540. Strandpalen

Daar staan ze, als wachters, stoer rechtop tussen het harde graniet, de beukende golven trotserend. Zware stormen hebben ze overleefd, de brandende zon, hevige regenbuien en ijzige kou. Zelfs de honden die achteloos hun poot optillen laten ze hun gang gaan. Met een spiedende blik turen ze over het strand en nemen alles in zich op wat daar plaatsvindt. Ze zouden willen waarschuwen, soms hard schreeuwen voor de gevaren van de zee, maar het is hun opgedragen onder alle omstandigheden te zwijgen en te blijven staan tot ze er bij neervallen.

         

 

469. Robinia pseudo-acacia

Deze boom wordt vaak acacia genoemd, maar het is een Robinia pseudo-acacia. Een bijzondere boom in velerlei opzichten. Het is een vlinderbloemige en zoals veel vlinderbloemigen brengen de wortelknolletjes stikstof in de grond. De takken van de Robinia hebben scherpe stekels, het kernhout is groen- tot bruinachtig geel en is keihard. Om die reden heb ik er in het verleden wel houten hamers van gemaakt. Hij groeit erg snel en het hout rot niet. Typisch en erg tot de verbeelding sprekend zijn de diepe groeven in de schors en vooral de bolvormige gezwellen die veel van deze bomen bezitten. Volgens mij zijn ze goedaardig en horen ze bij het karakter van de boom. De geur van de witte bloemtrossen is bedwelmend zoet, ze trekken veel insecten aan. Bijzonder is ook dat acaciahoning (verkeerde naam, maar je kunt het moeilijk robinia pseudo-acaciahoning gaan noemen), niet kristalliseert. Voor zover ik weet is het de enige honing die vloeibaar blijft. De zaden blijven erg lang kiemkrachtig, tot wel 50 jaar. De bast, de zaden en het zaagmeel van deze boom zijn giftig en het zou me niet verwonderen als de heerlijk geurende bloemen ook min of meer giftig zijn. De zaden, bloemen en het blad doen me denken aan de zeer giftige Gouden regen, ook een vlinderbloemige.

449. Het hout aan de stranden van Polranny

Aan de West-Ierse kust bij Polranny steken op allerlei plaatsen prachtige stronken uit de bodem. Resten van bomen die jaren geleden dicht bij het strand moeten hebben gestaan en hier nu verweerd en verbleekt door zon en zout hun laatste jaren slijten. De wind heeft de vormen gezandstraald. Als je goed kijkt zie je dat dit hout het water al eens eerder in zichzelf heeft ervaren. Het water dat door elke levende boom stroomt en haar sporen daarvan achterlaat als vloeiende lijnen in nerf en schors. Zachte vrouwelijke vormen rusten in het zand. Mooi afgerond en glad gepolijst liggen ze er in een kleurig decor van stenen, schelpen en zeewier. Elke dag en nacht ondergaan ze het ritme van de zee, van de maan die het water naar zich toetrekt en vervolgens weer laat gaan. Dan komen er schelpjes mee, springbeestjes, krabbetjes, kreeften en als het hard stormt, kleine en grote ronde keien. Het strand in de baaien bij Polranny is een verademing. Rust en stilte resoneren hier met de geluiden en bewegingen die eigen zijn aan de natuur.

369. De schoonheid van verweerd hout

Verweerd hout waar de tijd overheen is gegaan, blootgesteld aan de weersinvloeden, langzaam terugkerend naar zijn oorsprong, het is een van de vele schoonheden in de natuur. Het hout op onderstaande afbeeldingen is ooit bewerkt, mensen hebben het ergens voor bedoeld. Meestal om het leven aangenamer te maken, functioneel, ter versiering of bescherming. Als het vervangen wordt of in het minst slechte geval gerestaureerd, verliest het meestal zijn schoonheid en is de harmonie met de omgeving verstoord. Restauraties van oude huizen bijvoorbeeld halen de sfeer weg van alles wat er door de jaren heen heeft plaatsgevonden, van de tijd waarvan elke steen en ieder stukje hout  is doordrenkt. Daarmee verdwijnen ook de beelden van weleer die in de materialen waren opgeslagen en kan ons gevoel er geen contact meer mee maken. Ik hou van ruïnes, van vervallen gebouwen die langzaam instorten, overgroeien en uiteindelijk weer een worden met de aarde. Daar kan ik vrede mee hebben.

302. Groeivormen van hout (2)

101. Galicië

Klik op de foto's
voor een groter beeld.













Ik was een week in Galicië, een mooi gebied waar ik wel vaker kom omdat een van mijn dochters daar woont en werkt. De berghellingen zien er momenteel geel van de brem en op de velden verschijnt het nóg fellere geel van kool- of mosterdzaad dat waarschijnlijk bedoeld is als bodembemesting. Rijdend door het landschap zag ik de boerenfamilies werken op de akkers, handmatig de stalmest uitspreiden en onder de aarde werken. Ook zag ik nog een boer zaaien met dat eeuwenoude gevende gebaar. Zaaien op vruchtbare aarde, de bodem en planten verzorgen en uiteindelijk oogsten, dat is echte rijkdom. Het hoort bij de primaire dingen van het bestaan. De mensen in de stad kennen het niet meer. In hun ongeweten armoede lopen ze te hoop bij de loterijstalletjes of consumeren zich ongelukkig in de winkelcentra waar je alles kunt krijgen wat je niet nodig hebt.

Galicië is van een mysterieuze schoonheid. De zee en de rotsen lijken er te leven. Kolossale torso’s met versteende gebaren rijzen hoog op in het verweerde landschap. Diep gegroefde granieten gezichten kijken je vragend aan. Het klimaat kan er nogal wispelturig zijn, soms erg nat en zomaar ineens weer droog. Soms warm en plots slaat dan het weer om en waait er een straffe kille wind.

Aan zee is altijd wel wat moois te vinden.  Ik heb een aantal aangespoelde stokjes van het strand meegenomen en gefotografeerd.