347. 'Iran weigert inzicht in kernwapenprogramma'

Reuzenbovist

Onderstaand ANP-bericht is door veel media overgenomen. Het illustreert duidelijk hoe subjectief ook de Westerse berichtgeving kan zijn. Vervang het woord ‘Iran’ door ‘Israël’ en hetzelfde bericht zou van toepassing kunnen zijn op Israël. Israël heeft al jaren kernwapens, heeft deze in het diepste geheim ontwikkeld en er tot op de dag van vandaag nooit over willen praten. Datzelfde Israël eist nota bene van een ander land inzicht en openheid over zijn nucleaire programma, daarin gesteund door Amerika en o.a. Nederland. Dan heb je toch tonnen boter op je hoofd. In het kielzog daarvan opereert de nucleaire waakhond IAEA, welke zeer selectief blijkt mee te blaffen.

    Israël hackt Iraanse computers, het vermoordt Iraanse atoomgeleerden en dreigt voortdurend met een aanval. De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet. In wezen zijn het allebei schurkenstaten en ook nog eens flink gestoord. Ze vormen een direct gevaar voor de wereldvrede. De berichtgeving in het Westen en in Iran is zeer subjectief. De waarheid ligt ergens in het midden. Een eerlijke objectieve kijk is wat wérkelijk onafhankelijke media zouden moeten nastreven in hun berichtgeving. Nu maken ze stemming en huilen mee met de wolven in het bos.

29/11/12 ‘IRAN WEIGERT NOG STEEDS OM INZICHT IN KERNWAPENPROGRAMMA TE GEVEN’

  

UPDATE:Iran blijft weigeren helderheid te geven over eventuele militaire bedoelingen van zijn nucleaire programma. Tot nu toe is geen vooruitgang geboekt ondanks 'intensieve pogingen' van het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA). Dat zei IAEA-baas Yukiya Amano  tijdens een vergadering van de nucleaire waakhond van de VN in Wenen.

   Amano eiste opnieuw toegang tot het militaire complex Parchin ten zuidoosten van de hoofdstad Teheran. Het IAEA vermoedt al langer dat daar testen zijn gedaan die belangrijk zijn voor de ontwikkeling van kernwapens. Dat zou blijken uit satellietbeelden. De IAEA-topman wil ook toegang tot andere 'verdachte' plekken in Iran, maar zoekt een diplomatieke oplossing voor de kwestie. Iran ontkent hardnekkig dat het aan een atoombom werkt.

VN-wapeninspecteurs praten naar verwachting volgende maand opnieuw met het Iraanse regime om een doorbraak te forceren. Ook in andere samenstellingen staan gesprekken op staan gesprekken gepland. Eerder dit jaar strandden diplomatieke pogingen om overeenstemming te bereiken.

Zorgen

   Westerse landen en Israël maken zich al jaren grote zorgen over het nucleaire programma van Iran. Ook Israël zou overigens over kernwapens beschikken. Het Westen heeft Iran eerder zware handelssancties opgelegd om het land te dwingen te stoppen met zijn atoomprogramma.

   De BBC meldde woensdag dat het IAEA heeft erkend 'enige tijd geleden' te zijn gehackt door een anti-Israëlische groep met de naam Parastoo. Vervolgens werden contactgegevens van ruim 100 experts van de nucleaire waakhond op internet gezet.

Bron: ANP

317. Israël, een patiënt zonder ziekte-inzicht

Soms ontkom ik er niet aan om problemen van landen en volkeren te vergelijken met die van mensen. Wat in het klein gebeurt, gebeurt vaak ook in het groot en andersom. Landen en volkeren hebben een eigen aard, eigen gewoontes en gedragingen, ze kunnen redelijk beschaafd zijn maar ook onbeschoft, agressief en keihard naar anderen. Gewoonlijk gedraagt een land zich naar andere landen in de wereld zoals sommige individuen dat kunnen doen naar hun nabije omgeving. Uitzonderingen daargelaten, gaat men voornamelijk uit van het eigenbelang en verhult dat in mooie woorden en schone schijn. Hoe beschaafder een mens is, des te meer oog zal hij hebben voor de ander. Een beschaafd mens treedt de ander gelijkwaardig en met respect tegemoet, daarnaast is hij aanspreekbaar op zijn gedrag mocht hij in de fout gaan. Een ‘sorry’, is dan geen gezichtsverlies wat tot elke prijs gemaskeerd dient te worden, maar een gemeend excuus vanuit inzicht. Elk land heeft een eigen volksaard, bezit rijkdom en talenten en toont graag zijn grootsheid. Datzelfde land kent ook zijn specifieke problemen en bezit soms een blinde vlek voor minder mooie zaken die men liever niet belicht ziet.

De Israëlische minister van Binnenlandse Zaken heeft vandaag besloten om de Duitse schrijver Günther Grass tot persona non grata te verklaren. Aanleiding daartoe was het prozagedicht: ‘Was gesagt werden muss’, wat Grass onlangs publiceerde in enkele kranten:  http://www.sueddeutsche.de/kultur/gedicht-zum-konflikt-zwischen-israel-und-iran-was-gesagt-werden-muss-1.1325809  
De Nederlandse vertaling vindt u hier: http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2012/04/omstreden-gedicht-g%C3%BCnter-grass-vertaald.html  
Grass schrijft hierin o.a. dat niet Iran, maar Israël als nucleaire macht de wereldvrede in gevaar brengt. Op elk beetje kritiek reageert Israël als door een wesp gestoken. Steeds opnieuw wordt de Holocaust erbij gehaald, worden critici monddood gemaakt en gemakshalve in het antisemitische kamp ingedeeld. Om verder te gaan in de vergelijking van mensen/landen: we hebben het hier over een patiënt met een psychische stoornis. Dat is erg triest, maar mag niet ten koste gaan van de wereldvrede. Israël heeft een traumatische ervaring achter de rug en vertoont aanhoudend slachtoffergedrag. Het lijkt er sterk op dat dit land lijdt aan een paranoïde persoonlijkheidsstoornis. kenmerken van zo'n patiënt kunnen zijn: wantrouwen, een vastomlijnde wijze van denken en handelen op basis van achterdochtige ideeën over anderen, ervan overtuigd zijn dat de eigen kijk op alles de enige juiste is. Zo iemand kan niet goed tegen kritiek, voelt zich bedreigd als anderen het anders zien, is vaak halsstarrig en kent geen weg terug als blijkt dat de eigen denkbeelden onjuist zijn, wat kan overgaan in waanideeën. Ook kan men angstig worden door een ervaren kwetsbaarheid. Vervolgens kan de dreiging die van buiten wordt ervaren, worden omgezet in woede en agressie om de angst te verminderen. Israël in een notendop.

Natuurlijk moet men Israël  niet gaan bevestigen in zijn irreële angsten en waandenkbeelden, dat is vragen om een grote oorlog. Ook moet de wereld zijn handen niet van dit probleem trekken want Israël heeft geestelijke hulp nodig. Bovendien is het tot de tanden bewapend en heeft atoomwapens, een omstandigheid waarbij de Internationale Gemeenschap het blijkbaar niét nodig vindt om controle uit te oefenen. Iran fungeert in deze als tegenpool en houdt Israël een spiegel voor. De wapens die het Iran wil ontzeggen heeft Israël zelf al jaren, een absurde situatie. Israël is vanuit zijn traumatische verleden in staat om gekke dingen te doen, dat blijkt voortdurend. Het land moet daarom geholpen worden om ziekte-inzicht te krijgen. Dat alleen is al een hele toer. Helaas zijn we daar nog erg ver vanaf. Israël wordt in haar beleid gesteund door Amerika en vele andere landen waaronder Nederland. Erg hoopvol ziet de situatie er niet uit. Daarom juich ik het tegengeluid van Günther Grass alleen maar toe.

