421. Waar zijn de merels?

Het gehele jaar heb ik in de tuin geen merels gezien of gehoord.  Dat is een vreemde en onwezenlijke gewaarwording. Sinds augustus 2016 waart er een virus in ons land rond waardoor uitgebreide sterfte optreedt bij merels, laplanduilen (in gevangenschap) en huismussen. Mogelijk, maar dat moet nog grondig onderzocht worden, zijn ook andere vogelsoorten besmet met het zogenoemde usutu-virus (USUV). Dit virus komt oorspronkelijk uit Swasiland en dook in 2001 voor het eerst op in Oostenrijk en Italië. In 2012 kreeg Duitsland te maken met een massale sterfte, er waren nauwelijks nog merels te vinden in tuinen en parken. Het virus wordt door steekmuggen overgedragen. In Europa zijn 5 menselijke patiënten bekend waarvan 3 personen met een verzwakt immuunsysteem. Ik vrees dat de meeste huisartsen in Nederland in eerste instantie geen link zullen leggen tussen bepaalde klachten zoals encephalitis en dit nieuwe virus. In Italië echter bleek na onderzoek dat 6% van de Italianen een infectie had doorgemaakt met het usutu-virus. De meeste mensen werden er niet noemenswaardig ziek van, enkele hadden neurologische klachten en/of een hersenontsteking. Bij de merels heeft het zeer ernstige gevolgen: het begint met uiterlijke  symptomen zoals: algehele malaise, evenwichtsstoornissen, spierzwakte, naar adem happen, vleugels en de kop laten hangen, waarna ze in de meeste gevallen sterven.

Dan de oorzaak. De muggen worden genoemd en de trekvogels die het naar hier brachten, en ook de klimaatverandering die de gemiddelde temperatuur doet stijgen met allerlei gevolgen van dien, een gebeurtenis die wij nauwelijks kunnen overzien. Laat ik er nog een persoonlijke noot aan toevoegen. Mensen, dieren, insecten en planten met een verzwakt weerstandsvermogen zijn altijd vatbaarder voor ziektes. Het gaat er natuurlijk om, waardóór wordt het weerstandsvermogen verzwakt? De symptomen die de merels en een klein aantal mensen vertonen zijn zo te zien neurologisch van aard. Bij mij gaat er dan meteen een belletje rinkelen en denk ik aan bijvoorbeeld: glyfosaat, het onkruidbestrijdingsmiddel dat door de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) als waarschijnlijk kankerverwekkend wordt beoordeeld en o.a. een belangrijk bestanddeel is van Roundup (een verdelgingsmiddel van Monsanto) en ik denk aan de neonicotinoiden (o.a. Bayer) die m.i. verantwoordelijk zijn voor de bijen-en insectensterfte en zo zijn er nog andere zeer giftige bestrijdingsmiddelen die in de landbouw worden gebruikt en welke waarschijnlijk een van de belangrijkste oorzaken zijn voor de ondergraving van het immuunsysteem in levende wezens. De aarde is er van doordrenkt, het zit overal in, in het drinkwater, in het voedsel (ook biovoedsel) Cruciaal is een ommekeer in het economisch denken en handelen. Belangrijk is vanzelfsprekend het behoud van biodiversiteit en de zorg voor kleinschalige duurzame landbouw. In principe begrijpt ieder weldenkend mens dat vergif en zuiver voedsel niet samen door een deur kunnen.

