577. Krantenwijsheid (3)

Een verzameling 'wijsheden' uit de krant. Teksten die soms op de lachspieren werken, soms met een open deur, maar ook wel adviezen, stellingen of gewoon klinkklare onzin. En dan af en toe heeft zich tussen al het gekakel een juweeltje van een wijsheid genesteld.

351. Matthijs van Nieuwkerk: "Geen ongemakkelijk gevoel bij wat ik verdien".

Matthijs van Nieuwkerk: 'Geen ongemakkelijk gevoel bij wat ik verdien' (Nieuwsbrief Volkskrant)

TV Vooruitblik: Matthijs van Nieuwkerk is als best verdienende presentator van de Publieke Omroep zijn hoge salaris waard. Dat zegt hij althans zelf in een aflevering van het NTR-programma '5 Jaar Later', dat vrijdagavond uitgezonden wordt. Tonnen verdienen van publiek geld in tijden van crisis? 'Ik heb daar tot nu toe geen ongemakkelijk gevoel bij', zegt hij op de vraag van presentator Jeroen Pauw.

Van Nieuwkerk: 'Ik heb een dagelijks, succesvol programma. Als je het zo bekijkt, zou ik ook bij de bestbetaalde presentatoren moeten horen, dat zou ik wel denken ja.' De Vara-presentator verdient jaarlijks tegen de 500.000 euro voor zijn werk als presentator van De Wereld Draait Door.

In het gesprek met Pauw is Van Nieuwkerk verder opvallend openhartig over zijn privéleven. Drankmisbruik bleek een grote verleiding voor Van Nieuwkerk, die in het gesprek erkende dat hij zijn ouders, kinderen en vrouw veel verdriet heeft gedaan. 'Mijn bekendheid maakte dat het bekender werd. Je wordt dan gevolgd, of er worden fotootjes gemaakt, of mensen vinden het extra interessant om in jouw omgeving te zijn. En ik vond het buitengewoon avontuurlijk, ik wilde het allemaal ontdekken.' Pauw: Hebben ze je daar op aangesproken? 'Ja, ze spraken me aan op losbandig gedrag. En op drank, mijn grootste vriend en vijand. Daarbij hoorde een nachtleven, losbandigheid, en een gevoel van vrijheid dat ik dacht me te kunnen permitteren.' Volgens de presentator is die losbandigheid nu verleden tijd. 'Dat heb ik moeten dresseren, uiteraard, anders kun je niet leven, anders kun je niet een liefdevol en sociaal leven hebben in het gezin waar ik deel vanuit maak, en dat wilde ik graag.'

Ik haal Kees de stratenmaker er maar weer eens bij. Kees zit de ganse dag voorovergebogen op z’n bijna versleten knieën in het zand klinkers te leggen, klinkers die per stuk meer dan 4 kilogram wegen. Per dag gaat er zo’n 13 ton aan gewicht door zijn handen. Stratenmakers krijgen dan ook vaak rug- en knieklachten, de meeste gaan nog voor hun 40^ste de WAO in. Kees is ’s avonds doodmoe, desondanks doet hij zijn werk met plezier. Het geeft hem voldoening als de klinkers in een mooi strak verband liggen en hij de autobanden met een ritmisch geluid over zijn klinkerweg hoort rijden. “Ook ík heb dagelijks succes met mijn programma”, zegt Kees de stratenmaker, “iedereen maakt er gebruik van en komt daardoor heel comfortabel op de plek waar ie wil zijn”.

   Zowel Kees als Matthijs werken hard en proberen het beste uit zichzelf te halen, maar op het werk van de stratenmaker wordt neergekeken. Zijn salaris is gemiddeld ongeveer 25000 euro per jaar. Een salaris dat 20 keer lager is dan het half miljoen van Matthijs  En ja, ook Kees drinkt wel eens een biertje en eet op z’n tijd een frietje, maar van losbandigheid kun je hem niet betichten. Af en toe fluiten naar een passerende vrouw is zijn ernstigste vorm van overspel en een nachtleven is aan Kees al helemaal niet besteed.

