453. Het tegelvloertje van de Ekoplaza

Het tegelvloertje van de Ekoplaza

Ik heb laatst een tegelvloertje gelegd…. in mijn maag.

Het waren geen tegels, maar plakjes kokosbrood met rozijnen. Ik had het pakje gekocht bij de Ekoplaza, een biologische supermarkt. De associatie met vloertegels werd bij me opgeroepen toen ik mijn tanden erin zette. Kokosbrood hoort niet keihard te zijn, het is op z’n minst enigszins buigzaam. Ik brak zo’n plak doormidden, het klonk als het breken van 3 mm triplex. Ik liet het op een échte tegelvloer vallen en het brak in 19 stukjes. De uiterste houdbaarheidsdatum zou pas over ruim 2 maanden verstreken zijn, dus daar lag het niet aan. Wat het dan wel was, daar kwam ik niet achter bij deze winkel (Ekoplaza Kruisstraat Eindhoven) en eerlijk gezegd is mijn ervaring bij andere filialen (o.a. Ekoplaza J.P.Heijestraat Amsterdam) niet veel beter. Het merendeel van de medewerkers heeft onvoldoende kennis van de producten en geven standaardantwoorden op de meest voorkomende vragen. De Ekoplaza heet een winkel te zijn met duurzame, biologisch(dynamische) gezonde producten, een soort van alternatieve Albert Heijn. Ik verwacht meer van een biologische winkel. Kleinschaligheid, vooral producten uit de directe omgeving, versheid van groente en fruit, milieuvriendelijke verpakkingen, een wérkelijk gezond assortiment. Het lijkt te vaak alsof ze er niet mee bezig zijn. Zoals bij alle grootwinkelbedrijven gaat het blijkbaar hier ook primair om de euro’s, allerlei groene principes zijn op de achtergrond verdwenen: boontjes en andere groenten en fruit worden bijvoorbeeld ingevlogen vanuit Kenia, Egypte en Chili; veel producten bevatten suiker, enz.) Stel je een kritische vraag dan ervaart men dat als een aanval. Een voorbeeld dan, de Ekoplaza J.P.Heijestraat te A’dam:

Ik wilde een keer boerenkool eten en ja, er lag iets in het groentenrek wat daar op  leek en ook als zodanig werd aangeduid. Het zag er geel van kleur uit, verlept en uitgedroogd met bruine randen. Ik begrijp wel dat boerenkool niet vlot verkoopt, maar hoe durf je als winkelier zoiets dag na dag opnieuw in het rek te leggen? Ik had ook aardappelen nodig. De (losse) aardappelen die hier worden verkocht zijn zacht en/of groen (wat overigens giftig is), in die staat tref ik ze daar meestal aan, beschimmelde sinaasappels, rotte appels en avocado’s tussen onrijpe exemplaren, etc. Maar goed, even terug naar de boerenkool. Ik sprak de bedrijfsleider aan op de verlepte boerenkool en dat je dit toch zo niet kunt aanbieden. Hij pakte wat van de boerenkool in zijn handen en zei gepikeerd: “Dit is het en als u deze niet wilt dan kunt u boerenkool uit de diepvries nemen”.

Ik zeg: “Daar gaat het mij niet om, Ik vind dat je dit niet kunt verkopen, het is oud en ik wil verse stevige groene boerenkool”. De bedrijfsleider was boos, haalde zijn schouders op en liep weg. Sindsdien heeft hij me nooit meer aangekeken. Hij blijkt inmiddels vervangen door een andere.

Bij het afrekenen de groene vraag: “Wilt u een bonnetje?” Dat spaart namelijk het milieu. Terwijl de winkel intussen uit zijn voegen barst van alle plastic verpakkingen.

Aanvulling/correctie:

Enkele weken na het posten van bovenstaand blog was ik weer in Amsterdam, in de Jan Pieter Heijestraat en zag dat een deel van het Pand van de Ekoplaza wit was ingepakt: Het EKOPLAZA LAB. Men streeft naar een plasticvrije wereld en wil de kwalijke plastic verpakkingen zo spoedig mogelijk vervangen door composteerbare materialen. Een initiatief wat ik natuurlijk van harte toejuich.