 
Bronnen:

- NRC

- Daniël Cadar:Widespread activity of multiple lineages of Usutu virus, western Europe, 2016

                                Zonnebadende merel               

                                Leucistische merel

388. Het zaad van Europa

De Europese Commissie werkt aan nieuwe regels waardoor het kweken van groenten en fruit alléén nog maar mag met door Europa toegelaten zaad. Dit naar aanleiding van een uitspraak van het Europese Hof van Justitie dat vorig jaar heeft beslist dat in Europa enkel nog gecertificeerd zaaigoed mag worden verkocht. Dit geldt niet enkel voor de professionele land- en tuinbouw en voor biologische boeren, maar ook voor bijvoorbeeld volkstuinders. De lobby van biotechbedrijven zoals Monsanto, Bayer en DuPont heeft blijkbaar gewerkt. Het zijn dezelfde bedrijven die recentelijk in het nieuws kwamen vanwege de bijensterfte en de giftige neonicotinoïden waarmee zij hun zaaigoed behandelen. Drie van deze neonicotineoïden zijn nu in Nederland tijdelijk verboden. Let wel, dit zijn drie van de vele tientallen soortgelijke gifstoffen die nog wel zijn toegestaan. Daarnaast is sinds juni 2011 een verordening van Het Europese Parlement van toepassing, die bepaalt dat geen enkel gewasbeschermingsmiddel op de markt mag worden gebracht of gebruikt, tenzij het middel officieel is toegelaten. Het addertje onder het gras zit hem erin dat door deze verordening simpele huismiddeltjes als groene zeep tegen luizen, bier tegen slakken of melk om snijmesjes te ontsmetten, daarmee ook verboden zijn. Het zijn hulpmiddelen die in de sterk opkomende biologische landbouw veel toegepast worden en wat de biotechbedrijven dus geen geld oplevert. Voor het gebruik van deze simpele en onschuldige huismiddeltjes moet een boer of tuinder in de toekomst goedkeuring hebben van de Europese Commissie. Dat kan alleen als blijkt “dat de desbetreffende stof geen onmiddellijk of uitgesteld schadelijk effect heeft op de gezondheid van mens of dier, noch een onaanvaardbaar nadelig effect heeft op het milieu”. Een lidstaat of belanghebbende partij moet daartoe “een aanvraag indienen voor goedkeuring als basisstof, met eventueel beschikbare evaluaties over de mogelijke effecten”. Dit wil zeggen dat als een boer groene zeep wil gebruiken tegen luis op zijn tuinbonen, dit niet mag. Eerst zal de werking aangetoond moeten worden van elke werkzame stof in die groene zeep en zo van elk ander onschuldig middel. Zulk onderzoek kost tienduizenden euro’s per onderzochte stof en is voor biologische boeren niet op te brengen. Deze verordening wilde men er snel doordrukken, maar doordat er veel protesten kwamen, zijn de maatregelen inmiddels uitgesteld tot 1 januari 2014. Bedrijven krijgen tot 1 juli 2015 de gelegenheid om goedkeuring te verkrijgen.

Verwachting: over een tijdje kunnen we het wel schudden en is er geen sprake meer van enige vrijheid op elk gebied van het leven. Alles wordt van bovenaf bepaald, geregeld en gecontroleerd. Wie  niet mee wil in het systeem, wordt opgesloten en heropgevoed. Ouderen die ziek zijn, niet of minder productief, worden nog even volgestopt met ‘geneesmiddelen’, waarna er tenslotte één allerlaatste pil rest.

Piet Schellekens: 'Gentechmais met pauwenveren'

338. Voedsel en vergif als combinatie

   Het is iets waar ik me vaak over verbaas, de vanzelfsprekendheid waarmee sommige mensen allerlei kwalijke zaken consumeren zonder zich bezig te houden met de gevolgen voor henzelf en de omgeving. Het is bijna onbegrijpelijk, vooral omdat ik de mens graag zie als een redelijk denkend en bewust levend wezen en liever niet beschouw als een onverschillig gewoontedier dat klakkeloos consumeert wat hem door slimme uitgekookte jongens wordt voorgezet. Dit geldt niet alleen voor ons dagelijkse voedsel, maar ook voor de geneeskunde, het milieu, voor banen op de arbeidsmarkt, voor het kopen, gebruiken en produceren van allerlei consumptiegoederen en meer. Om een voorbeeld te geven: hoe is het mogelijk dat de combinatie van voedsel en vergif door het gros van de mensen wordt geaccepteerd? Het bespuiten en toevoegen van gevaarlijke chemische stoffen aan voedingsmiddelen, het laat het gros van de mensen koud. Eigenlijk weet iedereen van nature dat voedsel en vergif niet samengaan, maar men is het normaal gaan vinden. Het is ons soms letterlijk met de paplepel ingegoten en heeft helaas onze aandacht niet meer.