  

De crisis waarin we verkeren is door hebzucht en egoïsme ontstaan. Een relatief kleine groep rijken leeft op de inspanningen van een grote groep armen en meent dat nog steeds te kunnen verantwoorden met: “Ik voel me er niet ongemakkelijk bij”. Nog eventjes deze mentaliteit en de wereld draait écht door.

Zie ook blog 171: Topsalarissen stijgen

http://pietschellekens.blogspot.nl/2011/07/171-topsalarissen-stijgen.html

  

341. Brand in kippenschuur

Onderstaand bericht kwam vandaag in het nieuws:

Door een grote brand zijn vanmiddag 48.000 kippen gedood in een schuur in het Utrechtse dorpje Hekendorp, gemeente Oudewater. De kippen stonden in een 80 meter lange schuur van een pluimveebedrijf. De schuur is bijna volledig in de as gelegd. De brandweer uit de wijde omgeving was met groot materieel uitgerukt. Korpsen kwamen onder meer uit IJsselstein en Woudenberg. Er zijn geen mensen gewond geraakt door de brand. De brandweer heeft het vuur sinds 18.00 uur onder controle, maar is nog aan het nablussen. Er is veel rook vrijgekomen, maar er zijn geen gevaarlijke stoffen gemeten. De oorzaak van de brand is nog onbekend.

Deze brand is geen uitzondering. Branden in veestallen komen vaak voor en zijn zelfs aan de orde van de dag. De nieuwswaarde van zo’n bericht ontgaat me. 48000 kippen gedood in een schuur, tsja, is daar iets bijzonders mee dan? Er worden in Nederland per jaar meer dan 400.000.000 kippen met opzet gedood in slachthuizen! Die honderden miljoenen kippen worden levend ondersteboven opgehangen aan slachthaken, waarna ze met hun koppen door een waterbak worden getrokken die onder stroom staat. De bedoeling daarvan is dat ze bewusteloos raken, wat niet zelden mislukt waardoor ze soms levend in een hete broeibak vallen om meteen daarna machinaal te worden geplukt. Dierenleed aan de lopende band.

Zoals alle dieren hebben kippen gevoel in hun lijf, zoals een hond, een kat en een paard dat ook hebben. Ze hebben recht op een goed en natuurlijk leven. Als we de hond van de buren ondersteboven aan een slachthaak zouden hangen omdat zijn vlees mals lijkt te zijn en we vervolgens zijn kop onder stroom zetten, dan vermoed ik dat de buren erg boos worden. Dezelfde buren die lustig en vrolijk hun kippenboutjes zitten te verorberen…..en achteloos dit krantenbericht lezen zonder ook maar énig verband te zien met hun eigen gewoontes en gedrag.

Zie ook blog nr. 75: Honderd husky's afgeslacht

http://pietschellekens.blogspot.nl/2011/02/75-honderd-huskys-afgeslacht.html

336. De onverwachte verrassing

 Mevrouw Rita Anderson in betere tijden

Van mevrouw Rita Anderson ontving ik vandaag onderstaande mail. Ik ken haar niet en heb haar, voor zover ik me kan herinneren, ook nooit ontmoet. Maar daarom juist is het zo ontzettend aardig dat deze vrouw aan mij denkt! Zouden de verhalen over de nobele daden die ik verricht dan toch tot ver over de grenzen reiken? Zou mijn naam bij veel meer mensen rondzingen dan ik ooit in mijn ijdelste fantasieën durfde hopen? Is er misschien toch nog iets van gerechtigheid?

Dat Rita zo gebrekkig schrijft komt ongetwijfeld door haar ernstige ziekte. Da’s niet leuk. Deze vrouw heeft het zwaar en zoekt iemand die haar kan helpen met een allerlaatste wens. Nou, dan is ze bij mij aan het goeie adres. Gelukkig wil Rita er niet over bellen, want ik ben niet zo’n beller. Ik zal haar snel een mail sturen, zodat ik de betreffende weeshuizen en weduwen kan ondersteunen. En met de 20% van het kapitaal die er over blijft komt het wel goed. Om haar eigen cryptische woorden te gebruiken : “…en neemt de resterende 20% om goede zorg van uw zelf te nemen”.

