382. Chinatown Bangkok: het auto-onderdelendistrict

In Chinatown Bangkok heb je een wijk waar alleen maar bedrijfjes zijn gevestigd die handelen in gebruikte auto-onderdelen. Het ruikt er naar smidsvuur, laswerk, olie en ijzer en de straten liggen er bezaaid met stukjes metaal. Tussen grote stapels tandwielen, assen en kogellagers borstelen jongens de roest van het staal of halen automotoren uit elkaar. Het is veelal handwerk dat slecht wordt betaald en ook nog eens ongezond en gevaarlijk is. De bo-dem in dit deel van de Chinezenwijk is doordrenkt met wegge-lopen resten motorolie en kwalijke pcb’s.

    Ik vroeg me af hoe doelmatig nou zo’n berg met auto-onderdelen is. Het binnenste van de stapel is niet meer zichtbaar, dat lijkt me toch verloren ruimte. En hoe moet dat nu als je ergens onder in die berg een tandwiel denkt te kunnen gebruiken? Hoe krijg je zoiets er tussenuit zonder dat er een lawine aan ijzer en roest naar beneden komt? 
    Chinatown in Bangkok is sowieso een wonderlijke wereld. Zoals men hier tussen de rommel leeft, zo ongeveer moet het er 150 jaar geleden bij ons ook uitgezien hebben: primitief, armoedig en bovenal smerig. Maar nog steeds erg interessant en kleurrijk, zoals overal in deze oude Chinezenwijk.

 

381. Roestige auto's

295. Roest (2)

Zie ook Roest (1) met een beschrijving over het verschijnsel roest:

http://pietschellekens.blogspot.com/2010/12/52-roest.html

en "roest aan het strand":

http://pietschellekens.blogspot.com/2012/02/283-roest-aan-het-strand.html

283. Roest aan het strand

52. Roest

Klik op de foto's
voor een groter beeld.








Ik hou van roest, van de warme roodbruine aardetinten die verschijnen als ijzer, zuurstof en water bij elkaar komen en een tijdje ongestoord samen mogen zijn. Rust roest. Dat geldt vooral voor levende wezens, want die moeten in beweging zijn om gezond te blijven. Maar andersom, roest rust niet. Is er eenmaal een begin gemaakt met de metamorfose, dan kan het hard gaan.

 
 
 
 
 
 
 

   
IJzer wordt gevonden in het erts hematiet als ijzeroxide. Het gaat met ijzer zoals het met bijna alles gaat wat uit zijn natuurlijke verband wordt gehaald, het wil terug naar zijn oorsprong. Zoals zoutkristallen het water blijven aantrekken en mensen vaak een hang hebben naar hun geboortegrond, zo wil ijzer weer ijzeroxide worden als het in aanraking komt met water en zuurstof.
 

 
 
 
 
 
 

   
Roest, verweerd hout, groen uitgeslagen koper, ze keren uiteindelijk terug naar hun oorsprong. Als de natuur zijn gang kan gaan ontstaat er een vanzelfsprekende harmonie en een daaruit voortvloeiende schoonheid.