Gif wat via ons voedsel, het water en de lucht het lichaam binnenkomt maakt mensen langzaam ziek. Een groot deel van de bevolking beseft niet aan welke chemische stoffen men zich blootstelt. In het gunstigste geval vertrouwt men op de  overheid die richtlijnen en grenswaarden opstelt, die zullen dat toch zeker wel goed controleren? Niet dus, of laat ik zeggen nauwelijks, want gedegen onderzoek en controle kosten veel geld, zo af en toe een steekproef is het maximale. Daarnaast blijft het bepalen van grenswaarden meestal nattevingerwerk, want verbanden tussen sluipende vergiften en ziektesymptomen die soms pas jaren later optreden, zijn nou eenmaal moeilijk hard te maken, bovendien houdt men vaak geen rekening met stapelingseffecten. Commerciële belangen hebben over het algemeen meer prioriteit dan de volksgezondheid, al zal men dat nooit toegeven. De overheid is daarin niet te vertrouwen, men schrikt er niet voor terug om de limieten naar boven toe op te rekken als dat gunstiger is voor de economie. Ondertussen stijgen de cijfers voor ziekten als kanker, diabetes, hart- en vaatziekten, etc., nog elk jaar. Industrie en bedrijfsleven krijgen ruim baan om de bevolking nog meer aan te zetten tot de consumptie van drank, snoep en een vette hap. Bedrijven maken mooie winsten, maar de samenleving als geheel betaalt er  een zware prijs voor.

    Dieren lijken soms in hun voedselkeuze en levenswijze wel verder te zijn dan mensen, een dier neemt enkel datgene wat goed is voor zijn gezondheid. Uitgezonderd huisdieren en vee, want zij kunnen door onze bemoeienis hun zuivere instinct niet meer volgen en worden daarom net als wij geteisterd door beschavingsziekten.

   De mens is met rede begiftigd en kan vrije keuzes maken. Is het dan niet dom en onvolwassen om te blijven hangen in de gewoontes die ons ooit zijn opgedrongen door het bedrijfsleven, want daar kom je uiteindelijk bij uit? We laten ons toch niet zomaar naar de slachtbank leiden? Ook al is iets niet volstrekt verantwoord, leef je niet altijd gezond, werk je met tegenzin voor je baas, doe het dan tenminste met het volle verstand. Probeer elke dag opnieuw de wil tot verandering te voeden tot het resulteert in een optimale geestelijke en lichamelijke gezondheid.

    Dit is dus een pleidooi voor bewustzijn, voor het maken van bewuste keuzes. Besef aanhoudend wat je doet en breng dit in overeenstemming met je zuivere gevoel voor waarheid, ieder mens heeft dat in zich. Niet alleen het individu maar ook de wereld is ermee gebaat.

Hieronder een link voor een korte Duitse documentaire over het gentech-bedrijf Monsanto en het bespuitingsmiddel RoundUp.

http://www.wanttoknow.nl/overige/soja-nee-zoniet-dus-teken-de-petitie/

  