Zie ook: Aanval op Iran?

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/11/227-aanval-op-iran.html

Aanslag op Iraanse kerngeleerde

http://pietschellekens.blogspot.com/2012/01/259-aanslag-op-iraanse-kerngeleerde.html

227. Aanval op Iran?

Innerlijke beschaving begint in het midden van een mens. Het maakt niet uit waar mensen wonen, uit welke cultuur ze komen en of ze ergens in geloven of niet, we zijn wereldburgers en gelijkwaardig aan elkaar.
   Vrijdag j.l. kwamen er berichten naar buiten over de plannen voor een nieuwe oorlog, ditmaal tegen Iran. Die plannen liggen al enige tijd op het bureau en wachten op uitvoering, want je moet natuurlijk wel een goeie reden hebben om een ander land aan te vallen. Men zoekt dus naar een ‘smoking gun” en als die zo een-twee-drie niet voorhanden is, wordt die wel geconstrueerd (zie o.a. de Irakoorlog). In dat licht moet men ook de beschuldiging zien van krap een maand geleden dat Iran voornemens zou zijn om de Saoedische ambassadeur in Washington te vermoorden. Wie zich er enigszins in heeft verdiept weet dat het een belachelijk verhaal is dat aan alle kanten rammelt. Zo tracht men opnieuw diezelfde sfeer van verdachtmakingen te creëren als opmaat tot een nieuwe oorlog.

De regering in Iran onderdrukt haar volk op allerlei wijze, de mensenrechten worden regelmatig geschonden, vrouwen worden achtergesteld, homoseksualiteit is verboden en als het wordt gepraktiseerd leidt het tot zware straffen, het internet wordt door de staat gecontroleerd en sommige religieuze minderheden worden vervolgd. Los van het feit dat veel van deze zaken ook van toepassing zijn op bijvoorbeeld China en andere landen, lijkt ook Iran me op het wereldtoneel een gevaarlijk en onbetrouwbaar land. De regering van Iran zegt bezig te zijn met een vreedzaam atoomprogramma en ontkend categorisch de beschuldigingen dat men bezig is met het ontwikkelen van atoomwapens. Aan die ontkenningen hecht ik niet zoveel waarde, maar het zou natuurlijk kunnen. Zoals Iran zich bedreigd voelt door het taalgebruik en wapengekletter van Israël, Amerika c.s., zo voelt Israël zich bedreigd door de mogelijke toekomstige kernwapens van Iran. Tot zover is het nog begrijpelijk. Maar Israël heeft zelf in het geheim kernwapens ontwikkeld, weigert dit ter discussie te stellen en eist ondertussen wel van Iran een volledige controle op hun atoomprogramma. Als het al waar is dat Iran kernwapens aan het ontwikkelen is, blijft de vraag liggen waarom landen als Israël, Verenigde Staten, Rusland, Engeland, Frankrijk, China, India, Pakistan en Noord-Korea, wél kernwapens in bezit mogen hebben en Iran niet.

Ik ben van mening dat Amerika een onbeschaafd land is dat zich arrogant,dominant en gewelddadig gedraagt ten opzichte van andere landen. Israël lijkt me geestelijk ziek, een ernstig getraumatiseerd land en rijp voor de psychiater. Daarnaast lijden beide patiënten ook nog aan grootheidswaan en ontbreekt elk ziekte-inzicht, waardoor dit een hopeloze toestand is. Ze zijn een constant gevaar voor de wereldvrede omdat ze zich tot de tanden hebben bewapend, niemand vertrouwen en constant ruzie zoeken, wat herhaaldelijk fors uit de klauwen loopt. Als er al ooit sprake was van innerlijke beschaving, dan zal een nieuwe oorlog zeker de ondergang van deze beschaving inluiden en zullen Amerika en de zijnen verder wegzakken in het zelfgecreëerde moeras. China staat al klaar om de opengevallen plaats in te nemen met zijn eigen interpretatie van vrijheid, veiligheid en vrede.

224. De kracht van het subtiele

Van links naar rechts: rozenkever, pissebed, oorworm en een motje.

  

   Die beestjes wil je liever niet in je bed hebben. Ik heb ze daar trouwens ook niet gevonden. Ze zaten in een open zakje met basaltmeel wat ik gebruik voor de rozenstruiken. Daar waren ze blijkbaar ingekropen en zijn daarna gestorven. Misschien kunnen ze niet tegen dat spul, je weet nooit zeker wat ze er in de fabriek doorheen hebben gemengd. Maar op deze manier tentoongesteld, is hun leven in ieder geval niet voor niks geweest.

   Het lijkt zo onbetekenend, dat kleine pietepeuterige leven van een insect. Je zou zeggen dat de wereld er niks van merkt dat deze 4 beestjes er niet meer zijn. Wie mist ze? Moeder Rozenkever? Vader Rozenkever en de broertjes en zusjes Rozenkever? Nee, dat zal niet, al weet ik het niet echt zeker. Een paar beestjes meer of minder op onze grote aarde maakt toch zeker helemaal niks uit.

   Nou is het alleen een beetje vervelend voor het ego van de mens dat de wereld niet ophoudt bij de aarde. Onze planeet bevindt zich in een onmetelijk heelal. En dit heelal bevindt zich in een nog onmetelijker heelal, maar dat moet nog ontdekt worden. Het is niet te bevatten. In de oneindige ruimte is onze aarde niet eens een stofje, laat staan dat de mensenwezentjes die er ruzie maken over een olieplasje, ook maar iéts te betekenen hebben. Wij mensen, zijn de pietepeuterige beestjes van het heelal. Als die vier dode beestjes niks hebben voorgesteld, dan stellen wij dus ook niks voor.

   Dit realiserende kunnen we ons eigenlijk net zo goed terugtrekken van al dat opgeblazen gedoe, het van groot, naar groter en grootst willen groeien als land of als mens: carrière maken, geld verdienen, je baden in luxe en weelde, de lakens uitdelen en belangrijk zijn, met je kop op tv. Als dat nu helemaal niks blijkt te betekenen kan dat zomaar ineens een heel bevrijdend gevoel geven, want we hoeven niet meer zo nodig. Er ontstaat ruimte om de andere beestjes die er rondlopen te bekijken en elkaar eens goed met de voelsprieten te betasten en te besnuffelen. De aandacht verbreedt zich en gaat uit naar de omgeving, van ‘ik’ naar ‘wij’. De interesse voor andere mensen en volkeren overschrijdt landsgrenzen en er groeit een gevoel van verbondenheid met al het levende, een besef van diepe eenheid. Ineens betekenen we weer wél iets in het heelal, wijzelf maken bewust deel uit van het grote allesomvattende leven.

   De vier kleine beestjes hierboven waren zelfs ná hun dood in staat om mijn pen in beweging te krijgen. Als levende menselijke wezens moeten wij dan ongetwijfeld ook het bijna onmogelijke, mogelijk kunnen maken.

