404. Aan- en uitkleden op de markt

 

 

359. Aangeklede honden

   Chiangmai is een grote stad in het noorden van Thailand. Het is er minder warm dan in bijvoorbeeld Bangkok maar op dit moment toch altijd nog 25 graden C. Voor Thaise begrippen is dat winter. Waarschijnlijk om die reden zag ik daar veel honden met een T-shirtje of vestje aan lopen. Dan vatten ze zeker geen kou, heeft men waarschijnlijk gedacht.

   Overigens is men hier niet zo diervriendelijk als wel lijkt. Jaarlijks worden er duizenden honden en katten gedood, meestal voor hun huid maar ook om op te eten. Slachthuizen doden en villen de dieren waarna de huiden doorverkocht worden aan Chinese maar ook Westerse handelaren en fabrikanten van leerproducten. Wat dat betreft is het in de Westerse wereld niet beter of diervriendelijker. Wij verbergen het leed hypocriet onder een laagje zogenaamde beschaving en hebben een Dierenbescherming (met veel vleeseters in hun gelederen!) en wetten tegen dierenmishandeling. Die wetten gelden opeens niet voor de miljoenen koeien, paarden, varkens, kippen, konijnen, etc. die hier worden afgeslacht. Dan wordt het  doden en in stukken snijden weer beschouwd als een normale zaak. Mocht er eens ooit een hond in de pan verdwijnen dan staat de wereld op z'n kop.  Onze honden en katten zijn lief, ze hebben een zacht huidje en vertonen af en toe ook menselijke trekjes die ons wel aanstaan in de uren van eenzaamheid. Huisdieren moeten we dus beschermen tegen barbaarse wreedheden zoals men begaat in Azië….

Aangeklede honden hebben iets aandoenlijks. Hier in het Westen associeer ik het met kuise dametjes die bang zijn bevlekt te worden. Misschien heeft het in Chiangmai, waar het leven zich voornamelijk buiten afspeelt, ook de functie om duidelijk te maken dat de hond bij een eigenaar hoort. Een truitje aan om te voorkomen dat het dier van straat wordt geplukt door een hondenvanger.

337. Naakt op de markt

216. Nieuwe schoenen en een broek

206. Lekker ding

   Deze vrouw zag ik op de markt bij een stoffenkraam staan. Ik had net mijn camera opgeborgen, keek nog even achterom en zag toen iets vreemds in de verte wat me meteen weer naar de camera deed grijpen.

   Ik stel me dan voor hoe dat is gegaan met die stof. Er is iemand die de afbeelding heeft ontworpen: een vrouwenfiguur in bikini. Een beeld van voren, een van achteren en dan naast elkaar op het textiel geprint. De stof wordt aangeboden aan stoffenhandelaren die dat weer proberen door te verkopen aan de detailhandel. Maar die kopen zoiets natuurlijk niet massaal in. Vandaar dat het uiteindelijk op de markt is beland voor 1 euro per meter. Blijkbaar leek het deze dame een goed idee om er een jurk van te maken. Ze is aan de naaimachine gaan zitten, heeft de moeite genomen om een patroon te zoeken, te knippen, te spelden, te rijgen en in elkaar te stikken. Nog even strijken en klaar. Uiteindelijk loopt ze er dan mee op straat te pronken.

   Ik zie er een soort van statement met een knipoog in, zo van: ‘Het kan me niks schelen wat jullie van me denken. Ja, ik ben wat fors gebouwd! Nou én?' Er is humor voor nodig om zo’n jurk te dragen en ook wel enige durf en moed en schijt.