193. Amandelen knippen, een vreemd cultureel verschijnsel

   In NRC van 14 sept j.l. las ik een artikel over amandelknippen. Keelamandelen worden vaak verwijderd wegens keelklachten en/of slikproblemen. De neusamandel gaat er vaak uit bij chronische  verkoudheden, middenoorontstekingen en als de ademhaling bemoeilijkt wordt. Deze chirurgische ingreep wordt in ons land elk jaar bij 20.000 kinderen gedaan, waarmee Nederland koploper is in de wereld. Het zijn drie tot vier keer zoveel operaties als bijvoorbeeld in Engeland of Italië. “Dat is een cultureel verschil”, zegt onderzoeksleider, KNO-arts en klinisch epidemioloog Anne Schilder van het UMC, “in Nederland hebben we een voorkeur voor chirurgie in plaats van medicijnen. Als een kuurtje niet helpt, kiezen de ouders en artsen graag voor een oplossing die de klachten blijvend kan verhelpen, zoals een operatie”.

   Nou, dat hebben we dus geweten al die jaren, wat dat cultuurverschilletje inhoudt! De onderzoekers hebben nu namelijk ontdekt dat amandelknippen vaak zinloos is. Ze vonden dat kinderen tot zes jaar die chronisch verkouden zijn nog net zo vaak verkouden blijven, of hun neusamandel nou geknipt wordt of niet. Het blijkt dat de verkoudheden en andere klachten vanzelf verminderen als de kinderen ouder worden.

   Deze conclusie komt op z’n zachtst gezegd wat aan de late kant. Na een paar honderdduizend ingrepen door de jaren heen komt men er eindelijk eens achter dat amandelen verwijderen vaak zinloos is. Het is een absurde situatie die men heel lang heeft laten voortduren ten koste van veel leed voor meest kleine kinderen. De amandelen worden operatief verwijderd inclusief narcose en een pijnlijke nasleep met soms vervelende complicaties. Veel kinderen hebben aan de ingreep een trauma overgehouden en herinneren zich deze nare ervaring tot op de dag van vandaag.

De afweer van ons lichaam

Ons lichaam kent een veelomvattend systeem om infecties tegen te gaan, het lymfekliersysteem. In het lichaam zitten honderden lymfeklieren waarin zich lymfocyten (witte bloedcellen) bevinden. Deze reageren op vreemde stoffen of cellen die het immuunsysteem prikkelen. Ze vermenigvuldigen zich razendsnel om de binnendringers onschadelijk te maken. De openingen in ons lichaam zoals bijvoorbeeld: mond, neus, oren en geslachtsorganen, zijn extra kwetsbaar en een soort van grensovergangen. Het gebied van mond en neus naar de keel, bevat veel van dit lymfeklierweefsel welke een barrière vormt voor ziekteverwekkers. Als de lymfeklieren opgezet zijn is dit meestal een teken dat ze geïnfecteerd zijn met stoffen die het lichaam herkend als kwalijk voor de gezondheid.

   Nu zou het natuurlijk mooi zijn als de mensen nog hun zuivere natuurlijke instinct bezaten dat waarschuwt als iets niet in orde is. Helaas is dit vaak al in de kinderjaren bedorven door onwetende of overbezorgde ouders. Hele kleine kinderen reageren nog heel natuurlijk op prikkels die niet goed zijn voor hun systeem. Ze gaan huilen of geven over, krijgen diarree of houden juist hun mond stijf dicht, willen niet eten of drinken als ouders dat juist wenselijk achten. In die situaties is het goed te bedenken dat geen enkel kind wil sterven van honger en dorst. Het heeft dus een gegronde reden als een kind iets weigert. Kunst is om het even zo te laten en dit vervolgens eens rustig uit te zoeken.

   Gemakkelijker is het om de verantwoordelijkheid over te hevelen naar  huisarts en medische specialisten, want die zullen het wel weten. Niet dus! Niemand kent zijn eigen lichaam beter dan de persoon in kwestie zelf. Althans zo is het als iemand niet te ver is afgedwaald van zijn eigen innerlijk weten, gevoel en intuïtie. Een moeder weet meestal van nature wat goed is voor haar kind en wat er aan de hand kan zijn. Daarom, zoek het altijd eerst zelf uit en creëer daarnaast een mogelijkheid om bij blijvende vraagtekens terug te kunnen vallen op een wijze integere medicus die net als u zelfstandig en vernieuwend kan denken.