Zie hier de  mail van Mevr. Rita Anderson:

Geachte Geliefde.

Ik ben mevrouw Rita Anderson uit Groot-Brittannië, ben ik getrouwd met de heer David Anderson i en mijn overleden man was in, beheer van onroerend goed en ook een regering Estate Aannemer voor mijn man dood op 25 januari 2009. We waren elf jaar getrouwd zonder een kind als gevolg van mijn fibriod probleem. Hij stierf na een korte ziekte, dat voor slechts vier uurde days. Before zijn dood waren we weer zowel christelijke geboren. Sinds mijn man dood ik zijn gediagnosticeerd met slokdarmkanker. Toen wijlen mijn man nog leefde we afgezet de som van $ 7.5Million (USD) dollar in een bank. Presently het geld is nog steeds in de bank. Onlangs heeft mijn dokter vertelde me dat ik niet zou duren voor de komende vier maanden als gevolg van kanker probleem. Van alle indicaties wordt mijn conditie echt verslechtert en is vrij duidelijk dat ik niet kan leven meer dan twee maanden, omdat de kanker stadium heeft gekregen om een ​​zeer gevaarlijke fase.

 Het gebalsemde lijk van David Anderson

Nadat bekend mijn conditie heb ik besloten om dit fonds te doneren aan goede persoon die dit geld zal gebruik maken van de manier waarop ik ga hierin instrueren. Ik wil dat je ten minste 80% van dit fonds te gebruiken voor weeshuizen, weduwen en en ook het uitdragen van het Woord van God en in te spannen dat het huis van God wordt gehandhaafd en neemt de resterende 20% om goede zorg van uw zelf te nemen. l nam deze beslissing omdat ik heb geen kind dat dit geld zullen erven. Dit is de reden waarom ik deze beslissing te nemen om dit fonds te doneren voor het goede doel. Ik ben niet bang voor de dood dus ik weet waar ik heen ga. Ik weet dat ik ga in de schoot van de Lord.Exodus 14 vs 14 zegt dat "de Heer zal mijn zaak aan te vechten en ik zal mijn vrede te houden". Ik heb geen telefonische communicatie niet nodig in dit verband vanwege mijn gezondheid.

Mijn geluk is dat ik een leven van een waardige christelijke woonde. Wie dat wil de Heer dienen moet Hem dienen in geest en waarheid, altijd

biddende zijn uw hele leven. Schrijf mij via e-mail onmiddellijk en enige

vertraging in uw antwoord geeft mij ruimte in het sourcen van een andere goed mens, want deze zelfde purpose.Assure me dat je dienovereenkomstig zal handelen zoals ik hierin opgenomen. In de hoop om uw reactie direct te ontvangen. Reply: mrsritaanderson530@gmail.com

Bedankt en Blijf gezegend in de Lord.

l blijven van u

zuster in Christus.

Mevrouw Rita Anderson

mrsritaanderson530@gmail.com

Rita Anderson na haar trauma

311. "Koe heeft karakter"

Elke dieren- of natuurliefhebber weet dat dieren een karakter hebben. Dat bijvoorbeeld jonge hondjes of katjes uit één nest totaal verschillend van karakter kunnen zijn. Het ene dier is angstig en teruggetrokken van aard, het andere is onverschrokken en avontuurlijk. Uit het krantenartikel hiernaast maak ik op dat een zoötechnicus het wiel opnieuw heeft uitgevonden. Hij heeft ontdekt dat een    koe karakter heeft. Zo iemand houdt zich duidelijk niet met dieren bezig maar met een product, met cijfers en technieken, anders zou hij beter weten. Een zoötechnicus probeert nóg meer fokprogramma’s te ontwikkelen. Hij komt op het idee om varkens op roosters te zetten, zodat de mest onder hen in een ruimte kan vallen, maar waardoor een groot deel van de varkens pootproblemen krijgt en de zoötechnicus daar weer een oplossing voor moet verzinnen. Een kip fokken die in 6 weken tijd drie kilogram weegt, dat soort werk.