219. De dood van Khadafi

Volgens de laatste berichten vluchtte Muammar Khadafi in een konvooi uit de Lybische stad Sirte. NAVO-vliegtuigen ontdekten de stoet en bestookten een tiental auto’s met raketten. Khadafi trachtte zich te verstoppen in een afwateringsbuis langs de weg maar werd vrijwel meteen ontdekt door opstandelingen. Ze sleurden hem uit de buis waarna hij is gelyncht en vermoord. Het zijn diep trieste en mensonwaardige beelden die de wereld overgaan, vanaf de momenten vlak voor zijn dood tot de bezichtiging van zijn lijk in een koelhuis. Op de laatste momenten van zijn leven kwam hij in een verschrikkelijke hel terecht, werd omringd door tientallen waanzinnige duivels die hem uitjouwden, bespuugden, aftuigden en tenslotte doodschoten.

 Khadafi had veel misdaden op zijn geweten. Wat hem nu is overkomen is zeer waarschijnlijk nog niks bij wat hij vele anderen heeft aangedaan. “Eindelijk zijn verdiende loon!”, zou je dan kunnen zeggen. Maar ik vind dat niemand het recht heeft om een ander mens toe te takelen en/of te doden. Zulke afschuwelijke uitingen van wrok en haat kunnen geen recht doen aan de ander en niet aan degene die ze uitdraagt. Wel is het onze plicht aan de gemeenschap te verhinderen dat misdadigers van zwaar kaliber nog ooit in de fout kunnen gaan. We hebben rechters en allerlei instituties die daarvoor zorg dragen, hoewel het altijd mensenwerk blijft.

   Iedereen sterft een keer en ik stel me zo voor dat een mens uiteindelijk oog in oog komt te staan met zichzelf en dan zijn eigen hel en hemel ten volle zal ervaren, een confrontatie met wie je was en wie je bent.

   Los nog van de vraag wat deze doorgedraaide opstandelingen onder het regime van Khadafi wel of niet meegemaakt hebben, is het moeilijk te zeggen hoe iemand reageert als hij in zo'n situatie terechtkomt. Ik durf er mijn handen niet voor in het vuur te steken. Tegelijkertijd voel ik ook mededogen met Khadafi, zoals ik dat ook had toen Saddam Hoessein voor de draaiende camera’s uit zijn hol werd gehaald en een tijdje later de doodstraf werd voltrokken. Ik zie dan niet enkel zijn lijst met zware misdaden voor me, maar ook dat zo’n man ooit als een klein kwetsbaar wezentje ter wereld is gekomen, zijn eerste lachje aan zijn omgeving gaf en kraaide van plezier als hij gekieteld werd. Ergens in zijn leven is er een keerpunt geweest en kwam het van kwaad tot erger. Op een gegeven moment kon hij niet meer terug, is hij alle gevoel voor proporties verloren en moet het in zijn bol zijn geslagen. Mensen met veel macht worden/zijn trouwens bijna allemaal geestesziek, ook al lijken ze normaal te functioneren. Het beste is om uit de slangenkuil te blijven en dicht bij jezelf. Khadafi was in ieder geval goed ziek, dat moge duidelijk zijn. Het stomme is dat alle regeringsleiders het wisten en zoete broodjes met hem bleven bakken omdat er financieel voordeel was te behalen. Dan ben je dus net zo ziek. Het beest in hem was toen allang uit zijn kooi gebroken en sloeg zijn klauwen uit naar alles wat hem niet zinde. Ze stonden erbij, keken er naar en vulden hun geldbuidels zolang het nog kon. Khadafi is dood, de kaarten worden opnieuw geschud. Achter de schermen bieden de marktpartijen stevig tegen elkaar op en spelen hun spelletjes. Er valt nog het een en ander te halen in Libië.

   De Arabische lente kent nog vele winterse dagen. Het gure weer blijft nog wel even aanhouden. Waarschijnlijk een natte zomer met weinig zon erachteraan en dan zitten we alweer in de herfst. Groei en ontwikkeling heeft nu eenmaal een bepaalde tijd nodig.

Zie ook: Khadafi en de waanzin 11-02-2011

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/02/89-kadhafi-en-de-waanzin.html

en: Khadafi, einde van een dictator 20-10-2011

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/10/217-khadafi-einde-van-een-dictator.html

  

217. Khadafi, einde van een dictator

Ik begrijp de uitzinnige vreugde van het Libische volk nu Khadafi, het symbool van onderdrukking, onvrijheid en terreur, er sinds vanmiddag niet meer is. Tegelijkertijd laten de begeleidende beelden zien dat het ongeregelde zootje strijders van het nieuwe regime als ze in eenzelfde machtspositie verkeren, het waarschijnlijk niet veel beter doen dan Khadafi en consorten. Er is een chronisch gebrek aan beschaving bij de massa en bij hun leiders, niet alleen in het Midden-Oosten maar overal ter wereld. Ware leiders zijn een voorbeeld van eerlijkheid, wijsheid en rechtvaardigheid, waar een bevolking zich aan kan optrekken. De wereldleiders van nu, met in hun kielzog de handelsdelegaties, verdrongen zich nog maar kort geleden voor de troon van diezelfde Muamar Khadafi om nieuwe oliecontracten af te sluiten en andere voordelige deals. Als de beste vrienden omhelsden ze elkaar terwijl onder hun ogen de onderdrukking van het Libische volk gewoon doorging. Toen de Lybiërs tegen de terreur opstonden, doordrukten en het duidelijk werd dat Kadhafi weleens het veld zou moeten gaan ruimen, veranderden zijn Westerse vrienden plots in vijanden en steunden de opstandelingen. De buit onder elkaar verdelen is veel  lucratiever natuurlijk. De wereld hangt aan elkaar van hypocrisie.

   Khadafi zou zich voor al zijn misdaden voor een rechter hebben moeten verantwoorden. Dat zou een helder en duidelijk signaal zijn geweest naar andere leiders en een opsteker voor alle wereldburgers. Nu viert men de gewelddadige dood van Khadafi alsof hij het allerlaatste exemplaar was van een bende machtswellustelingen. Maar de overige wereldleiders, bankiers en oude mafiavrienden vieren het feest vrolijk mee. En zij, als zij ook maar één zwak moment bij een andere concurrent ontwaren, knallen ze die ook meteen af. Het is de Amsterdamse onderwereld, maar dan in het groot.

   Intussen wordt het volk van Syrië al een tijd in de steek gelaten. Er zijn inmiddels meer dan 3000 vreedzaam protesterende burgers gedood en tienduizenden gewond. Pas als het volk een doorbraak forceert komen de mafiosi van alle kanten met hun steun en mooie woorden, vervolgens gaan ze er opnieuw met de buit vandoor en een marionettenregering mag de zaken onderhouden.

   Muamar Khadafi is behandeld zoals hij dat met duizenden onderdanen gedaan heeft. Desondanks is het tragisch en triest dat men niet in staat is geweest om deze man voor de rechter te brengen.

204. Obama en de moord op Anwar al-Awlaki

   Vandaag was er het bericht dat Barack Obama de liquidatie van Anwar al-Awlaki heeft begroet als “een nieuwe, belangrijke mijlpaal” in de strijd tegen terreur. Ik weet niet op welke weg Obama rijdt en hoeveel van deze mijlpaaltjes hij nog tegen zal komen op zijn route, maar feit is wel dat hij met zijn methoden en retoriek steeds meer in de voetsporen treedt van zijn voorganger George Bush. Verdachten van terreur worden zonder enige vorm van proces vermoord. Degenen die toevallig in de buurt waren hebben pech, die worden mee de dood ingejaagd of verwond.