De symptomen bestrijden óf iets aan de oorzaak doen

   Mensen kunnen nog wel eens vergeten dat de afweercellen in ons lichaam niet alleen reageren op kwalijke bacteriën en virussen, maar ook op voedingsmiddelen en stoffen die ons lichaam ervaart als afbrekend of lichaamsvreemd. Suiker is bijvoorbeeld zo’n product. De meeste mensen krijgen na consumptie vrij snel een lichamelijke of psychische reactie, maar herkennen de signalen niet. Dat komt omdat ze er vaak van kleins af aan mee zijn opgegroeid. Chronische vermoeidheid, opgezette klieren, keelontstekingen, een gejaagd gevoel, een plotselinge inzinking of sterke honger terwijl je zojuist nog hebt gegeten, ze zijn bij het gewone dagelijks leven gaan horen en worden niet in verband gebracht met de voeding. Als het erg lastig wordt gaat men naar de huisarts, die als een automaat zo'n kuurtje voorschrijft, maar binnen no time is het weer hetzelfde. Suiker werkt als een sluipend gif in het lichaam en leidt tot chronische ziektes zoals diabetes, candida, vetzucht en meer.

   Ook melk en allerlei afgeleide producten daarvan zijn zo’n voorbeeld. Ons zuivere instinct is al vroeg op een dwaalspoor gebracht. Stelt u zich eens voor dat er in de supermarkt mensenmelk in liters en halve liters verkocht zou worden, of vrolijk gekleurde toetjes van verzuurde mensenmelk met slagroom van dezelfde oorsprong, dus van moeders die hun melk aftappen en dagelijks afleveren bij de melkfabriek. “Hè, gatver”, hoor ik u al zeggen, “daar lust ik geen kaas van hoor!” Maar dat is dan nog melk van onze eigen soort. Hoe vreemd moet het dan wel niet zijn om melk te drinken van een dier, van een koe, geit of kameel? Dat spul, bedoeld voor pasgeboren dieren, slurpen wij als volwassenen en mensenkinderen met bakken tegelijk naar binnen. Het is  helemaal niet zo raar als mensen allergisch blijken te zijn voor lichaamsvreemde stoffen als dierenmelk of uit hun natuurlijke verband gerukte stoffen als suiker, witbrood en allerlei additieven. 
Er zijn tegenwoordig ontzettend veel producten en stoffen die ons lichaam niet accepteert, het lichaam geeft dat ook aan. Ons lichaam brengt zijn afweerkrachten in stelling, het reageert met een zwelling van de lymfeklieren. Wij gaan vervolgens gewoon door met het opnemen van deze stoffen, waardoor onze afweerreacties feller worden, de lymfeklieren nog meer zwellen en de klachten zich uitbreiden. Er is dan sprake van een chronische ziekte. Het antwoord van de medische wetenschap is om de boodschapper (opgezette amandelen) monddood te maken!

   Járenlang heeft de medische wereld ouders voor de gek gehouden en kinderen gepijnigd en dan komen ze er nu achter dat het allemaal niks uitmaakte, wel of geen operatie. Daarbij komt dat de organen in ons lichaam er niet voor niks zitten, ze hebben bepaalde functies en verbanden met andere organen. Vele aspecten daarvan zijn voor de medische wetenschap nog onbekend. Beetje bij beetje wordt de werking duidelijker en weten we nu al veel en veel meer dan 50 jaar geleden. Beter zou het zijn als artsen naar leef- en voedingspatronen kijken en passende adviezen geven alvorens ze dom en onnadenkend naar paardenmiddelen grijpen.