En dan op zekere dag ontdekt de technicus ineens dat een koe een karakter heeft. Wij wisten dat al, maar hij dus niet. Alle dieren hebben een karakter, ze hebben een bepaald temperament en kennen emoties als angst en verdriet. Ze kunnen pijn ervaren, speels en vrolijk zijn en sommige zijn zelfs in staat om creatieve oplossingen te vinden voor problemen die ze tegenkomen. Ook vogels en vissen hebben een karakter, hebben bijzondere kwaliteiten en communicatievormen waarvan wij het fijne nog niet weten. Voor mensen blijkt het vaak erg moeilijk om zich in een ander mens te verplaatsen, nóg moeilijker is het om dieren te begrijpen. Alles wat leeft heeft zijn eigenheid, geen boom is hetzelfde. Zet twee zaailingen van dezelfde soort in de grond, geef ze zoveel mogelijk gelijke omstandigheden en toch worden het twee verschillende bomen.

Tot slot: het is voorjaar, binnenkort zijn er weer aardbeien. Koop een bakje (liefst biologische) aardbeien en proef eens geconcentreerd en met volle aandacht een aardbei en nóg een aardbei, enzovoorts. Iedere vrucht heeft een nét andere smaak. Je proeft daarmee de eigenheid en het karakter van de individuele vrucht.

262. Tongzoen

Ik vond nog een oud krantenknipseltje met deze leuke tekst:

Heel ver weg dat Zuid-Korea. Schitterend land, allervriendelijkste mensen. Als je voor een bestelling een juffrouw wilt roepen, zeg je ’Tong-sen’, dat betekent ‘meisje’.

Hoe ik het ook probeerde, het lukte niet de juiste uitspraak te vinden. In een laatste variatie zei ik ‘Tongzoen’ en zij kwam meteen vragen wat ik wilde drinken.

251. André Kuipers en de vuurpijlmuis

André Kuipers vanuit het International Space Station: 'Ik wens iedereen een fantastisch en gelukkig 2011.'

Wij zouden allemaal wel André Kuipers willen zijn, maar ja, dát kan nu eenmaal niet. Dus waarom zouden we dan een lief muisje zo’n overweldigende ervaring in de ruimte niet gunnen? De twee jongens heeft het misschien enigszins aan inlevingsvermogen ontbroken voor het diertje. Ik vermoed eigenlijk dat ze door middel van de muis plaatsvervangend zichzelf de ruimte in schoten. Mogelijk bewaarden ze in hun achterhoofd ook nog het feit dat er vorig jaar in Nederland zo’n 500 miljoen runderen, varkens, schapen en pluimvee zijn geslacht. Wat zeur je dan nog over een muisje die de stad eens van bovenaf mag bekijken. Het muisje kan het navertellen en knabbelt intussen vrolijk aan het hooi dat de twee wakkere politiemannen voor hem hebben geregeld.  

Voor André Kuipers zal de ruimtevlucht ongetwijfeld nog een vervelend staartje krijgen. Na zijn landing op aarde zal hij net als de twee jongens gearresteerd worden door de caviapolitie. Hem zal uitlokking van dierenmishandeling ten laste worden gelegd en overtreding van artikel 36 van de Gezondheids- en welzijnswet voor Dieren. Hopelijk voor hem krijgt hij wat extra hooi in zijn cel.

167. De parachutehamster en de dierenvriend

Onderstaand berichtje stond enkele weken geleden in de krant:

‘Parachutehamster’ van flat gegooid'

In Hengelo is een 17-jarige jongen

aangehouden die ervan wordt verdacht

dat hij vorige week zijn hamster aan een

parachute van een gebouw heeft gegooid.

