110. De kernramp in Japan (3)

    Radioactiviteit is onzichtbaar, je hoort het niet, het heeft geen smaak en geen reuk. Het is een onzichtbaar monster dat het water, de grond, het voedsel en de lucht besmet en daarbij geen grenzen in acht neemt. De situatie in Fukushima is zeer ernstig. Het valt inmiddels ook niet meer te ontkennen dat radioactiviteit van de drie centrales in zee lekt. Het stralingsniveau is daar 5000 keer hoger dan toegestaan, een stijging van 25 % met gisteren, wat vanzelfsprekend effect heeft op het leven in zee. Op 200 km afstand van de ramp is ansjovis gevangen waarin zich cesium-137 bevond. Dat was dan weliswaar een minieme hoeveelheid maar is onrustbarend omdat het op zo’n grote afstand van de kerncentrale is. Deze isotoop heeft een halfwaardetijd van 30 jaar, wat in dit geval wil zeggen dat de helft van de cesium-137atomen na 30 jaar hun radioactiviteit kwijt zijn, voor de overgebleven helft begint het verval opnieuw en duurt het opnieuw 30 jaar voordat de helft van de helft is vervallen en zo verder. Cesium-137 blijft dus zo'n 200 jaar actief. Het is ook gevonden op het land buiten de evacuatiezone, op 40 km afstand in nog steeds bewoonde dorpjes. Daar worden nu al waarden gemeten dubbel zoveel als toentertijd in Tsjernobyl op dezelfde afstand. De maximale jaardosis wordt er in 8 uur bereikt. Het is een kwestie van tijd en dan zal die evacuatiezone ongetwijfeld verder uitgebreid worden, maar heel stom dat men dit niet meteen doet. Een soort van ontkenningsfase waardoor de Japanse overheid en TEPCO constant achter de feiten aan blijven hollen. Ook blijkt het grondwater besmet, het is 10.000 keer radioactiever dan normaal. Helemaal gevaarlijk is natuurlijk het vrijgekomen plutonium uit de reactoren dat in de longen en zelfs in de bloedbaan terecht kan komen en dan het DNA beschadigt. Als het wordt ingeademd is het dodelijk. Straling in de lucht komt uiteindelijk vanzelf ook in de voedselketen terecht.

    Op dit moment ontsnapt er nog steeds radioactiviteit uit de centrale en volgens de meest recente metingen wordt dat niet minder maar juist meer. Het Internationaal Atoomagentschap wil daarom uitbreiding van de evacuatiezone. In een straal van 20 km om de centrale liggen ook nog eens meer dan duizend lijken door de tsunami, ze zijn in verregaande staat van ontbinding en blootgesteld aan hoge doses straling. De Japanse regering weet er geen raad mee omdat ophalen te gevaarlijk is. En mocht dat eventueel mogelijk zijn dan kan men de lijken vanwege de radioactiviteit niet cremeren of begraven.

    Verder is er natuurlijk het probleem om de reactoren te kunnen blijven koelen. De Japanse manier om er aanhoudend water op te gieten en radioactieve stoom te laten ontsnappen is geen goede oplossing, want dit zal dan nog jarenlang moeten gebeuren met alle gevolgen van dien. Bovendien heeft men een personeel probleem, men kan ondanks een verviervoudiging van het salaris geen vrijwilligers meer vinden die bereid zijn ter plekke te werken. Sommige nucleaire specialisten schatten dat de koeling van de reactoren nog een jarenlange kwestie gaat worden. Al bij al dus een levensgroot probleem.

    In Nederland is men nauwelijks bezig met de grote ramp die zich aan het voltrekken is. De aandacht van de media gaat voornamelijk naar de gevechten in Libië en wat binnenlands gekrakeel over een ontzettend domme en amateuristisch opgezette operatie om iemand in dat land met een helikopter op te pikken.