   Amandelen knippen is net zoiets als met je kind naar de huisarts gaan en zijn gezwollen vingers laten zien:

   “Dokter, hij komt steeds met zijn vingers tussen de deur”.
 “Mevrouw, we halen die vingers er maar beter af, dan heeft ie er geen last meer van”.

   “Moet dat echt?”

"Uw kind is een van de 20.000 kinderen per jaar waarbij we dat doen, het is dus heel normaal en als ze eraf zijn kan hij ze in ieder geval niet meer tussen de deur steken”.

   “Nou ja, als u het zegt zal het wel goed zijn….. “

165. Bijensterfte, de varroamijt en moderne insecticiden

De bijenteelt kent een lange geschiedenis. Al in het oude Egypte werden er bijen gehouden. Ook de Romeinen hielden bijen naast de wilde populaties die er waren. Vanaf de Middeleeuwen werd de imkerij langzaamaan belangrijker dan de wilde bijen en nam een vlucht. Naast een aantal traditionele imkers en hobbyisten bestaan er tegenwoordig grote bedrijven met soms wel 1000 bijenkasten die volken verhuren aan groentekwekers, fruittelers en zaadteeltbedrijven, de productie van honing is hier bijzaak geworden. Deze bedrijven verhuren hun bijenkasten wel tien keer per jaar, wat soms doorgaat tot in de winter voor de kasgroenteteelt.
   De laatste jaren is er sprake van een alarmerende bijensterfte. In Nederland overleeft bijna een kwart van de bijenvolken de winter niet, hoewel dit van streek tot streek kan verschillen. Wilde bijen komen volgens sommige deskundigen zelfs helemaal niet meer voor in West-Europa en Noord-Amerika, in ieder geval staan ze op de rode lijst van bedreigde soorten. Net als in de intensieve veehouderij volgt in de bijenhouderij de ene ziekte op de andere. Momenteel zijn wereldwijd bijna alle bijenvolkeren besmet door de varroamijt die o.a. parasiteert op het werksterbroed van de honingbij. Ook brengt de varroamijt allerlei virus- en bacterieziektes over. Deze parasiet is inmiddels resistent geworden voor bepaalde middelen en moeilijk te bestrijden. De varroamijt verspreidde zich ongeveer gelijktijdig met de schaalvergroting en intensivering van de landbouw begin jaren 80 van de vorige eeuw. 

Bijen nestelen van nature in boomholtes. Om gemakkelijker bij de honing en de was te kunnen komen, is men in de loop der tijd rieten korven gaan maken. Later kwamen de houten bijenkasten in zwang, waarin ramen konden worden geplaatst inclusief geprepareerde wasplaten met honingraatpatroon. De honing die in het warme jaargetijde door de bijen wordt geproduceerd is bedoeld om het volk de winter door te laten komen. De imker haalt de met honing gevulde raten uit de kast en slingert deze er met een speciale centrifuge uit. De honing als oorspronkelijke wintervoorraad wordt vervangen door suikerwater. Als het kouder wordt kruipen de bijen dichter bij elkaar, waarbij de koningin in het centrum blijft. De benodigde voedingstoffen om warm en gezond te blijven, moeten de bijen uit dit suikerwater halen.
Dit is meteen het begin van de ellende en mijns inziens één belangrijke oorzaak van de bijensterfte. Bijen zijn intelligente wezens en deel van een nog intelligenter en zeer ingenieus ecosysteem dat voortdurend het grote geheel in evenwicht houdt. Een evenwicht waarvan ook wij afhankelijk zijn. Wij mensen gebruiken onze hersenen niet om van de bijen te leren, van hun mooie systemen om de gemeenschap en de natuur te dienen. We zetten ze in kasten, plaatsen die op de plek waar wij ze willen hebben en richten verder alles zodanig in dat wij er optimaal van profiteren en het uiterste eruit kunnen persen. De imker haalt de kostbare wintervoorraad van de bijen weg en geeft er het destructieve suikerwater voor terug. Het bijenvolk als intelligent organisme, wordt daarmee gedegradeerd tot minder dan een machine. Een benzineauto zal men ook niet ongestraft voltanken met diesel. Zoiets snappen we dan weer wel.