 Hierbij een link:

https://www.ekoplaza.nl/pagina/ekoplaza-lab

325. Tankstations en andere ellende

   De autobranche is voor mij een vreemde wereld. Ik heb er niks mee. Nou ja, niks is te weinig gezegd, want de werking van een motor, de techniek en allerlei uitvindingen die er gedaan zijn, die vind ik op zich prachtig. Het zit hem meer in alles daaromheen: de garages, pompstations, de ANWB met dat infantiele blad ‘De Kampioen’, enzovoorts. Het is de exclusieve mannenwereld van ‘wij mannen onder mekaar’ die me tegenstaat. Als ik een pompstation binnenstap voel ik me hoogst onbehagelijk. Je wordt er omringd door een opdringerige nepwereld van blik, plastic, sigaretten, fabrieksvoedsel en andere doodbevorderende rotzooi. Langszij staan er altijd wel ’n paar mannen met een bekertje automatenkoffie in de ene hand en een klef broodje ham/kaas in de andere.  Vrouwen worden met de ogen uitgekleed en van onder tot boven gekeurd. Ze trekken hun ordinaire vertegenwoordigersbroek wat omhoog, nemen een laatste lauwe slok en lopen tenslotte wijdbeens naar hun armzalige statussymbool. Het is alles wat ze hebben en da's behoorlijk zielig.

   Ooit, heel lang geleden, heb ik wel eens een hap van zo’n gevulde benzinepompkoek genomen, dat was meteen de laatste keer. Ik bedoel daarmee niet dat ik dood neerviel, maar vies is het wel. Dit ‘gebak’ wordt door ratelende machines uitgespuugd, vijf stuks per seconde, de plastic verpakking zit er al om heen geseald. Gevuld met de allergoedkoopste rommel die er op de wereldmarkt te vinden is: een mengsel van gemalen lupinezaad, groene erwten en geharde vetten, afgemaakt met eipoeder van doodzieke kippen en  veel suiker, geur-, smaak-, en kleurstoffen om het bitter van de vuilnisbelt te verdoezelen. Alles wat in een tankstation verkocht wordt ademt de sfeer van de verloedering en het naderende einde.

   “De Kampioen”, het lijfblad van de ANWB, het is één doffe ellende van reclame en dombo-marketing. Met die eeuwige korting op uitstapjes naar het Tweedehands Dierenpark in Rhenen, Apenheul, het Nationaal Varkensmuseum in Eersel inclusief gratis tafelkleed met opdruk en maar liefst 25 % korting op de toegangsprijs……. Genoeg, ik hou er over op!

265. Wachtende mannen

   U kent hem wel, de man die liever buiten de winkel wacht en niet mee naar binnen wil om ondergoed of een overhemd te kopen. Zijn vrouw slooft zich voor hem uit om in de rekken een aardig model te zoeken, in de juiste kleur en maat. Intussen staat meneer voor de zaak een sjekkie te draaien. Vaak zijn het mannen van middelbare leeftijd die al jaren zijn getrouwd en niet zelden onder de plak zitten. Zelfs al is het voor hun vrouw bedoeld, dan nog blijft het voor veel mannen onwennig, zo’n kledingzaak en voelen ze zich opgelaten. Mannen zijn meer thuis in een bouwmarkt of elektronicazaak, ze houden niet van dat softe gedoe met textiel. Over het algemeen nemen mannen ook sneller beslissingen dan vrouwen. Ze bakkeleien op z'n hoogst nog wat met de verkoper over voor- en nadelen van een apparaat, maar dat is meer een haantjesritueel.

   Vrouwen daarentegen zijn bij stoffen en kleding in hun element. Ze bekijken alles grondig, draaien het om, voelen eraan, kijken naar de prijs, leggen het weg en hebben alweer iets anders gezien. Ondertussen ratelen ze maar door en zo luid dat de hele winkel kan meegenieten:

   “Is dit hier niks voor jou, Sjaak? Je hebt nog maar één pyjama, die draag je nu al 8 jaar."

   "Kijk hier eens", vervolgens houdt ze een pyjamabroek voor zijn middel.

   ”Nou, die staat je best goed! De elastiek zit helemaal niet zo strak, voel zelf eens even, daar heb je toch altijd zo’n last van?!"

Sjaak kan op zo’n moment wel door de grond zakken.

   "Staat je hartstikke leuk, zullen we dat maar doen?”

   “Okee”, bromt Sjaak, “ik loop vast naar buiten."

