Dit kerkhof ( de officiële naam is Cemitério do Alto de São
João) beslaat een oppervlakte van 20 ha en is daarmee het grootste kerkhof van
Lissabon. De wijk Prazeres (wat plezier betekent) was in het verleden een rijk
stadsdeel, wat nog zichtbaar is in de grote hoeveelheid kunstwerken, de
beelden, de architectuur en de kwaliteit van de gebruikte materialen. De aanleg
van het kerkhof vond plaats in 1833 toen er elders in de stad niet meer
voldoende ruimte was voor de vele cholera-slachtoffers.
Het is een zeer interessant kerkhof met talrijke straatjes
en grafhuisjes. Sommige zijn zo sterk vervallen zijn dat je door de kieren en openstaande vergane deurtjes, de kisten, kleden en gordijnen zou kunnen beroeren. Diverse
verwaarloosd uitziende graftombes hebben een bordje gekregen met de benaming
“abandonado” (verlaten). Verlaten door de familie misschien? Want in sommige graven
staan nog de kisten, geflankeerd door vazen met verschoten plastic bloemen. De
straatjes in deze necropolis worden behalve door enkele bezoekers en werklui, ook
bevolkt door tientallen katten en duiven. Opmerkelijk is dat ze goed met elkaar
bevriend zijn, alsof de katten bewust de rust respecteren. Op
het Kerkhof van Vermaak liggen veel bekende artistieke figuren zoals de
schrijver/dichter Rómulo de Carvalho, de dichter en schilder Mário Cesariny de
Vasconcelos en Amália Rodrigues, welke enkele jaren geleden is overgebracht
naar het Pantheon van de Begraafplaats van Prazeres. Ook Fernando Pessoa heeft
hier gelegen, maar is verhuisd naar een andere plek in de stad. In het hoofdgebouw
bevindt zich nog een ruimte met een marmeren snijtafel. Vroeger verrichtte men
hier autopsie en werden de lijken daarna gebalsemd.
Het Kerkhof van Vermaak te Lissabon is het gehele jaar
geopend van 9 tot 17 uur en bereikbaar met tram 28
Toegangspoort en hoofdgebouw
Dodenmasker van Rómulo
de Carvalho
