341. Brand in kippenschuur

Onderstaand bericht kwam vandaag in het nieuws:

Door een grote brand zijn vanmiddag 48.000 kippen gedood in een schuur in het Utrechtse dorpje Hekendorp, gemeente Oudewater. De kippen stonden in een 80 meter lange schuur van een pluimveebedrijf. De schuur is bijna volledig in de as gelegd. De brandweer uit de wijde omgeving was met groot materieel uitgerukt. Korpsen kwamen onder meer uit IJsselstein en Woudenberg. Er zijn geen mensen gewond geraakt door de brand. De brandweer heeft het vuur sinds 18.00 uur onder controle, maar is nog aan het nablussen. Er is veel rook vrijgekomen, maar er zijn geen gevaarlijke stoffen gemeten. De oorzaak van de brand is nog onbekend.

Deze brand is geen uitzondering. Branden in veestallen komen vaak voor en zijn zelfs aan de orde van de dag. De nieuwswaarde van zo’n bericht ontgaat me. 48000 kippen gedood in een schuur, tsja, is daar iets bijzonders mee dan? Er worden in Nederland per jaar meer dan 400.000.000 kippen met opzet gedood in slachthuizen! Die honderden miljoenen kippen worden levend ondersteboven opgehangen aan slachthaken, waarna ze met hun koppen door een waterbak worden getrokken die onder stroom staat. De bedoeling daarvan is dat ze bewusteloos raken, wat niet zelden mislukt waardoor ze soms levend in een hete broeibak vallen om meteen daarna machinaal te worden geplukt. Dierenleed aan de lopende band.

Zoals alle dieren hebben kippen gevoel in hun lijf, zoals een hond, een kat en een paard dat ook hebben. Ze hebben recht op een goed en natuurlijk leven. Als we de hond van de buren ondersteboven aan een slachthaak zouden hangen omdat zijn vlees mals lijkt te zijn en we vervolgens zijn kop onder stroom zetten, dan vermoed ik dat de buren erg boos worden. Dezelfde buren die lustig en vrolijk hun kippenboutjes zitten te verorberen…..en achteloos dit krantenbericht lezen zonder ook maar énig verband te zien met hun eigen gewoontes en gedrag.

Zie ook blog nr. 75: Honderd husky's afgeslacht

http://pietschellekens.blogspot.nl/2011/02/75-honderd-huskys-afgeslacht.html

340. Het krentenboompje

 

Het krentenboompje (Amelanchier) is een onopvallend inheems boompje uit de rozenfamilie dat ongeveer 7 meter hoog kan worden. Maart/april verschijnen de bloemtrossen met hun friswitte bloemen. In juni zijn de eetbare blauwrode bessen rijp, de vogels zijn er dol op. De smaak lijkt op die van blauwe bessen, maar dan wat zoeter. Ze worden wel in gebak gebruikt, vandaar ook de naam krentenboompje. De vriendelijke groene blaadjes zijn eivormig en kleuren al vroeg in de herfst van groen en geel tot prachtige oranjeroodachtige tinten.

 

 

Zie ook: De blaadjes van de Japanse esdoorn.

http://pietschellekens.blogspot.nl/2010/11/36-de-blaadjes-van-de-japanse-esdoorn.html

 

 

 

339. Boomharten

 

Klik op de foto voor een groter beeld, keer terug met de knop esc op het toetsenbord.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

338. Voedsel en vergif als combinatie

   Het is iets waar ik me vaak over verbaas, de vanzelfsprekendheid waarmee sommige mensen allerlei kwalijke zaken consumeren zonder zich bezig te houden met de gevolgen voor henzelf en de omgeving. Het is bijna onbegrijpelijk, vooral omdat ik de mens graag zie als een redelijk denkend en bewust levend wezen en liever niet beschouw als een onverschillig gewoontedier dat klakkeloos consumeert wat hem door slimme uitgekookte jongens wordt voorgezet. Dit geldt niet alleen voor ons dagelijkse voedsel, maar ook voor de geneeskunde, het milieu, voor banen op de arbeidsmarkt, voor het kopen, gebruiken en produceren van allerlei consumptiegoederen en meer. Om een voorbeeld te geven: hoe is het mogelijk dat de combinatie van voedsel en vergif door het gros van de mensen wordt geaccepteerd? Het bespuiten en toevoegen van gevaarlijke chemische stoffen aan voedingsmiddelen, het laat het gros van de mensen koud. Eigenlijk weet iedereen van nature dat voedsel en vergif niet samengaan, maar men is het normaal gaan vinden. Het is ons soms letterlijk met de paplepel ingegoten en heeft helaas onze aandacht niet meer.