Winkelen is iets waar veel mannen niet van houden. Als ze dan toch met hun vrouw mee moeten om te shoppen en kleding te kopen, blijven ze wel buiten staan wachten. En dan liefst wat verderop, want anders roept ze je de winkel in om te komen passen of mee te beslissen. Een van de ergste dingen die een man kan overkomen is een pyjama passen. Dat hij in een kleedhokje moet waarvan het gordijn niet helemaal sluit. Tot overmaat van ramp komt zijn vrouw ook nog samen met de verkoopster kijken of het wel de juiste maat is. Zo’n traumatische ervaring komt een man nooit meer te boven.

Veel mannen besteden het kopen van kleding dus uit aan hun vrouw of doen een bestelling op het internet. Als ze dan tóch perse mee naar de stad moeten tonen ze een eindeloos geduld, zolang ze maar niet mee naar binnen hoeven. 

195. Hoe zuinig ís Lidl eigenlijk?

   Hierboven de paginagrote advertentie waarmee Lidl momenteel in de dagbladen adverteert. Het zou wel eens waar kunnen zijn, dat Lidl 50% zuiniger is geworden. Dan doel ik nu niet zozeer op de door hen beweerde besparing van energie op die flikkerende TL-verlichting in hun filialen, maar meer op de zuinigheid in de beloning van hun werknemers. Lidl heeft in de loop der tijd een behoorlijk slechte reputatie opgebouwd wat betreft arbeidsomstandigheden, betaling en bejegening van het personeel.

   Ulrike Schramm-de Robertis schreef het boek "Je krijgt me niet klein.” De auteur werkte in verschillende discounters en moest constateren dat de arbeidsvoorwaarden in de diverse vestigingen overal even slecht zijn. Vanaf het begin probeerde ze zich daartegen te verzetten. Permanente stress op het werk en onbetaalde overuren zijn schering en inslag. Bij levensmiddelen discounter Lidl worden met name intimidatie en druk zichtbaar: bedreigingen en pesterijen door superieuren, spionage en ongerechtvaardigd ontslag. Net als zijn broertje Aldi haalde Lidl de afgelopen jaren meerdere keren de krantenkoppen met negatieve berichten over het agressieve personeelsbeleid.

   Undercoverjournalist Günter Wallraff beschreef de schrikbarende arbeidsomstandigheden bij Lidl in Die Zeit. Hij werkte undercover bij de Broodjesfabriek Weinzheimer in Stromberg (D) wat ooit een degelijk familiebedrijf was. Sinds het zijn ziel aan Lidl verkocht, werd alles anders, schrijft Wallraff. Lidl dicteert de prijzen. Talloze concurrenten staan klaar om de opdracht over te nemen. Vandaar dat Weinzheimer de productie genadeloos opdrijft, met methoden die ook bij Lidl gebruikelijk zijn. Zoals bijvoorbeeld de voortdurende bewaking van het personeel met camera’s. De directeur kan zijn arbeidskrachten altijd in de gaten houden. Zelfs als hij op vakantie is. Via internet heeft hij toegang tot zijn videosysteem. Vanaf zijn vakantieadres klaagde hij over incorrecte kleding van medewerkers.

   Het bespioneren van personeel is typisch Lidl. Het mag niet, Lidl is er verschillende keren voor aangeklaagd. Maar begin maart 2008 onthulde de journalist Markus Grill in weekblad Stern dat het bespioneren ongebreideld doorgaat. Het blad citeerde uit protocollen over het personeel. Over hun wc-bezoek, rookgedrag, tatoeages, de stickers op hun auto en relaties. Ook typisch Lidl: ondernemingsraden (in Duitsland niet wettelijk verplicht) worden systematisch verhinderd of tegengewerkt. Slechts zeven van de 2800 filialen hebben zo’n raad, schrijft Wallraff. Weinzheimer heeft er knarsetandend een toegelaten. De oprichter is inmiddels door de leiding weggepest.

   Lidl is niet kinderachtig. Klaus Gehrig, de hoogste baas, ging op tv de confrontatie aan met Wallraff en Grill. „Het gaat super met Lidl”, verklaarde Gehrig, „ik laat mijn stemming niet bederven door die twee dwarskoppen hier”. En: „We hebben een prima personeelsbeleid. Daarom hebben we geen ondernemingsraden nodig”. Trots meldde Gehrig dat hij alle Lidl-medewerkers 300 euro betaalt ter verontschuldiging voor het bespioneren. Hij toonde een paginagrote advertentie in Bild met tevreden personeel. Zeven supermarktketens leveren zeventig procent van de levensmiddelen in Europa, legde Wallraff tot slot geduldig uit. Zij dicteren de prijzen, de arbeidsomstandigheden, de kwaliteit van de producten. „Voor ieders gezondheid”, maande hij de kijkers, „koop uw broodjes toch bij de bakker om de hoek”.