   Amerika kent de doodstraf. Voor een land dat zich vrij en democratisch noemt met hoge normen en waarden, is het al een barbaarse methode om je op deze manier te ontdoen van mensen die misdaden plegen. Maar daar blijft het niet bij. Vijanden van de staat zoals verdachten van terrorisme worden zonder enige vorm van proces geliquideerd, ook in het buitenland. Daarmee maakt Amerika zich schuldig aan illegale buitengerechtelijke executies, schending van de Amerikaanse grondwet en de rechten van de mens zoals vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties. Het is niet zomaar een incident. Het koelbloedig vermoorden van verdachte terroristen en gevaarlijk geachte tegenstanders is schering en inslag. Dat geldt ook voor de ontvoering en opsluiting van verdachten zonder proces en zonder tussenkomst van een rechter en voor marteling. Nu Awlaki vanuit de lucht is vernietigd inclusief de ‘collateral damage’ (er zaten nog twee andere mensen in de auto), is er nog geen enkel ‘beschaafd’ land ter wereld die hier tegen heeft geprotesteerd. De enige kritische geluiden komen uit Amerika zelf en dan alleen nog omdat de betreffende verdachte een Amerikaan is. Blijkbaar hebben de mensen over de grens minder rechten. Ook in Nederland blijft het stil. Het zijn onze vrienden: Amerika, Israël, China, Rusland en nog wat schurkenstaten, die de mensenrechten consequent schenden. Het is  niet in ons belang om ze tegen het hoofd te stoten.

Liquidatie  van een verdachte door de Israëlische luchtmacht in de Gazastrook

   Menselijke ethiek gaat over het vormen van gedachten, over ‘moreel juist’ gedrag in allerlei situaties en niet alleen over de vraag: wat is op dit moment het meest voordelige voor mij of voor mijn familie en vrienden? Wij kunnen ons met ethiek bezighouden omdat we mensen zijn. Daarmee onderscheiden we ons enigszins van de dieren, waarbij de egoïstische overlevingsdrang de basis van het gedrag vormt. Mensen zijn in staat aan het welzijn van een ander te denken.
   Een beschaafd land is gegrondvest op humane principes. Haar leiders hebben een geweten en kunnen een bewuste keuze maken tussen de mechanismen van het dierenrijk en de menselijke principes die daarbovenuit stijgen. Voor een aantal zaken bestaan morele gedragscodes. Daarnaast hebben landen regels en wetten gemaakt waaraan elke inwoner zich heeft te houden, ook de politici. Er bestaan overkoepelende gedragscodes zoals de Universele verklaring van de rechten van de mens, een morele en juridische standaard voor elk beschaafd land. Obama huldigt blijkbaar het principe van “het doel heiligt de middelen”. Maar om een samenleving zonder misdaad en terreur te bereiken, mag je je niet verlagen tot dezelfde methodes als die je veracht, dan ben je geen haar beter. Vaak bereik je ook nog eens het tegenovergestelde en val je in je eigen zwaard. Obama's voorganger, George Bush, in samenwerking met Blair en kornuiten, belazerden de wereld met leugens en bedrog. Toen dat uitkwam riep Bush dat we niet moesten zeuren want de grote dictator was toch verdreven. De actie van Bush kostte aan ongeveer 1 miljoen Irakezen het leven, over de miljoenen gewonden en getraumatiseerden zullen we het maar niet hebben. De “enorme klap” die Obama nu weer zegt te hebben uitgedeeld met de liquidatie van Awlaki zal zich tegen hem keren. Het beantwoorden van terreur met terreur, het zaaien van dood en verderf, daarmee oogst men nu eenmaal geen vrede en rechtvaardigheid.

Zie ook blog 131: Verklaring van de famile van Osama Bin Laden

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/05/131-verklaring-van-familie-osama-bin.html

131. Verklaring van familie Osama Bin Laden

Brief aan de New York Times, dinsdag 10 mei 2011

   “ Ik, Omar Osama bin Laden, en mijn broers, de wettige kinderen van Osama bin Laden (OBL), hebben kennis genomen van het nieuws over de dood van onze vader, maar, bij gebrek aan zijn lijk, foto’s en videomateriaal, zijn we er niet van overtuigd dat onze natuurlijke vader dood is.

   Daarom vragen we om tastbare bewijzen zodat we de verhalen kunnen geloven die zijn gepubliceerd over de Operatie Geronimo. In zijn televisierede zei de Amerikaanse president Barrack Hoessein Obama dat hij toestemming had gegeven voor die operatie en het doden van OBL en later bevestigde hij diens dood.

   Als OBL gedood is tijdens die operatie, zoals de Amerikaanse president beweert, dan hebben wij het recht om te vragen waarom volgens mediaberichten een ongewapende man niet is gearresteerd en voor de rechter is gebracht, zodat de waarheid wordt onthuld aan alle mensen ter wereld.

   Als hij inderdaad standrechtelijk is geëxecuteerd, dan zetten wij vraagtekens bij de rechtmatigheid van een dergelijke moord, aangezien het niet alleen een grove schending van het volkenrecht inhoudt, maar de VS ook het recht op een eerlijk proces en het principe dat iemand onschuldig is tot het tegendeel is bewezen, hebben opgeofferd. Terwijl de Westerse maatschappij daarop is gebaseerd en er een proces mogelijk was tegen OBL wegens mogelijke misdrijven, net zoals het geval was met de Iraakse president Saddam Hoessein en de Servische president Milosovic. Wij houden vol dat willekeurige moord geen oplossing is voor politieke problemen en het bestraffen van misdaden, aangezien het recht zijn loop moet hebben.

   Het is bovendien onwaardig voor commando’s om ongewapende vrouwelijke familieleden van Bin Laden neer te schieten, waarbij een vrouw en een zoon werden gedood.

   En het belangrijkste: waarom werd OBL’s familie niet ingelicht zodat ze zijn lichaam in ontvangst konden nemen, aangezien het algemeen bekend is dat zij in Saoedi-Arabië wonen. Zijn overhaaste en door niemand bijgewoonde begrafenis in zee heeft de familie beroofd van de mogelijkheid de religieuze plichten van een moslim te vervullen.

   Nu de operatie voorbij is willen we dat de Pakistaanse regering alle minderjarigen van de familie vrijlaat en dat alle familieleden worden herenigd op één plaats en dat ze worden teruggebracht naar hun land van herkomst, vooral de vrouwelijke leden van de familie om verdere onderdrukking te voorkomen. We hopen op internationale steun hiervoor.

   Hoewel we het niet eens waren met de manier waarop OBL zijn geloof uitdroeg en opereerde, eisen wij een onderzoek onder leiding van de Verenigde Naties naar de fundamentele vraag waarom onze vader niet is gearresteerd en voor de rechter gebracht, maar standrechtelijk werd geëxecuteerd.

   In deze verklaring willen we de wereld er nog eens aan herinneren dat Omar Osama Bin Laden, de vierde zoon van OBL, het altijd oneens is geweest met onze vader als het ging om geweld en dat hij altijd gevraagd heeft een ander pad te kiezen en onder geen beding burgers aan te vallen.

