455. De Penhoren (Turritella communis)

De schelp van de Penhoren (Turritella communis) is het spiraalvormige huisje van een zeeslakje dat ik vond aan de Ierse Westkust nabij Polranny. Dit slakje houdt van relatief rustig water en vindt dat hier in de baaien, waar hij zich ingraaft in de modderige bodem. Door zijn kleine kieuwen filtert het weekdiertje de hele fijne voedseldeeltjes uit het water, meestal samen met vele soortgenoten. De kleuren van de schelpen variëren, ze gaan van bleekwit naar geelachtig, bruin en bruinrood. Ze worden maximaal 60 millimeter lang en 15 millimeter breed. Het schelpje komt beperkt ook in Nederland voor en dan voornamelijk in de noordelijke provincies en op de Waddeneilanden.

449. Het hout aan de stranden van Polranny

Aan de West-Ierse kust bij Polranny steken op allerlei plaatsen prachtige stronken uit de bodem. Resten van bomen die jaren geleden dicht bij het strand moeten hebben gestaan en hier nu verweerd en verbleekt door zon en zout hun laatste jaren slijten. De wind heeft de vormen gezandstraald. Als je goed kijkt zie je dat dit hout het water al eens eerder in zichzelf heeft ervaren. Het water dat door elke levende boom stroomt en haar sporen daarvan achterlaat als vloeiende lijnen in nerf en schors. Zachte vrouwelijke vormen rusten in het zand. Mooi afgerond en glad gepolijst liggen ze er in een kleurig decor van stenen, schelpen en zeewier. Elke dag en nacht ondergaan ze het ritme van de zee, van de maan die het water naar zich toetrekt en vervolgens weer laat gaan. Dan komen er schelpjes mee, springbeestjes, krabbetjes, kreeften en als het hard stormt, kleine en grote ronde keien. Het strand in de baaien bij Polranny is een verademing. Rust en stilte resoneren hier met de geluiden en bewegingen die eigen zijn aan de natuur.

435. Het blad van de Mammoetplant

                               Zie ook blog 423. De mammoetplant (Gunnera manicata):

http://pietschellekens.blogspot.nl/search?updated-max=2017-11-10T10:57:00-08:00&max-results=15

434. Over bouwen

Ieder mens zou eigenlijk eenmaal in zijn leven zijn eigen huis moeten kunnen bouwen. Wat is er leuker en meer zinvol dan je binnenste tot uitdrukking te brengen in datgene wat jou in de toekomst gaat verwarmen, omhullen en beschermen?

Als ik naar die vervallen Ierse huisjes kijk, beginnen mijn handen te jeuken. Dan wil ik zo’n huisje weer opknappen en mooi maken. Met ‘mooi’ bedoel ik dan niet het rechttoe-rechtaan bouwen met keurige identieke bakstenen, op maat geschaafd hout en grindtegels rondom het huis. Nee, gewoon beginnen ergens aan het strand, de bergen of het bos met wat er om je heen ligt aan bouwmaterialen: natuursteen, takken en boomstammen, gebruikte oude balken, aarde, stro, leem, riet en water. Niet teveel plannen en uitkienen, beginnen en zien hoe alles onder je handen langzaam vorm krijgt. Er dienen zich tijdens het bouwen spontaan de leukste ideeën aan: muurtjes, rondingen, bogen en nissen, een overkapping, een kelder, een daktuin. Alles is mogelijk, het ontstaat vanzelf tijdens het bouwproces. Een huis dat één is met je zelf en de omgeving. 

419. Polranny (Ierland)

Ik was een tijdje in Polranny (West-Ierland) als artist in residence. Het huis ligt aan de kust in een nat veengebied. Het heeft een grote keuken en gezellige huis- en slaapkamers met in elke ruimte wel een kachel of open haard. Duizenden interessante boeken bezetten de wanden en er zijn sfeervolle lichte werkruimtes. Rondom bevindt zich een bijzondere tuin met bosachtige elementen waarachter het veen zich uitstrekt tot aan de zee. Je ervaart de enorme ruimte om je heen en komt er geen mens tegen. Weidse uitzichten met daarboven vaak dreigende donkere wolken die uit het niets aan komen snellen. Diverse malen hebben ze me genadeloos overvallen met hevige stortregens. Zelfs een geavanceerd outdoor-regenpak kon niet voorkomen dat ik tot op de draad kletsnat werd. Is ook een ervaring. Het landschap kleurt zich hier voornamelijk met het roestige rood van grassen en veenmossen; aan zee zijn er de wieren in allerlei okerachtige tinten, van lichtgeel en groen tot diepbruin. Ik heb ze even naast elkaar gelegd (zie hieronder) en zo ook nog wat blaadjes, takjes en dergelijke uit de natuur daar.

Link naar boek Polranny:

https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-delen/27a5c3e0-46a1-4327-a529-e050c0a6d237?utm_source=Service-Mail&utm_medium=E-Mail&utm_campaign=CRM_SML_EML_T27211&id=23386823