffelijke resten worden door de natuur met dank ontvangen en opgenomen in de kringloop waarvan alles en iedereen deel uit maakt.

   Zoals de mens en de aarde een huid hebben, zo heeft de boom ook een huid welke uit diverse lagen bestaat. Tussen de ziekteverschijnselen van een boom en die van de aarde zie ik overeenkomsten. Een boom die stervende is, zit vol met gaatjes en gangen. Dit beeld betekent in de natuur het einde van deze levensvorm. De zieke boom als een metafoor voor de geteisterde en geperforeerde aarde.                                       

   De buitenste en meest levenskrachtige laag van onze planeet is doorboord met ontelbare gangen voor delfstoffen zoals: zouten, metalen, olie, gas, water, enz. Kriskras over en onder elkaar liggen er draden, kabels, buizen en tunnels, worden er heipalen in de bodem geslagen, bergen afgegraven, rivieren verlegd, dammen en wegen gebouwd, oerwouden gekapt. Land, water en atmosfeer worden vergiftigd met allerlei chemicaliën. In een relatief zeer korte periode binnen onze mensheidsontwikkeling, hebben wij van de aarde een gatenkaas gemaakt. We  gedragen ons egoïstisch en onverantwoordelijk, we ondergraven de weerstand van het organisme waarvan ons voortbestaan afhangt, dommer kan het niet. Met mooie woorden als welvaart, duurzaamheid en economische groei verhullen we de hebzucht en het eigenbelang. Het resultaat van deze houding is een planeet die het niet meer bij kan benen, die zijn zelfgenezend vermogen verliest en als we niet heel snel zijn, ten dode is opgeschreven.