   Hoe moeilijk het ook was openlijk van mening te verschillen met onze vader, hij heeft nooit geaarzeld gewelddadige aanslagen te veroordelen en heeft zijn verdriet betuigd over de slachtoffers van welke aanslag dan ook. Zoals hij onze vader veroordeelde, veroordelen wij nu de president van de Verenigde Staten wegens het opdracht geven tot de executie van ongewapende mannen en vrouwen.

   Als wij geen antwoord krijgen op deze vragen zullen wij gedwongen zijn naar een internationale rechtsinstantie te stappen, zoals het Internationaal Gerechtshof en de VN, om hen te wijzen op de schending van het volkenrecht en hen te vragen ons te helpen met het vinden van antwoorden op onze gerechtvaardigde vragen. Er wordt al een panel van eminente Britse en internationale juristen samengesteld. Als er binnen dertig dagen na deze verklaring nog geen antwoorden zijn, dan zullen wij de benodigde stappen ondernemen."

Omar bin Laden

Bron: The Gardian   Zie ook: http://pietschellekens.blogspot.com/2011/05/124-osama-bin-laden-gedood.html

126. De "situation room"

    

    Hierboven de foto die vandaag in alle kranten ter wereld staat. Deze foto 'live' gemaakt tijdens de aanval op het huis van Osama Bin Laden, moet de moed, de besluitvaardigheid en daadkrachtige leiderschap van president Obama en zijn staf aantonen. De populariteit van Obama staat al een tijdje onder druk, dan is dit natuurlijk hét moment om dat op te vijzelen. Dat is wat hier gebeurt.

    Het plaatje lijkt een fragment uit een Amerikaanse B-film, een toneelstuk. Het is volledig in scène gezet door de pr-afdeling van het Witte Huis en op een manier zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Zie nu toch de arme Hillary eens zitten, die warme gevoelige vrouw daar tussen al die keiharde kerels. Haar rechterhand houdt zij in ontzetting voor haar mond, vanwege de spannende en gevaarlijke operatie die er gaande is. Hier wordt het klassieke beeld van de vrouw neergezet. Men heeft een licht bijtende vloeistof in haar ogen gedruppeld, zodat ze echt geroerd lijkt te zijn. Tja, je moet er wat voor over hebben. Hillary heeft een multomap op haar schoot, haar linkerhand rust quasi-ontspannen op iets wat op een agenda lijkt. De ordinaire BIC-ballpoint op de agenda moet de indruk wekken dat ze er zojuist nog zat te schrijven. Maar wáár zat ze dan te schrijven en waarom? Op de tafel is geen plaats. Leg dan alles even terzijde zou je zeggen, als je naar zoiets gaat kijken. Er is sowieso geen plaats hier, althans zo wil men het laten lijken, want die 'situation room' is in werkelijkheid 460 m2 groot. Ruimte genoeg dus. Waarom dan met z’n allen op een kluitje en de meesten ook nog staande? Omdat zo’n beeld een bepaalde intimiteit en saamhorigheid uitdrukt: “Wij als team staan als één man achter onze president”. Op de achtergrond is het presidentiële logo nog te zien, en ook op een beker die op tafel staat. Allemaal geen toeval. De hele opstelling, de houdingen, gezichtsuitdrukkingen, voorwerpen, etc., het is heel bewust geregisseerd. De lui op de achtergrond lijken onverwacht van hun werkplek te zijn geroepen, zo van: ”Hee jongens, kom eens gauw, we zijn hier naar een spannende video aan het kijken!” Het is allemaal pure fake, een uitgekookte pr-stunt die aan alle kanten rammelt.

    Als je van te voren weet wat er te gebeuren staat en je wilt dat live laten zien en met elkaar delen, dan ga je niet helemaal achter in een grote ruimte op een kluitje staan. De achterste mensen moeten zelfs moeite doen om iets te kunnen zien. Bij zo’n belangrijke gebeurtenis schep je tijdig voldoende ruimte en creëert een paar rijen met gemakkelijke stoelen waarin iedereen kan plaatsnemen op het bewuste uur U. Bedoeling van deze foto zal zijn om duidelijk te maken dat de president en zijn staf een hecht team vormen van hardwerkende mensen met een missie. Moedig, vastberaden, trouw en vaderlandslievend, een  Amerikaan waar de doorsnee burger zich graag mee identificeert (zie ook het polo-shirt en sportjack van Obama).

    En dan nog die paljas in het midden, brigadegeneraal Brad Webb, kijk hem toch eens druk zitten tikken op z’n minilaptopje. Hij heeft een groot plakkaat kleurige plakkertjes op zijn borst, waardoor wij zouden moeten veronderstellen dat deze militair de operatie aan het leiden is. Die kerel kijkt niet eens naar de film, terwijl dáár de meest verschrikkelijke dingen gebeuren. Terwijl Hillary zogenaamd ontdaan naar de schermutselingen kijkt, zit meneer doodleuk op z’n laptopje te tikken. Het is één grote schijnvertoning.

    En alle media nemen het over, drukken de foto af en geven de prachtigste commentaren, precies zoals de pr-machine van het Witte Huis het vooraf heeft bekokstoofd. En passant nemen we ook nog maar even Quantanamo Bay mee, hebben ze gedacht in het Witte Huis. Dan begrijpt het publiek tenminste waarom Obama zijn belofte om deze inhumane gevangenis te sluiten, nog steeds niet gestand heeft gedaan. Uit de terroristen die daar vast zitten hebben we namelijk deze informatie losgekregen waardoor we Osama Bin Laden een kopje kleiner konden maken. De wereld is weer een stuk veiliger geworden.

124. Osama Bin Laden gedood

    Afgelopen nacht is Osama Bin Laden gedood door speciale eenheden van het Amerikaanse leger. Osama verzette zich bij zijn arrestatie en werd daarbij door het hoofd geschoten, althans dat is de lezing van het Witte Huis op dit moment. Zijn lichaam zou door de Amerikanen volgens Islamitische regels verzorgd zijn en daarna in zee gegooid. Later werd gezegd dat ze hem op een plank hebben laten afdrijven, dat klinkt wat vriendelijker. Voor het Witte Huis in Washington staat momenteel een joelende en feestende menigte welke o.a. U.S.A., U.S.A.! scandeert.

    Bin Laden was ongetwijfeld een grote boef, maar niet groter dan veel leiders van landen waar bijvoorbeeld Nederland innig mee bevriend is, staatsbezoeken aan aflegt en prettig zaken mee doet. Voor zolang dat duurt tenminste, want wie om een of andere reden in ongenade valt, wordt direct in de steek gelaten. Van de een op de andere dag willen leiders als Rutte, Verhagen en Rosenthal dan ineens niets meer met een Mubarak of Kaddafi te maken hebben. Politici zijn rasopportunisten en dat is een milde benaming.

