460. Vlaanderen

459. Het laatste ijs

458. Ritmische patronen bij bomen

457. Trumptime

“Great” is het woord dat Donald Trump het meest gebruikt, las ik laatst. Hij is niet de enige. Trump weerspiegelt de onzekerheid en het narcisme die in onze hedendaagse wereld leven: het egocentrisme, het dwangmatige streven naar succes, beroemd worden, veel geld verdienen, winnen, de beste zijn en aan tafel mogen zitten bij ‘de wereld die doordraait’. Bij dit hoog van de toren blazen hoort ook de verachting van degenen die het in onze maatschappij niet redden, of die er niet voor kiezen om voor het grote geld te gaan. Grote woorden worden er gebruikt voor zaken die in wezen niet veel voorstellen: super, mega, gigantisch, reusachtig. Men heeft honderden, nee duizenden vrienden, is naar de grootste en leukste feesten geweest en is bezig met één groot succesverhaal. Dit is de tijd van het opgeblazen ego, wat gepaard gaat met het uitvergroten van welslagen tot mega-proporties en het verbouwen van huis en lichaam. Ik heb de schaar er even bijgehaald en de grote woorden maar eens bij elkaar gezet. Het geeft een beeld van deze tijd.

456. De koperwiek (Turdus iliacus)

Er zat gisteren een koperwiek in de tuin. Ik kende koperwieken alleen nog maar overtrekkend of met tientallen bij elkaar in een boom, even een tussenstop makend op de terugreis naar het noorden. Maar nu dus een persoonlijk bezoek van deze lijsterachtige met zijn oranje-, of zo je wilt koperkleurige flanken. Het stormde gisteren flink en het was ontzettend koud. Zijn veren waaiden uit elkaar. Het is bijna onbegrijpelijk dat zo’n vogel met deze kou zo enthousiast in de aarde kan spitten, alsof de ijzige wind hem niet deert. Tsja, hij moet eten natuurlijk. Heel uitgekiend onder de haag, waar de bodem meestal vrij droog is en daardoor ook niet hard bevroren. Zo’n vogel weet precies waar nog enige kans is op voedsel, ook al bevindt hij zich in zeer benarde en beperkende omstandigheden. Koperwieken zijn echte wintergasten. Ze leven in noordelijke streken waar ze ook broeden, zoals IJsland en Scandinavië en meer oostelijk, Europa en Siberië. Ik was in ieder geval blij om hem of haar in levende lijve te ontmoeten in de achtertuin.

455. De Penhoren (Turritella communis)

De schelp van de Penhoren (Turritella communis) is het spiraalvormige huisje van een zeeslakje dat ik vond aan de Ierse Westkust nabij Polranny. Dit slakje houdt van relatief rustig water en vindt dat hier in de baaien, waar hij zich ingraaft in de modderige bodem. Door zijn kleine kieuwen filtert het weekdiertje de hele fijne voedseldeeltjes uit het water, meestal samen met vele soortgenoten. De kleuren van de schelpen variëren, ze gaan van bleekwit naar geelachtig, bruin en bruinrood. Ze worden maximaal 60 millimeter lang en 15 millimeter breed. Het schelpje komt beperkt ook in Nederland voor en dan voornamelijk in de noordelijke provincies en op de Waddeneilanden.

454. De wonderlijke wereld van de ijzige kou

453. Het tegelvloertje van de Ekoplaza

Het tegelvloertje van de Ekoplaza

Ik heb laatst een tegelvloertje gelegd…. in mijn maag.

Het waren geen tegels, maar plakjes kokosbrood met rozijnen. Ik had het pakje gekocht bij de Ekoplaza, een biologische supermarkt. De associatie met vloertegels werd bij me opgeroepen toen ik mijn tanden erin zette. Kokosbrood hoort niet keihard te zijn, het is op z’n minst enigszins buigzaam. Ik brak zo’n plak doormidden, het klonk als het breken van 3 mm triplex. Ik liet het op een échte tegelvloer vallen en het brak in 19 stukjes. De uiterste houdbaarheidsdatum zou pas over ruim 2 maanden verstreken zijn, dus daar lag het niet aan. Wat het dan wel was, daar kwam ik niet achter bij deze winkel (Ekoplaza Kruisstraat Eindhoven) en eerlijk gezegd is mijn ervaring bij andere filialen (o.a. Ekoplaza J.P.Heijestraat Amsterdam) niet veel beter. Het merendeel van de medewerkers heeft onvoldoende kennis van de producten en geven standaardantwoorden op de meest voorkomende vragen. De Ekoplaza heet een winkel te zijn met duurzame, biologisch(dynamische) gezonde producten, een soort van alternatieve Albert Heijn. Ik verwacht meer van een biologische winkel. Kleinschaligheid, vooral producten uit de directe omgeving, versheid van groente en fruit, milieuvriendelijke verpakkingen, een wérkelijk gezond assortiment. Het lijkt te vaak alsof ze er niet mee bezig zijn. Zoals bij alle grootwinkelbedrijven gaat het blijkbaar hier ook primair om de euro’s, allerlei groene principes zijn op de achtergrond verdwenen: boontjes en andere groenten en fruit worden bijvoorbeeld ingevlogen vanuit Kenia, Egypte en Chili; veel producten bevatten suiker, enz.) Stel je een kritische vraag dan ervaart men dat als een aanval. Een voorbeeld dan, de Ekoplaza J.P.Heijestraat te A’dam:

Ik wilde een keer boerenkool eten en ja, er lag iets in het groentenrek wat daar op  leek en ook als zodanig werd aangeduid. Het zag er geel van kleur uit, verlept en uitgedroogd met bruine randen. Ik begrijp wel dat boerenkool niet vlot verkoopt, maar hoe durf je als winkelier zoiets dag na dag opnieuw in het rek te leggen? Ik had ook aardappelen nodig. De (losse) aardappelen die hier worden verkocht zijn zacht en/of groen (wat overigens giftig is), in die staat tref ik ze daar meestal aan, beschimmelde sinaasappels, rotte appels en avocado’s tussen onrijpe exemplaren, etc. Maar goed, even terug naar de boerenkool. Ik sprak de bedrijfsleider aan op de verlepte boerenkool en dat je dit toch zo niet kunt aanbieden. Hij pakte wat van de boerenkool in zijn handen en zei gepikeerd: “Dit is het en als u deze niet wilt dan kunt u boerenkool uit de diepvries nemen”.

Ik zeg: “Daar gaat het mij niet om, Ik vind dat je dit niet kunt verkopen, het is oud en ik wil verse stevige groene boerenkool”. De bedrijfsleider was boos, haalde zijn schouders op en liep weg. Sindsdien heeft hij me nooit meer aangekeken. Hij blijkt inmiddels vervangen door een andere.

Bij het afrekenen de groene vraag: “Wilt u een bonnetje?” Dat spaart namelijk het milieu. Terwijl de winkel intussen uit zijn voegen barst van alle plastic verpakkingen.

Aanvulling/correctie:

Enkele weken na het posten van bovenstaand blog was ik weer in Amsterdam, in de Jan Pieter Heijestraat en zag dat een deel van het Pand van de Ekoplaza wit was ingepakt: Het EKOPLAZA LAB. Men streeft naar een plasticvrije wereld en wil de kwalijke plastic verpakkingen zo spoedig mogelijk vervangen door composteerbare materialen. Een initiatief wat ik natuurlijk van harte toejuich.

 Hierbij een link:

https://www.ekoplaza.nl/pagina/ekoplaza-lab

452. Buitenteksten