    Groen Links heeft voorgesteld een referendum te houden over de plannen voor een nieuwe kerncentrale en daar houdt het wel mee op. Alles gaat gewoon door, wel of geen ramp, terwijl alle kerncentrales op termijn allemaal gesloten zouden moeten worden als men de realiteit onder ogen wil zien. Er is een totaal nieuw plan nodig voor de energievoorziening. Een plan gebaseerd op wérkelijke behoeftes die ons geluk en welzijn zullen bevorderen, wat vanzelfsprekend een sterke vermindering zal inhouden van het energieverbruik. De grens is bereikt. Na Three Miles Island, Tsjernobyl en nu Fukushima zou dat voor iedereen duidelijk moeten zijn. De wereld heeft behoefte aan politici met realiteitszin, wijsheid en inzicht.

Bronnen: De Morgen, De Volkskrant, Mother Nature Network

106. De kernramp in Japan (2)

    Terwijl zich in Japan een grote kernramp aan het ontwikkelen is, slapen de Nederlandse media deze ochtend rustig verder. Zoals we overheid en politiek niet kunnen vertrouwen, zo hebben we ook weinig aan nieuwszenders en kranten die ons niet adequaat en volledig informeren over belangrijke zaken en ontwikkelingen van nu. In tegenstelling tot een aantal Nederlandse dagbladen die een summier artikeltje op bladzijde zoveel plaatsten, berichten De Belgische dagbladen “De Morgen” en “Het Laatste Nieuws” vandaag dat er in tenminste één van de reactoren van de kerncentrale in Yukushima een meltdown heeft plaatsgevonden. Dit heeft de Japanse overheid nu voor het eerst toegegeven. Rondom de reactoren 1, 2 en 3 staat radioactief water dat een straling afgeeft van 1000 millisievert per uur, een niveau waarvan zelfs het Japanse Atoomagentschap (dat samen met Tepco voortdurend heeft gelogen over de werkelijke toestand) moet toegeven dat een blootstelling van 4 uur binnen 30 dagen tot de dood leidt. Een half uur betekent lymfeklierkanker. In tegenstelling tot de geruststellende woorden van premier Naoto Kan, dat “de situatie niet erger wordt”, blijkt dat de situatie juist met de dag ernstiger vormen aanneemt. De premier is opvallend genoeg ook nog steeds niet op bezoek gegaan in de regio waar de centrale ligt. Op het moment kan niemand bij de reactoren komen vanwege de hoge straling en kan er dus ook niet gewerkt worden aan herstel van de koeling. Tepco bevestigt dat men ”aan het onderzoeken is” of er radioactief plutonium is gelekt uit reactor 3. Dat kan alleen als er een meltdown is geweest in de reactor of in het bad waar gebruikte splijtstofstaven liggen. Prioriteit is nu de verwijdering van het afvalwater waarbij men nog niet goed weet hoe dat te doen. Eén ding blijkt zeker te zijn, dat het sterk radioactieve water in de zee zal worden gedumpt, zeewater dat in de buurt van de centrale nu al een waarde heeft welke 2000 keer hoger ligt dan de toegestane maximale hoeveelheid radioactiviteit.

    Het fabeltje van de Japanse overheid dat er geen gevaar is omdat het besmette water dan wordt verdund tot bijna niets, is tekenend voor hoe men de bevolking misleidt. Een van ’s werelds topexperts wat betreft nucleaire veiligheid Najmedin Meshkati pleit voor tussenkomst van de VN, omdat “dit helemaal uit de hand aan het lopen is en Japan het niet alleen kan oplossen. De situatie in Fukushima is veel ernstiger dan ons de afgelopen twee weken is verteld”.

    "De Volkskrant" kwam zaterdag nog met een weggestopt berichtje wat voor mij op de voorpagina had moeten staan: “Borssele meermaals ontsnapt aan ramp”. Volgens hoogleraar elektriciteitsvoorziening Cees Andriesse komen er op een lijst van 372 storingen die Borssele zelf heeft aangedragen, enkele zeer ernstige incidenten voor, “waarbij men door het oog van de naald is gekropen en gered is door het toeval”. De betreffende gegevens hebben toentertijd nauwelijks aandacht gekregen in de media. Het moge klaar en duidelijk zijn dat de mensheid zijn hand heeft overspeeld. En ook dan leert men niet van gemaakte fouten en gaat vrolijk verder op de ingeslagen weg. Waar gaat dit eindigen?