    Osama Bin Laden werd geboren in Saoedi-Arabië en was de zoon van een zeer vemogend bouwondernemer. Op zijn 22^e sloot hij zich aan bij de moedjahedien die in Afghanistan in opstand waren gekomen tegen de Sovjet-Unie. Van huis uit was hij financier en projectontwikkelaar. Met zijn geld, macht en kennis zette hij trainingskampen op en organiseerde wapentransporten in samenwerking met de VS. Toen de troepen van de Sovjet-Unie zich terugtrokken werkte Bin Laden nog enige  tijd voor het familiebedrijf in Saoedi-Arabië, totdat in 1991 de Golfoorlog begon en hij in conflict kwam met de Saoedische heersers. Hij ging voor 5 jaar naar Soedan welke hem uiteindelijk onder druk van de VS het land uitzette. Vervolgens keerde hij terug naar Afghanistan en werkte samen met de Taliban. Toen er een nieuwe regering aantrad zag Bin Laden zich genoodzaakt om onder te duiken. Vanaf die tijd wisselden videoboodschappen zich af met terreurdaden en was de terreurorganisatie Al Qaida geboren.

    Bin Laden is gisteren gedood en naar men zegt even later in zee gegooid, maar van dit laatste geloof ik niks. Dit lichaam wordt van top tot teen, van binnen en van buiten dagenlang minutieus onderzocht. Van elk stukje worden beelden en scans gemaakt, biopten worden genomen, bacteriën op kweek gezet, enzovoorts. De gehele operatie is topgeheim, streng geregisseerd en de publiciteitslijnen zijn van te voren nauwkeurig uitgezet. Het meest opportune moment wordt hiervoor uitgezocht, deze gebeurtenis markeert het begin van de strijd om het presidentschap.

    Zijn toespraak tot de wereld en het Amerikaanse volk besluit President Obama met de woorden: “Let us remember that we can do these things not just because of wealth or power, but because of who we are, one nation under God, indivisible with liberty and justice for all. Thank you. May God bless you. And may God bless the United States of America”. Als we het dan over God en gerechtigheid moeten hebben: willens en wetens een mens doden en dit ook nog zonder proces, dat vindt geen enkele God okee en los daarvan, het past volstrekt niet in een democratie. Ook wil ik nog wel even de Golfoorlog in herinnering brengen. Daar lieten volgens officiële cijfers minimaal 200.000 mensen het leven. De commissie Davids had het in zijn rapport over 650.000 doden en volgens hulporganisaties zou het dodental het dubbele daarvan zijn, namelijk 1.300.000 doden. ” Do you think God will bless the United States of America?

Zie ook: http://pietschellekens.blogspot.com/2011/05/131-verklaring-van-familie-osama-bin.html

89. Kadhafi en de waanzin

We leven in een rare wereld met soms gekke mensen. Wat in het groot gebeurt, gebeurt ook in het klein. De Kadhafi in spe woont in onze straat, kan onze baas zijn of naaste collega en als we niet heel goed opletten groeit het beest stilletjes in onszelf. Iedereen heeft dat monster in zich en wie zich daar niet bewust van is wordt op een kwade dag onprettig verrast door deze werkelijkheid.
    Kadhafi is goed bevriend met een andere gemankeerde geest, Silvio Berlusconi, die het weer goed kan vinden met Vladimir Poetin en zo kunnen we een heel rijtje afwerken. Het zijn onze goeie vrienden waar we van tijd tot tijd een bakje koffie mee drinken en ons voordeel mee doen, tot de wind anders waait en we ze snel de rug toekeren. Gevaarlijke machtige mannen die het voor het zeggen hebben maar niet veel positiefs brengen in de wereld. Onder de top van de piramide bevindt zich een groot arsenaal aan politici die allemaal het hoogste ambt nastreven. Ze zijn hyperambitieus, willen groot zijn, groter, het grootst, lijden dus aan grootheidswaan en zijn in wezen stuk voor stuk zielige mensen met vaak een sterk minderwaardigheidscomplex. Politici deinzen niet terug voor vieze spelletjes, chantage, manipulatie, leugens en bedrog. Het is tot een levenswijze geworden om daarmee de vurig gewenste top te halen. Helemaal onderaan de piramide bevinden zich de politici van dorpen en steden. Het is meestal één doffe ellende, een gekrakeel met ruzie, roddel en achterklap, hoe erg moet dat dan boven niet zijn? Ook idealisten en wereldverbeteraars die soms met oprechte bedoelingen de politiek in zijn gegaan leggen op een gegeven moment het loodje, of gaan mee in de stroom van ellebogenwerk en vals spel om de beoogde doelen te halen. Maar hoe hoger men komt des temeer water zal er bij de wijn moeten. Op dat niveau spreken we dan al gauw over wijn in een homeopathische verdunning.

    Vandaag is een officiële feestdag in Suriname. Desi Bouterse heeft dat enige tijd geleden zo besloten. Hij wil in de grondwet vastleggen dat 25 februari een dag van vernieuwing en bevrijding is. 31 jaar geleden pleegde Bouterse een staatsgreep waarbij 15 personen zijn vermoord. Door wie? Dat wordt nog steeds uitgezocht. De negen nog levende coupplegers en companen van Bouterse worden vandaag door hem gedecoreerd met het Grootlint in de Ere-Orde van de Gele Ster. Hoe verzint ie het? Vannacht om 12.00 uur heeft Bouterse bovendien kransen gelegd bij het monument van de revolutie. Wel een beetje donker om op dat uur met kransen te gaan zeulen, maar ja het gaat dan ook om een duistere zaak .

82. Hillary Clinton over Iran

In Iran is er opnieuw een volksprotest gaande waarbij er gisteren volgens de laatste berichten een dode is gevallen. De demonstraties worden met veel geweld neergeslagen en demonstranten opgepakt. Hervormingsgezinde politici en sympathisanten waren uit voorzorg al onder huisarrest geplaatst, de toegang tot internet en het mobiele telefoonnet zijn beperkt en op sommige plekken is zelfs de stroom afgesloten. Nu overal in het Midden-Oosten de vlam in de pan slaat krijgen de autoriteiten het benauwd en worden de duimschroeven nog strakker aangedraaid.
    In Egypte heeft de opstand ongeveer 500 mensen het leven gekost en zijn er enige duizenden min of meer ernstig gewonden. In Iran hanteert men nog meer de botte bijl dan in Egypte, elk protest wordt hardhandig de kop ingedrukt. Mochten er grote massa’s mensen gaan demonstreren dan gaat dat ongetwijfeld een veelvoud aan mensenlevens kosten. Ineens is Amerika er als de kippen bij om te reageren. Toen er in Egypte onlusten uitbraken bleef Amerika zijn vriend Mubarak tot het laatste moment steunen. Het stuurde de Amerikaanse gezant Frank Wisner naar Egypte die er voor pleitte om Mubarak te laten aanblijven. Amerikaanse diplomaten gooiden het op een akkoordje met het leger en men schoof eerst nog ‘Sullieman’ (de gevreesde chef van de Geheime Dienst) naar voren om een nieuwe regering te gaan leiden. Uiteindelijk heeft een Militaire Raad het sinds gisteren voor het zeggen. Nu het Iran betreft reageert de Amerikaanse regering wél meteen. Hillary Clinton hekelde in een toespraak de "hypocrisie van de Iraanse regering" en prees "de moed van het Iraanse volk dat in opstand komt tegen het Iraanse regime". Woorden waarmee ze zichzelf belachelijk maakt, want wie is er nu eigenlijk hypocriet . “Wij denken dat het politieke systeem in Iran opengesteld moet worden om de stemmen van de oppositie en de samenleving te horen”, zei ze ook nog en vergat voor het gemak goeie vriend Yemen daaraan toe te voegen, waar de bevolking ook in opstand komt na jaren van onderdrukking met steun van Amerika. Die woorden van Clinton aan Iran hadden de Egyptische demonstranten die eerste dagen van protest ook graag voor hun volk willen horen en niet schoorvoetend na 14 dagen en 500 doden verder.