Kinderen vonden het dier, dat de val over-

leefde, en zijn parachute. Het dier is opge-

vangen door de dierenambulance. De jongen

zit vast, zijn ouders zijn ingelicht en volgens

de politie van Hengelo komt er hulpverlening.

Zo zou het kunnen zijn…het verhaal van een 17-jarige jongen:

   Zoals altijd, had ik voordat ik ging slapen mijn hamster nog gevoerd. Toen ik het deurtje van zijn kooi opendeed, kwam hij onder de houtkrullen vandaan en snuffelde nieuwsgierig aan mijn vingers. Het was de enige afleiding die het beestje had. Ik aaide hem over zijn kopje, streek zijn warme vacht glad en vulde zijn etensbakje. Mijn hamster was nu 4 jaar oud. Al die tijd had hij in dit kooitje doorgebracht. Een kooitje wat precies voldeed aan de EU-normen: minimaal 12 cm hoog, 10 cm breed en 18 cm lang. Nét ietsje langer dan mijn hand. In dat kooitje lag een hamsterbal waarin hij kon lopen. Wat een hondenleven heeft mijn hamster eigenlijk, realiseerde ik me op een dag. Vier jaar geleden vond ik het leuk, zo’n hamster in een kooi. Maar je raakt er aan gewend en ziet niet meer hoe dodelijk saai het voor dat beestje moet zijn. Toen ik 's avonds in mijn bed lag kon ik de slaap niet pakken en stelde me voor hoe het zou zijn om altijd opgesloten te zitten op mijn kamertje. Nooit vrienden of familie op bezoek, een dikke laag houtkrullen op de vloer, een bak met water en een bak met harde droge fabriekskorrels die niet zijn te vreten en dat elke dag opnieuw. Met als uitzondering op zondag, één pinda. Nee, dat is geen leven, daar moet ik iets op verzinnen.
   Vroeg in de ochtend ontwaakte ik en herinnerde me een droom van die nacht. Ik zweefde boven de aarde, over groene weiden en prachtige velden met bloemen. Een zacht briesje streek over mijn haren. Om mij heen was rust en een aangename stilte. Ik zag de schoonheid van het glooiende landschap onder mij, smalle wegen kronkelden naar een klein gehucht met wat huisjes. Hier en daar kringelde een rookpluim omhoog, autootjes kropen traag voort en de mensen leken wel poppetjes.

Ik overzag het geheel en wist dat iedereen druk bezig was met belangrijke zaken. Ook kende ik hun gedachten en bedoelingen, hun streven. Dit alles kende ik deels uit eigen ervaring, tegelijkertijd kwam het me klein en onbetekenend voor bezien vanuit hierboven. Het willen bezitten van allerlei, het rusteloos zoeken naar prikkels, het voortdurend streven en voort ploeteren naar een doel terwijl de essentie er al was, in en om mij heen, gehuld in een vanzelfsprekende stilte. Naast mij kwam een vogel vliegen, heel dichtbij. Hij vloeide als vanzelf met mij samen. Even nog zweefde ik verder, dan ging het plots hard, dook ik in een duizelingwekkende vaart naar beneden en werd wakker in mijn bed.

   Ineens wist ik het, ik zou mijn hamster vandaag trakteren op een onvergetelijke gebeurtenis. Ik zou hem over de stad laten zweven! 
Uit een oude regenjas scheurde ik het doek voor een echte parachute. 
De stof verbond ik met een tiental koordjes aan de hamsterbal. Onze flat was een van de hogere gebouwen van de stad en telde 12 verdiepingen. Op een winderige dag ging ik naar het dak, zette mijn hamster in de bal, nam de punt van de parachute tussen twee vingers en liet hem los. Daar ging mijn hamster, langzaam zweefde hij naar beneden. Dat moest een heerlijk gevoel geven. Door een plotselinge windvlaag verdween hij uit beeld, de hoek om. Snel rende ik naar de lift, maar die was intussen weg en moest helemaal van beneden naar boven komen. Toen ik eindelijk op de begane grond was, zag ik buiten gekomen geen parachute meer. Wel hoorde ik dat kinderen mijn hamster hadden gevonden en hem hadden meegenomen. Een tijdje later werd er thuis aangebeld. Politie!