Bronnen:

Dagblad Trouw

De Volkskrant

supermacht.nl 

nu.nl

retailnews.nl

Zie ook: De hoge prijs van goedkope boodschappen:

http://www.supermacht.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=140&Itemid=57

154. Dove repair therapy (2)

Vervolg van nr. 152: Dove repair therapy (1). Zie de link onderaan deze bladzijde.  

 Ik ben even op zoek gegaan naar meisjes met mooie haren, heb ze op een rijtje gezet en er meteen een klein onderzoekje achteraan geplakt. Of ze het niet vreemd vinden dat hun haardos beschadigd raakt, zoals Dove in zijn folder stelt? En of de meisjes vinden dat hun haar reparatieprodukten nodig heeft om die zogenaamde aangerichte schade te helpen herstellen?

   Geen sprake van enige schade, zeggen ze. Ons haar ziet er prima uit en dat willen we graag zo houden! Die verdacht uitziende zakjes van Dove met tientallen chemische stoffen die we niet kennen en waarvan we niet weten wat ze doen, die laten we voor wat ze zijn. Wij willen geen ‘Fibre Active technology tot diep in de haarvezels’ en geen ‘Micro Moisture Serum reparaties’, jakkes! .

   Zelfs voor Dove en slechtzienden moet het zichtbaar zijn dat aan het haar van deze 12 meisjes niks gerepareerd hoeft te worden. Zij hebben nooit Dove gebruikt, hun haar heeft nog een natuurlijke uitstraling, misschien juist wel daarom!
                         Zie ook blog nr. 152: De lieve lust van Dove repair therapy(1)

Lees ook:

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/06/152-de-lieve-lust-van-dove-repair.html

152. De lieve lust van DOVE repair therapy (1)

Dove repair therapy

Een vrouw met prachtige glanzende haren lacht me toe vanaf een foldertje wat de kassière bij ’t Kruidvat mij zojuist meegaf. In dat foldertje zitten twee zakjes vastgeplakt die een shampoo en een conditioner bevatten. Gratis, om uit te proberen. Als het bevalt ontvang ik ook nog 50% korting op een nieuw product.

88%: ‘Ik zou Dove Intense Repair aan mijn vriendinnen aanbevelen’ staat er binnen in de folder. En verder:

Herstelwerkzaamheden

We verven, stylen, föhnen en straighten ons haar dat het een lieve lust is. Vind je het gek dat je haardos beschadigd raakt? Wat jouw haar nodig heeft zijn producten die de aangerichte schade helpen te herstellen. En dat is precies wat Dove Intense Repair doet. Dit is het resultaat van twee unieke, gepatenteerde technologieën. Fibre Active technologie dringt tot diep in de haarvezels door en herstelt de schade van binnenuit. Tegelijkertijd wordt ook de schade van buitenaf gerepareerd door het Micro Moisture Serum

  

   Bij herstelwerkzaamheden en schade denk ik altijd aan de NS. ‘Wegens herstelwerkzaamheden aan het spoor rijden er vandaag geen treinen….”  Hier maakt Dove geen goeie beurt. En als Dove mij tutoyeert en zonder enige voorinformatie bepaalt wat mijn haar nodig heeft word ik achterdochtig. Verven, stylen, föhnen en straigten is mij trouwens onbekend, laat staan dat ik het met een lieve lust doe. Vóórdat ik met dat serumspul aan de gang ga en de schade van binnen en buiten laat herstellen, zal ik eerst eens goed de achterzijde van het zakje lezen, de kleine lettertjes zogezegd. Dit zijn de ingrediënten van de shampoo:

Aqua, Sodium Laureth Sulfate, Cocamidoprpyl Betaine, Sodium Cloride,Dimethiconol, Parfum, Glicol Distearate,Glycerin,Carbomer, Sodium hydroxide, Guar Hydroxypropyltrimonium Cloride,Gluconolactone,Trehalose, Adipic Acid, Sodium sulfate, DMDM Hydantoin, Tea-Dodecylbenzenesulfonate, Amodimethicone, PPG-12, Cidric Acid, Disodium EDTA, PEG- 45M, Mica, Sodium Benzoate,Trideceth-12, TEA-Sulfate,Triethalolamine, Cetrimonium Cloride,Methylcloroisothiszolinone,Methylisothiazolinone,Amyl Cinnamal, Benzyl Alcohol, Benzyl Salicylate, Buttylphenyl, Methylpropional, Citronellol, Hexyl Cinnamal, Hydroxycitronellal,Limonene,Linalool, CI 15985, CI 19140, CI 7789