80. De macht van het Egyptische leger

Vrijdag 11 febr. 2011   14.00 uur

De maat is vol voor de generaals, zij zijn de echte machthebbers in Egypte. Na de toespraak van Mubarak en de demonstraties die maar blijven aanhouden, is het leger het zat. De militairen spreken nu hun steun uit voor Mubarak en Suleiman, het hoofd van de Geheime Dienst die naar is voren geschoven als vice-president met presidentiële bevoegdheden. Beide mannen hebben bloed aan hun handen en niet zo’n beetje ook. De generaals maken in werkelijkheid de dienst uit en het zijn ook de generaals die intensief contact onderhouden met hun geldschieters, de Amerikanen, Israël en een aantal lieden die er belang bij hebben om vat te houden op het wereldgebeuren. Als het ze niet bevalt schuiven ze Mubarak en Suleiman gewoon aan de kant, een staatsgreep behoort zeker tot de mogelijkheden. We hebben hier te maken met grote ego’s, met gewetenloze boeven, waarbij alles draait om macht en geld. Ongehoord is het dat dit regime al die jaren zo gesteund is door vooral Amerika, Israël en ook Europa. Met de mond belijdt men democratie, in werkelijkheid wordt dit gewelddadige regime al tientallen jaren gesteund en in stand gehouden. Het volk zou nu dus tevreden moeten zijn met deze kleine verschuiving van poppetjes, maar dat zijn ze niet. Men heeft geproefd van de vrijheid en wil niet meer met een kluitje in het riet worden gestuurd. Ineens zal het leger dan niet meer zo vriendelijk blijken te zijn voor de demonstranten. Militairen zijn natuurlijk nooit echt vriendelijk, het zijn robotten die slaafs uitvoeren wat hen wordt opgedragen. Vanuit hun jeugdige onbezonnenheid en een deels cultureel bepaald mannelijkheidsideaal zijn ze zo gek geweest om ooit te kiezen voor het leger. Het avontuur trok en als soldaat heb je een baan, een inkomen en een bepaalde status. Maar je eigenheid, je geweten en gevoel, je kritisch vermogen, dat raak je zonder erg kwijt. Soldaten zijn verhard (zag je die militaire staf vergaderen?), ze zijn opgeleid om te doden en om opdrachten zonder na te denken uit te voeren en dat zullen ze ook nu weer doen. Mubarak is een geestelijk gestoorde man die de werkelijkheid van dit moment niet wil en kan zien, dat ontstaat vanzelf na 30 jaar despotisme. Het overgrote deel van de Egyptische bevolking wil na deze jaren van onderdrukking, vrijheid. Amerika, Israël en in hun kielzog Europa, willen hun belangen veilig stellen en zijn er echt niet op uit om de opbouw van een democratische samenleving te ondersteunen. In tegendeel, men wil uit alle macht de status quo handhaven, daar wordt dan ook hard aan gewerkt achter de schermen. Ondertussen heeft de geheime dienst de leiders, organisatoren en medewerkers van de demonstraties minutieus in kaart gebracht d.m.v. spionnen op het plein en met geavanceerde zichtapparatuur boven op de gebouwen. Een voortzetting van het ‘oude’ werk om zo de angel uit het verzet te kunnen halen, de leiders te arresteren of gewoon te laten verdwijnen. De betogers hebben tot nu toe zeer vreedzaam gedemonstreerd. Provocaties zoals een week geleden, maar ook uitputting en frustratie, kunnen een chaos veroorzaken waarbij het leger garen spint. Hoe gaat dit aflopen?

77. Herinneringen aan George Bush

In mijn archief vond ik dit schijnbaar onbeduidende krantenberichtje van januari 2002, ik dacht afkomstig uit dagblad NRC. Zeer schokkend, nog even afgezien van het feit dat zo’n bericht weggemoffeld wordt ergens in een hoekje van de krant. Dit illustreert duidelijk het volkomen gebrek aan respect en menselijkheid van de Amerikaanse machthebbers van dat moment. Meteen is ook helder waarom Amerika op geen enkele manier wenste mee te werken aan het Internationale Strafhof. President Clinton ondertekende aanvankelijk het VN-verdrag welke dit strafhof in het leven had geroepen ter vervolging van genocide en oorlogsmisdaden. Zijn opvolger Bush echter weigerde het te bekrachtigen, dit vanwege het risico dat Amerikaanse burgers en vooral militairen door het strafhof veroordeeld zouden kunnen worden voor misdaden in door de VS gevoerde oorlogen. Toen Bush onvoldoende steun binnen de VN kreeg om Amerikanen te vrijwaren van eventuele strafvervolging, reageerde hij met het dreigement dat Amerika dan niet meer mee zou meedoen aan vredesmissies. Bovendien “weigeren de VS te erkennen dat internationaal gezag boven het eigen gezag gaat”, aldus George Bush. 
    Hoe verzin je het: mensen doden en vervolgens hun vingers afknippen, in een plastic zakje doen, een labeltje er op met nummer en persoonsgegevens en dan snel in een grote roestvrijstalen trommel met ijs, op naar de volgende dode strijder. Wie laat zich nou voor zulke ernstige misdaden gebruiken? “We got him!”. Die triomf had Bush graag opnieuw willen vieren. Nu is het de beurt aan Obama om de mensenrechten te respecteren. Van zijn gedane belofte om Guantanamo Bay te sluiten is tot nu toe niet veel terecht gekomen.

70. Missie Kunduz gaat door

                            26 januari 2011  

   Heb zojuist 10 minuten naar de commissievergadering gekeken, ik zag en hoorde mevrouw Sap van Groen Links en dhr. Rosenthal debatteren. Op basis van dat korte moment kan ik u reeds verklappen dat de missie in Kunduz doorgaat. Morgen nog een afrondend debat met dhr. Rutte en de zaak is beklonken. Met een triomfantelijke blik en een brede smile zal premier Rutte dan de pers te woord staan. Ook Jolanda Sap viert haar triomf, ze denkt haar eisen en het bijbehorende knievalletje van Rutte (ze had hem vandaag voor alle zekerheid nog maar even gebeld) aan haar achterban te kunnen verkopen. De Amerikanen zijn tevreden gesteld, misschien krijgen we als beloning het begeerde plekje bij de G20, de vergadering van ’s werelds grootste economieën. Hoe een klein landje steeds opnieuw groot wil zijn.

   Nederlandse instructeurs gaan in Kunduz de grotendeels analfabete politie trainen, wat meteen wil zeggen dat de leerlingen niks van het geleerde kunnen opschrijven of kunnen nakijken in boeken en dergelijke. De politie trainen in een chaotisch land met corrupte krijgsheren en een Karzai die wat corruptie betreft de kroon spant. Het is water naar de zee dragen. Moeten de door ons opgeleide politiemannen die lui trouwens niet meteen arresteren? Daar doen we het toch eigenlijk voor?!
   De strijd in Afghanistan is uitzichtloos en zal met militaire middelen niet opgelost kunnen worden. Onderhandelingen tussen de strijdende partijen bieden nog de meeste kans van slagen, iets waar nog nauwelijks energie in is gestoken.