Verdacht van overtreding van de Wet Gezondheid en Welzijn Dieren moest ik mee naar het bureau. Ik werd vastgezet in een cel en diverse malen verhoord alsof ik een misdadiger was. Ik zou een hamster van het dak gegooid hebben, mijn eigen hamster! Hoe was ik op dat idee gekomen? Waar had ik die parachute vandaan? Deed ik zoiets wel vaker? Had ik het alleen gedaan of met vrienden? Wisten mijn ouders er soms ook van? Had ik er een filmpje van gemaakt voor op internet, of foto’s? En nog talloze andere vragen. Mijn ouders kregen bezoek van de Dierenpolitie. Ook werden Bureau Jeugdzorg en Maatschappelijk Werk ingeschakeld. De zaak werd hoog opgenomen en kwam zelfs in alle kranten en op tv. Er staat me een taakstraf te wachten en er wordt een hulpverleningstraject opgezet. Zo kwam ik weer met beide benen op de grond terecht in de wereld van de volwassen dierenvrienden.

     

98. "Rambo"

Een bericht uit het "Eindhovens Dagblad" van april 1991

Voor een groter
beeld, klik op de foto.

Terugkeren met de

pijl linksboven.

77. Herinneringen aan George Bush

In mijn archief vond ik dit schijnbaar onbeduidende krantenberichtje van januari 2002, ik dacht afkomstig uit dagblad NRC. Zeer schokkend, nog even afgezien van het feit dat zo’n bericht weggemoffeld wordt ergens in een hoekje van de krant. Dit illustreert duidelijk het volkomen gebrek aan respect en menselijkheid van de Amerikaanse machthebbers van dat moment. Meteen is ook helder waarom Amerika op geen enkele manier wenste mee te werken aan het Internationale Strafhof. President Clinton ondertekende aanvankelijk het VN-verdrag welke dit strafhof in het leven had geroepen ter vervolging van genocide en oorlogsmisdaden. Zijn opvolger Bush echter weigerde het te bekrachtigen, dit vanwege het risico dat Amerikaanse burgers en vooral militairen door het strafhof veroordeeld zouden kunnen worden voor misdaden in door de VS gevoerde oorlogen. Toen Bush onvoldoende steun binnen de VN kreeg om Amerikanen te vrijwaren van eventuele strafvervolging, reageerde hij met het dreigement dat Amerika dan niet meer mee zou meedoen aan vredesmissies. Bovendien “weigeren de VS te erkennen dat internationaal gezag boven het eigen gezag gaat”, aldus George Bush. 
    Hoe verzin je het: mensen doden en vervolgens hun vingers afknippen, in een plastic zakje doen, een labeltje er op met nummer en persoonsgegevens en dan snel in een grote roestvrijstalen trommel met ijs, op naar de volgende dode strijder. Wie laat zich nou voor zulke ernstige misdaden gebruiken? “We got him!”. Die triomf had Bush graag opnieuw willen vieren. Nu is het de beurt aan Obama om de mensenrechten te respecteren. Van zijn gedane belofte om Guantanamo Bay te sluiten is tot nu toe niet veel terecht gekomen.

47. Holbewoner

Een krantenberichtje:    

De Amerikaan Thomas Johnson heeft tien jaar bijna onopgemerkt in een hol onder de grond gewoond op het eiland Nantucket voor de Amerikaanse oostkust. In een comfortabele hut, verborgen in de struiken, was hij er de consumptiemaatschappij ontvlucht. Hij voorzag in zijn levens-onderhoud door af en toe als timmerman te werken. Een jager ontdekte de hut en de autoriteiten hebben aangekondigd dat Johnson weg moet, want 'anders gaat iedereen het doen'.