Qua gezondheid gaat het met de bijen zoals het met de mensen gaat. Een gezond organisme heeft vanzelf een sterke weerstand tegen ziektes. Maar suiker zorgt juist voor een verzwakking van de weerstand en een slechte conditie. Voor het lichaam is het een sluipend gif. Ieder mens die zijn lijf goed kent weet dat uit eigen ervaring. Het voert te ver om hier nu diep op in te gaan, maar ik zal er in de nabije toekomst nog uitvoerig op terugkomen. In ieder geval kun je honing die rijk is aan allerlei sporenelementen en levensstoffen, niet vergelijken en vervangen door de steriele levenloze kristalsuiker uit de fabriek. Ogenschijnlijk kan dat eventjes goed gaan, maar langzaam maar zeker degenereert een volk, of dat nou een bij is of een mens. Als men zich vervolgens met man en macht op de ziektes stort die daarvan het gevolg zijn, zoals: vuilbroed, de wasmot, CCD( Colony Collapse Disorder) de varroamijt e.a., is daarmee de oorzaak niet aangepakt. Dan gaat het zoals in de intensieve landbouw en veeteelt, je kunt ruimen, spuiten en inenten wat je wilt, maar de volgende plaag staat al weer klaar om uit te breken. Met de natuur valt niet te marchanderen.
Dan zijn er nog de moderne landbouwgiffen zoals de neonicotinoïden. Een soort van zenuwgif dat als een coating om het zaad is aangebracht. Als het zaad gaat kiemen verspreidt het gif zich door alle delen van de plant en blijft enkele jaren werkzaam. Tot in de bloem en de nectar zit dit gif wat bedoeld is om insectenvraat tegen te gaan. Deze stoffen verstoren in bijen de visuele waarneming, de reuk en de smaakwaarneming. Het voedselzoekgedrag raakt verstoord, de bijen raken gedesoriënteerd en voeren hun richting- en afstandaangevende bijendans niet meer goed uit, zodat de medebijen ook in de war raken. In 20 jaar tijd zijn deze middelen gaan behoren tot de meest toegepaste insecticiden, het gaat hier om een kwart van de totale markt. In Duitsland trok de regering vorig jaar de toepassing in van vergelijkbare middelen. Er was een verband aangetoond met het verlies van 12.000 bijenvolken in het Rijndal. Producent Bayer, die zich hevig verzet tegen een verbod op dit middel, betaalde de imkers een schadevergoeding, maar bekende geen schuld.
   Onder andere aan de Wageningen Universiteit  wordt veel onderzoek gedaan naar de bijensterfte. Het beroerde is alleen dat daar ook onderzoek wordt gedaan voor toelating van gewasbeschermingsmiddelen van bijv. Bayer en onderzoek voor het Ministerie van Landbouw en de Europese Unie. Allerlei belangen lopen door elkaar heen. De ene onderzoeker wijt de bijensterfte aan de varroamijt, de ander aan de neonicotinoïden, weer een ander aan de grootschaligheid in de landbouw. Hier geldt soms het oude spreekwoord: “wiens brood men eet, diens woord men spreekt”.
   Je zou zeggen dat ze er onderhand van zouden moeten leren, de regeringen, beleidsmakers, de landbouworganisaties, de boeren en consumenten. Alles draait om de centen. Om die gedachtenlijn dan maar even aan te houden, is het ook om dié reden onbegrijpelijk. Men ziet niet in dat het aanhoudend vechten tegen de natuur, de gemeenschap meer kost dan de samenwerking met de natuur. Voor de gemeenschap als geheel is het weldadig als een regering zich wérkelijk druk maakt om de bevolking en zich oprecht inzet voor een goede toekomst.