69. Gullit in Tsjetsjenië

    Dat klinkt als Kuifje in Afrika: gemoedelijk, spannend en avontuurlijk. Het was het tweede stripboek van Hergé wat van tijd tot tijd nogal wat stof deed opwaaien bij anti-racisten en dierenliefhebbers vanwege de houding naar zwarten en dieren. Misschien kunt u zich het verhaal nog herinneren. Een korte opfrisser:

    Kuifje en zijn hondje Bobbie varen met de boot vanuit Antwerpen naar Belgisch Congo (toentertijd een Belgische kolonie). Na wat strubbelingen op het schip met Bobbie en een boosaardige verstekeling gaan ze aan wal in Afrika. Ze trekken Congo in en gaan op wildjacht. Als ze terugkomen blijkt de auto gestolen te zijn door de verstekeling. Het lukt Kuifje de auto terug te krijgen, maar de dief kan ontsnappen. Verderop in het verhaal komen Kuifje en Bobbie in een Afrikaans dorpje terecht waar zich ook de verstekeling bevindt die met de plaatselijke genezer samenspant tegen Kuifje. Ze ontsnappen verschillende keren aan de dood maar uiteindelijk krijgen de boeven hen toch te pakken en worden ze aan een boom gehangen boven een rivier met bloeddorstige krokodillen. Een Belgische missionaris redt hen gelukkig. Kuifje schakelt de boef uit en komt erachter dat deze werkt voor Al Capone. Deze maffiabaas houdt zich bezig met de smokkel van diamanten. Kuifje steekt daar een stokje voor en de boevenbende wordt opgerold. Op het eind zijn Kuifje en Bobbie in een ander avontuur verwikkeld en kunnen ze nauwelijks aan een kudde wilde buffels ontsnappen. Een vliegtuig brengt hen ten slotte terug naar hun thuishaven waar ze opnieuw met Al Capone te maken krijgen. Dit krijgt een vervolg met ‘Kuifje in Amerika”.

    Gullit in Tsjetsjenië zou ook wel eens zo’n spannend verhaal kunnen worden. Ruud Gullit wordt namelijk de nieuwe trainer van voetbalclub Terek Grozny uit Tsjetsjenië, een ‘onafhankelijke’ deelstaat van Rusland. De grote Al Capone van dit land is president Ramzan Kadirov, een nietsontziende potentaat, Poetinvriend en een crimineel die ontvoert, martelt en moordt. Hij werd berucht vanwege de “Kadyrovtsy”, zijn eigen militie die verantwoordelijk wordt gehouden voor het grootste deel van alle martelingen, moorden en verkrachtingen in Tsjetsjenië.

    Kadirov is tevens voorzitter van de voetbalclub waar Ruud Gullit nu gaat werken met een contract voor anderhalf jaar en een salaris van enkele miljoenen euro’s. Ruud Gullit ziet het als ‘een uitdaging’ en ‘een mooie grote kans’. Tsja, Ruud moet wat natuurlijk. Als je op dezelfde grote voet wilt doorleven, in de spotlights wilt blijven staan en Estelle Cruijff tevreden moet houden, zul je risico’s moeten nemen en hier en daar wat dienen te schuiven met je principes.

    Ik hoop dat het voor Ruud en zijn familie goed afloopt, dat ook hij kan ontsnappen aan de krokodillen, de boeven en de kudde wilde buffels en niet zoals Kuifje, opnieuw met Al Capone te maken krijgt. Ik voorspel u dat Ruud zijn contract niet zal uitdienen en op een kwade dag hals over kop het land uitvlucht met achterlating van zijn met diamanten gevulde koffers. Daarna kan hij misschien nog eens bijpraten met zijn goede vriend Nelson Mandela, over bijvoorbeeld mensenrechten.

2. De Kalashnikov

   Bovenstaande foto maakte ik enkele weken geleden op een markt.(onderdeel van een serie foto's voor Cultureel Brabant, genaamd: 'Kinderwagens', zie: http://www.cubra.nl/  inhoud Piet Schellekens

   Een kind met blonde krullen en prachtig blauwe ogen in een kinderwagen.
En wat had dat kindje in haar handen? Een AK-47, althans een speelgoedversie van dit automatische wapen wat overal ter wereld wordt gebruikt.
   Dit deed mij terugdenken aan een ingezonden brief die ik in nov. 2003 stuurde naar NRC Handelsblad naar aanleiding van een artikel in deze krant:"Geweer zonder grenzen". Dat was tevens de titel van een tentoonstelling over de AK-47, in het Legermuseum te Delft waarnaar dit artikel in het NRC verwees.

Internetsite NRC: De AK-47 is het populairste geweer ter wereld. Het Leger- museum in Delft wijdt vanaf vandaag een tentoonstelling aan de schepping van de Russische tankcommandant Kalashnikov ...
Info: Kalasjnikov, Geweer zonder Grenzen, 21 nov.-31 mei, Legermuseum, Delft.
Onderschrift: AK-47, het meest geliefde automatische geweer NRC Handelsblad 201103 / RvS
Foto-onderschrift: De nationale vlag van Mozambique, mét een AK-47
Trefwoord: Wapens; Defensie
Organisatie: Legermuseum
Persoon: Mikhael Timofejevitsj Kalashnikov

Ingezonden brief aan NRC Handelsblad nov. 2003:

   Op de achterpagina van afgelopen donderdag stond een artikel over het populairste geweer ter wereld, de AK-47 oftewel Kalashnikov. In een onderschrift wordt dit wapen "het meest geliefde automatische geweer" genoemd. Wereldwijd zijn er meer dan 100 miljoen van verkocht! Dit blijkt een zodanig heuglijk feit te zijn dat het Legermuseum te Delft hier een tentoonstelling aan heeft gewijd: 'Geweer zonder grenzen'. Het Legermuseum heeft zelfs de heer Kalashnikov kunnen strikken om deze tentoonstelling te openen. Ik stel me zo voor dat de speciale genodigden enthousiast geapplaudisseerd zullen hebben bij het binnenkomen van de befaamde ontwerper, waarschijnlijk nauwelijks beseffend (of juist wel) wat de AK-47 wérkelijk heeft aangericht in de wereld. Als ieder verkocht geweer ( 700 schoten per minuut) maar één persoon heeft gedood, zijn dat al 100 miljoen doden. 100 miljoen mensen die geliefden hadden, kinderen, familie en vrienden en dan spreek ik nog niet over de miljoenen mensen die door dit geweer gewond zijn geraakt en nu nog verminkt of invalide door het leven gaan. De AK-47 heeft veel ellende veroorzaakt en doet dat tot op dit moment. Dat lijkt me toch geen reden om dit geweer eens breeduit in het zonnetje te zetten en de ontwerper van dit geweer feestelijk binnen te halen.
   De website van het Legermuseum bezoekend, zag ik bij de decemberactiviteiten speciaal voor de kinderen van 9 -12 jaar, een survivalworkshop met bijgaande tekst: "Volg alle vier van de Survivalworkshops en leer hoe een soldaat zich staande houdt in de wildernis.Tijdens de donkere dagen rond Kerstmis moet er licht in de duisternis zijn. Om in de duisternis te kijken moet je in staat zijn licht te maken; kom naar het museum en maak je eigen zaklamp. Aansluitend kun je kijken naar een film over commando's".
Zo is de cirkel weer rond.

Mijn ingezonden brief werd zonder opgaaf van redenen geweigerd.