En dit zijn de ingrediënten van de conditioner: 

Aqua, Cetearyl Alcohol, Dimethicone, Stearamidopropyl Dimethylamine, Behentrimonium Cloride, Parfum, Dipropylene glycol, Lactic Acid, Trehalose, Gluconolactone,Adipic Acid, Sodium Sulfate,Glycerin, DMDM Hydantoin, Amodimethicone, Sodium Cloride, PEG-150 Distearate, Disodium ETDA, PEG-7 Propylheptyl Ether, Cetrimonium Cloride, Phenoxyethanol, Benzyl Salicytate, Butylphenyl Methylpropional, Citronelol, Hexyl Cinnamal, Hydroxylcitronellal, Linalool, CI 15985, CI 19140

IN GEVAL VAN OOGCONTACT ONMIDDELLIJK UITSPOELEN !

  

   Dit staat er overigens in kleine lettertjes bij. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen na lezing van de ingrediëntenlijst. Het lijkt me overigens vrij moeilijk om die chemische stoffen niet in contact te laten komen met de ogen als je achtereenvolgens je haren met de shampoo moet wassen, uitspoelen en daarna de conditioner erin moet wrijven, minuten laten inwerken en uitspoelen.

   Mensen die gevoelig zijn voor bepaalde allergenen, kunnen last krijgen van diverse symptomen, daarom moeten de meest gebruikte allergenen op de cosmeticaverpakking worden vermeld. Deze allergenen worden alleen dan vermeld als de concentratie van de allergene stof boven een zekere grens voorkomt. Op de verpakking van Dove staan nogal wat van deze declaratieplichtige allergenen. In geval van allergie voor deze stoffen kunnen de volgende klachten optreden: rode huid, bultjes, zwelling van de huid, branderige ogen, jeuk, geïrriteerde slijmvliezen, loopneus.

   Om langdurige herstelwerkzaamheden te voorkomen heb ik besloten om toch maar af te zien van de Dove repair therapy. Eenvoud is het kenmerk van het ware. Niet te vaak je haren wassen en liefst een shampoo met natuurlijke ingrediënten zoals bijvoorbeeld van het merk Urtekram (verkrijgbaar in natuurwinkels). Daar zijn ook geen ingewikkelde chemische fabrieken voor nodig, met alle gevolgen van dien.



Bovenstaand resultaat is zonder Dove tot stand gekomen.

Lees ook:

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/06/154-dove-repair-therapy-2_16.html

118. Twee gevallen van oplichting

Vanochtend twee berichten in De Volkskrant, broederlijk naast elkaar op dezelfde pagina: “NUON VERHOOGT SALARIS TOPMAN MET 70 PROCENT’ en het andere artikel: “OPA OPGEPAKT OM VERVALSEN ZEGELTJES VOOR KINDERBOEKEN”.

    Nuon heeft een nieuwe topman en heeft zijn salaris met 70% verhoogd naar 750.000 euro. Omdat Nuon voor bijna de helft in handen is van een Zweeds bedrijf mag Nuon volgens de Zweedse wet geen bonussen meer uitkeren. De commissarissen hebben dit ‘opgelost’ door het vaste salaris met 70% te verhogen waardoor het dus geen bonus meer heet, maar salaris. Zo eenvoudig is dat. Daarnaast heeft Nuon ook nog eens de zogenaamde ‘misgelopen inkomsten’ bij zijn vorige werkgever Essent gecompenseerd. Daarvoor ontvangt meneer nog eens 724.000 euro extra, want anders kwam hij niet werken. Om in het Nuonjargon te blijven: een heuse Powerdeal! Het bedrijf licht een en ander toe door te verklaren dat het salarisbeleid niet is gewijzigd, maar dat enkel de uitvoering anders is.

    Het andere bericht verhaalt over een opa van 81 jaar die zijn kleinkinderen wilde verrassen. Een supermarkt heeft aangifte tegen hem gedaan van poging tot oplichting. De bejaarde man probeerde op de valreep twee zegelboekjes met valse spaarzegeltjes in te wisselen om gratis voorleesboekjes te bemachtigen. De actie liep ten einde en hij zag geen andere mogelijkheid meer om de serie van acht “Mysterieuze Kinderboeken” compleet te maken. Het winkelpersoneel hield opa aan en alarmeerde de politie. Deze heeft proces-verbaal opgemaakt en de aangifte doorgegeven aan het Openbaar Ministerie welke moet beslissen of het tot een strafzaak komt tegen de verdachte wegens poging tot oplichting.

