311. "Koe heeft karakter"

Elke dieren- of natuurliefhebber weet dat dieren een karakter hebben. Dat bijvoorbeeld jonge hondjes of katjes uit één nest totaal verschillend van karakter kunnen zijn. Het ene dier is angstig en teruggetrokken van aard, het andere is onverschrokken en avontuurlijk. Uit het krantenartikel hiernaast maak ik op dat een zoötechnicus het wiel opnieuw heeft uitgevonden. Hij heeft ontdekt dat een    koe karakter heeft. Zo iemand houdt zich duidelijk niet met dieren bezig maar met een product, met cijfers en technieken, anders zou hij beter weten. Een zoötechnicus probeert nóg meer fokprogramma’s te ontwikkelen. Hij komt op het idee om varkens op roosters te zetten, zodat de mest onder hen in een ruimte kan vallen, maar waardoor een groot deel van de varkens pootproblemen krijgt en de zoötechnicus daar weer een oplossing voor moet verzinnen. Een kip fokken die in 6 weken tijd drie kilogram weegt, dat soort werk.

En dan op zekere dag ontdekt de technicus ineens dat een koe een karakter heeft. Wij wisten dat al, maar hij dus niet. Alle dieren hebben een karakter, ze hebben een bepaald temperament en kennen emoties als angst en verdriet. Ze kunnen pijn ervaren, speels en vrolijk zijn en sommige zijn zelfs in staat om creatieve oplossingen te vinden voor problemen die ze tegenkomen. Ook vogels en vissen hebben een karakter, hebben bijzondere kwaliteiten en communicatievormen waarvan wij het fijne nog niet weten. Voor mensen blijkt het vaak erg moeilijk om zich in een ander mens te verplaatsen, nóg moeilijker is het om dieren te begrijpen. Alles wat leeft heeft zijn eigenheid, geen boom is hetzelfde. Zet twee zaailingen van dezelfde soort in de grond, geef ze zoveel mogelijk gelijke omstandigheden en toch worden het twee verschillende bomen.

Tot slot: het is voorjaar, binnenkort zijn er weer aardbeien. Koop een bakje (liefst biologische) aardbeien en proef eens geconcentreerd en met volle aandacht een aardbei en nóg een aardbei, enzovoorts. Iedere vrucht heeft een nét andere smaak. Je proeft daarmee de eigenheid en het karakter van de individuele vrucht.

35. Weerborstels

     Nee ik ben niet naar de kapper geweest, als u dat misschien denkt. Overigens ben ik dat al tientallen jaren niet. Ik knip mezelf.
     ‘Jaah, dat is wel te zien!’, hoor ik u al zeggen. Volgens mij valt het resultaat wel mee. Het is een kwestie van enkele haarplukjes bij elkaar pakken, vervolgens de afstand tussen hoofd en vingers schatten en dan knip….
     Sinds kort knip ik mezelf trouwens niet meer, ik haal er de tondeuse over, dat is wel zo makkelijk.  

    De foto hiernaast is overigens de kop van een koe. Ik vind die spiraal in het midden zo speciaal. Noemen ze dat niet een weerborstel?
     Een weerborstel gaat niet met de richting mee van de overige haren, maar staat vaak recht omhoog of draait zich in een spiraal. In de Engelse taal heet zoiets een cowlick, een tot de verbeelding sprekende naam. Je ziet ze nogal eens bij koeien op het voorhoofd. Mensen hebben trouwens ook vaak zo’n spiraalvormige inplant van haren, een enkele keer tussen de wenkbrauwen, maar toch meestal achter op het hoofd. Je zou zeggen dat daar de haren wellicht zijn begonnen met groeien, vanuit dat punt draaiend en zich zo verder uitbreidend over het schedeldak.



     Een spiraal is eigenlijk een werveling, een woord dat afgeleid is van wervel en werven, wat etymologisch betekent: draaien, wenden, rondgaan. Een wervel op het hoofd dus. Wat mij nu intrigeert is dat er vanaf het hoofd tot aan het staartbeen een serie wervels loopt die wij ruggenwervels noemen. Bij het woord ‘ruggenwervel’, denken we al helemaal niet meer aan de oorspronkelijke betekenis van een werveling. Maar het mooie van taal is wel dat er vaak eeuwenoude informatie in besloten ligt.
     Het deed me in ieder geval denken aan sommige Oosterse filosofieën waar men er tot op heden van uitgaat dat door de wervelkolom levensenergie stroomt. Deze levensstromen ontmoeten elkaar in het midden, in het hart, waar ze zich met elkaar vermengen. Dit idee in ogenschouw nemend kan ik me voorstellen dat een weerborstel een fysieke uitdrukking zou kunnen zijn van zo’n energetische werveling.