104. Bericht van een Tsjernobylslachtoffer

Ik hoorde zojuist in het acht uur nieuws dat de situatie bij de Japanse kerncentrale is verslechterd. De straling blijkt ook nog eens veel erger te zijn dan de Japanse overheid en TEPCO, de eigenaar van de centrale, tot nu toe toegaven. De Japanse regering heeft de bewoners in een straal van 30 km rond de centrale geadviseerd de regio vrijwillig te verlaten. Er zijn vandaag groenten getest die in Tokio zijn geteeld en de wettelijk toegelaten limiet al overschrijden. De Japanse premier verklaarde dat "de situatie onvoorspelbaar blijft en we uiterst waakzaam moeten zijn".
Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Ik vrees dat de werkelijkheid veel ernstiger is dan men ons wil doen geloven.
Onderstaand artikel verscheen enkele dagen geleden in "De Morgen", een dagblad in België.

Natalia Manzurova maakte deel uit van de 'schoonmaakploeg' na de kernramp in Tsjernobyl. In april 1986 werd ze samen met dertien andere wetenschappers opgeroepen zich te melden aan de getroffen kerncentrale. Als één van de enigen die de straling tot hiertoe overleefde, heeft ze maar één boodschap aan haar collega's in het Japanse Fukushima: "Maak dat je daar wegkomt!" Red jezelf en vertrouw de regering niet, want de regering liegt. Ze willen de waarheid niet onder ogen zien, omdat de nucleaire industrie te sterk is. Ze zullen zeggen dat er niet veel straling was en dat het niet schadelijk was voor de gezondheid
Natalia was 35 jaar toen ze amper vier dagen na het begin van de kernramp opgeroepen werd. In totaal waren er ongeveer 800.000 mensen die aan een zelfmoordmissie begonnen door de ravage op te ruimen. Meer dan vier jaar werkte ze in de verlaten stad Pripyat. Dat was de woonplaats van de arbeiders van de kerncentrale voor ze geëvacueerd werden. Intussen is Natalia 59 jaar en ze zet zich wereldwijd in voor de slachtoffers van straling. Ze leeft nog steeds, al beschikt ze wel over een "Tsjernobyl-ketting", een litteken op haar keel na de verwijdering van haar schildklier. De rest van haar team is al overleden. Straling is een stille sluipschutter en Natalia beseft als geen ander wat de overgebleven 'helden' van Fukushima te wachten staat.
"Maak dat je daar wegkomt", is de boodschap van Natalia aan de Japanners. "Wacht niet. Red jezelf en vertrouw de regering niet, want de regering liegt. Ze willen de waarheid niet onder ogen zien, omdat de nucleaire industrie te sterk is." De Japanse overheid was tot nu toe vaak niet duidelijk in de communicatie over de kernramp. "De impact zal pas over vele jaren blijken", zegt Natalia. "De regering vertelt niet altijd de waarheid."
"De omwonenden zullen nooit naar hun huizen kunnen terugkeren", gaat ze verder. "Hun leven zal uit twee delen bestaan: voor en na Fukushima." In een interview met AOL News kon Natalia al voorspellen wat de overheid zou vertellen. "Ze zullen zeggen dat er niet veel straling was en dat het niet schadelijk was voor de gezondheid. Ze zullen bovendien geen compensatie krijgen voor hun verlies. Wat ze verliezen, valt immers niet te berekenen."
"Als ze mij vandaag zouden oproepen, zou ik zeker weigeren. De opofferingen die men in Fukushima maakt zijn te groot, aangezien in de nucleaire industrie de bazen zichzelf niet verantwoordelijk voelen voor de mensen die de ravage moeten opruimen. Het is zoals nucleaire slavenarbeid."
Na enkele jaren werd schildklierkanker vastgesteld, maar Natalia moest na haar operatie gewoon terugkeren. De regering had immers voor een wet gestemd waardoor men 4,5 jaar moest werken waarna men met pensioen mocht gaan. Wie die termijn niet voldeed, kreeg geen compensatie te zien. (gb)
Bron: "De Morgen"