5. Coolblue

'De klant is koning'. Dat is de reden dat ik van tijd tot tijd met de blik van een koning een winkel binnenstap en hiervan verslag doe. Een koning zal ook als zodanig geholpen en behandeld dienen te worden. Het personeel dient deskundig te zijn, beschaafd, respectvol en behulpzaam, zodat de klant tevreden en in het bezit van een kwaliteitsprodukt de winkel weer kan verlaten.

'Coolblue' staat er op de gevel, het is de naam van een winkelketen. Aan de buitenkant ziet de winkel eruit als een medische praktijk, een groot wit geschilderd pand met blauwomrande etalageruiten. De vele aanduidingen laten echter geen twijfel bestaan over de aard van het bedrijf. Dit is een PDA-shop, een Laptopshop, Digicamshop, Computerstore, Printershop, Smartphoneshop, GPS-shop, Telefoonshop, MP3-shop, Mediacentershop, Shavershop, Memoryshop, E-readerstore en nog veel en veel meer. Dat staat allemaal op die gevel. Hier zullen ze mij vast en zeker kunnen helpen.

   Ik plaats mijn fiets tegen de glazen pui en zet hem op slot, de glazen deuren schuiven al open. Op het moment dat ik naar binnen wil lopen schuiven ze dicht, bedenken zich blijkbaar en gaan weer open. Ja, wat is het nou, open of dicht?!
   Binnen is het niet alleen coolblue, maar vooral wit, kil en kaal. Eén grote steriele ruimte, met hier en daar een glazen vitrine waarin enkele opgepoetste hebbedingetjes liggen, digitale camera's, smartphones, e.d. Geen of zeer spaarzame informatie, soms een prijs. Veel producten bevinden zich achter slot en grendel. Er is geen klant of personeelslid te zien. Mijn eerste indruk is dat ze hier niet graag verkopen. Achterin de zaak ontdek ik een balie van wit kunststof en twee geüniformeerde personeelsleden. Ze dragen een kort wit doktersjasje met op hun borstzak de machinaal geborduurde aanduiding: coolblue. Hun blikken zijn gefocust op computerschermen. Kijken ze via camera's naar mij? Weten ze misschien al waarvoor ik hier ben gekomen?
   "Mijnheer, waarmee kan ik u helpen?" , vraagt een bleek uitziende winkelbediende mij, terwijl zijn blik onafgebroken op het scherm blijft hangen.
"Ik zoek folie voor het LCD-schermpje van mijn camera", antwoord ik.
   "Welk merk?"
"Nikon."
   "Hoe groot?"
"3 inch."
   Zonder op te kijken tikt hij allerlei codes in op een toetsenbord en biedt me na lange klikpauzes virtueel een pakketje aan met twee velletjes folie van 7x10 cm die ik eventueel op maat kan knippen.
"Hm, wat kost dat?" Bijna geruisloos snellen zijn vingers over de toetsen: ".....15 euro". Ik besluit tot koop over te gaan. Het systeem van de man met het witte jasje probeert vervolgens contact te maken met mijn veronderstelde systeem: "Hebt u onze internetsite bezocht?"
"Eh...nee", antwoord ik (Waarom wil ie dat nu weer weten?).
   "Dan zal ik een factuurtje maken. Wat is uw naam en adres?"
"Nou, dat hoeft niet, ik wil geen reclame e.d. in mijn brievenbus".
   "Ik begrijp dat u daar moeite mee heeft, maar dan kunnen we u niet helpen!"
"Dus als ik hier iets wil kopen moet u mijn persoonlijke gegevens hebben?"
   "Ja, ons systeem kan het anders niet verwerken."
"Wat is dat nou? Dit is toch een winkel, ik koop een product bij u en betaal daarvoor!"
   "Het spijt me, zonder uw gegevens mogen we u niks verkopen".
Ik draai me om naar de uitgang, discussiëren met een robot heeft geen zin. Als de deuren weer openschuiven loop ik naar buiten. Een ingehouden vloek ontsnapt aan mijn lippen. Achter uit de zaak antwoordt een monotone stem: 'Tot ziens'.
Coolblue!