103. De kernramp in Japan (1)

Na de aardbeving, de tsunami en de daaropvolgende problemen met de kern-centrales in Japan, is in Nederland het nieuws daarover weer verdrongen door binnen- en buitenlandse politieke strub-belingen. Het is een grote ramp voor de Japanners, een ramp die niet voorbij is en nog een akelig nucleair staartje kan krijgen, niet alleen voor Japan en zijn buren maar voor de gehele wereld. Het kabinet reageerde na de explosies in de kerncentrales alsof het een kleinigheid betrof en ziet “geen reden om de bouw van een nieuwe kerncentrale te herover-wegen”. René Leegte (VVD), voegde daar aan toe: “In Japan heeft zich het zwartste scenario afgespeeld wat je maar kunt bedenken: een aardbeving en dan ook nog een tsunami. Toch is er eigenlijk niets gebeurd. Het standpunt van de VVD verandert dus ook niet. We moeten af van olie en gas, want we kunnen niet langer afhankelijk zijn van de landen die dat leveren”. 

Er zijn grenzen aan onze welvaart en aan de blinde tomeloze groei. De behoefte aan energie heeft zeer duidelijk een grens bereikt en het is oliedom en arrogant om die grens te overschrijden en te doen of er niks aan de hand is. Deze houding doet me denken aan een artikel eind vorige eeuw van de geograaf Jared Diamond die onze huidige milieucrisis vergelijkt met de situatie van het vroegere Paaseiland. Dit eiland in de Stille Oceaan werd in de 18^e eeuw door Jacob Roggeveen ontdekt. Hij trof er een kaal eiland aan zonder noemenswaardige begroeiing, bewoond door een kleine armzalige bevolkingsgroep maar met enorme metershoge beelden van steen die verspreid stonden over het eiland. Ooit had hier een welvarend volk geleefd die deze enorme beelden had gemaakt en opgericht. Voor het vervoer en de plaatsing van de beelden hadden de bewoners de bomen op het eiland gekapt, totdat er geen enkele boom meer over was. Flora en fauna verdwenen, er was nauwelijks nog iets te eten en tenslotte gingen de bewoners elkaar te lijf. Doordat alle bomen gekapt waren was er ook geen hout meer om nog boten te maken en dus nog van het eiland te geraken. “Geen enkele reden om te stoppen met beelden maken” , zou VVD-er René Leegte ongetwijfeld zeggen, terwijl de laatste rat van het eiland aan zijn tenen knabbelt.

   

Het lijkt misschien ingewikkeld maar het is vrij simpel: we zouden bijvoorbeeld kunnen stoppen met het ongebreideld verbruiken van energie. Er zijn zoveel stroom vretende apparaten die we ge-makkelijk kunnen missen en elke dag komen er nog nieuwe onzin-machines bij. De energie die we nodig hebben zou van natuurlijke oorsprong kunnen zijn: wind, water, getijdenbeweging, zonlicht en allerlei andere mooie vindingen waar nu geen aandacht aan wordt besteedt omdat de heren er geen vette winsten uit kunnen halen.  Geef iedereen een lapje grond waar men eigen groenten kan telen. Dan zijn de duizenden vrachtwagens en vliegtuigen die dat van heinde en verre aanvoeren ook niet meer nodig. Het bezig zijn met natuurlijke groei, bloei en oogst, brengt het levensgeluk terug. En zo is er nog zóveel meer wat helpt om dit soort problemen op te lossen en mensen gelukkig te maken.