Gif wat via ons voedsel, het water en de lucht het lichaam binnenkomt maakt mensen langzaam ziek. Een groot deel van de bevolking beseft niet aan welke chemische stoffen men zich blootstelt. In het gunstigste geval vertrouwt men op de  overheid die richtlijnen en grenswaarden opstelt, die zullen dat toch zeker wel goed controleren? Niet dus, of laat ik zeggen nauwelijks, want gedegen onderzoek en controle kosten veel geld, zo af en toe een steekproef is het maximale. Daarnaast blijft het bepalen van grenswaarden meestal nattevingerwerk, want verbanden tussen sluipende vergiften en ziektesymptomen die soms pas jaren later optreden, zijn nou eenmaal moeilijk hard te maken, bovendien houdt men vaak geen rekening met stapelingseffecten. Commerciële belangen hebben over het algemeen meer prioriteit dan de volksgezondheid, al zal men dat nooit toegeven. De overheid is daarin niet te vertrouwen, men schrikt er niet voor terug om de limieten naar boven toe op te rekken als dat gunstiger is voor de economie. Ondertussen stijgen de cijfers voor ziekten als kanker, diabetes, hart- en vaatziekten, etc., nog elk jaar. Industrie en bedrijfsleven krijgen ruim baan om de bevolking nog meer aan te zetten tot de consumptie van drank, snoep en een vette hap. Bedrijven maken mooie winsten, maar de samenleving als geheel betaalt er  een zware prijs voor.

    Dieren lijken soms in hun voedselkeuze en levenswijze wel verder te zijn dan mensen, een dier neemt enkel datgene wat goed is voor zijn gezondheid. Uitgezonderd huisdieren en vee, want zij kunnen door onze bemoeienis hun zuivere instinct niet meer volgen en worden daarom net als wij geteisterd door beschavingsziekten.

   De mens is met rede begiftigd en kan vrije keuzes maken. Is het dan niet dom en onvolwassen om te blijven hangen in de gewoontes die ons ooit zijn opgedrongen door het bedrijfsleven, want daar kom je uiteindelijk bij uit? We laten ons toch niet zomaar naar de slachtbank leiden? Ook al is iets niet volstrekt verantwoord, leef je niet altijd gezond, werk je met tegenzin voor je baas, doe het dan tenminste met het volle verstand. Probeer elke dag opnieuw de wil tot verandering te voeden tot het resulteert in een optimale geestelijke en lichamelijke gezondheid.

    Dit is dus een pleidooi voor bewustzijn, voor het maken van bewuste keuzes. Besef aanhoudend wat je doet en breng dit in overeenstemming met je zuivere gevoel voor waarheid, ieder mens heeft dat in zich. Niet alleen het individu maar ook de wereld is ermee gebaat.

Hieronder een link voor een korte Duitse documentaire over het gentech-bedrijf Monsanto en het bespuitingsmiddel RoundUp.

http://www.wanttoknow.nl/overige/soja-nee-zoniet-dus-teken-de-petitie/

  

337. Naakt op de markt

336. De onverwachte verrassing

 Mevrouw Rita Anderson in betere tijden

Van mevrouw Rita Anderson ontving ik vandaag onderstaande mail. Ik ken haar niet en heb haar, voor zover ik me kan herinneren, ook nooit ontmoet. Maar daarom juist is het zo ontzettend aardig dat deze vrouw aan mij denkt! Zouden de verhalen over de nobele daden die ik verricht dan toch tot ver over de grenzen reiken? Zou mijn naam bij veel meer mensen rondzingen dan ik ooit in mijn ijdelste fantasieën durfde hopen? Is er misschien toch nog iets van gerechtigheid?

Dat Rita zo gebrekkig schrijft komt ongetwijfeld door haar ernstige ziekte. Da’s niet leuk. Deze vrouw heeft het zwaar en zoekt iemand die haar kan helpen met een allerlaatste wens. Nou, dan is ze bij mij aan het goeie adres. Gelukkig wil Rita er niet over bellen, want ik ben niet zo’n beller. Ik zal haar snel een mail sturen, zodat ik de betreffende weeshuizen en weduwen kan ondersteunen. En met de 20% van het kapitaal die er over blijft komt het wel goed. Om haar eigen cryptische woorden te gebruiken : “…en neemt de resterende 20% om goede zorg van uw zelf te nemen”.

Zie hier de  mail van Mevr. Rita Anderson:

Geachte Geliefde.

Ik ben mevrouw Rita Anderson uit Groot-Brittannië, ben ik getrouwd met de heer David Anderson i en mijn overleden man was in, beheer van onroerend goed en ook een regering Estate Aannemer voor mijn man dood op 25 januari 2009. We waren elf jaar getrouwd zonder een kind als gevolg van mijn fibriod probleem. Hij stierf na een korte ziekte, dat voor slechts vier uurde days. Before zijn dood waren we weer zowel christelijke geboren. Sinds mijn man dood ik zijn gediagnosticeerd met slokdarmkanker. Toen wijlen mijn man nog leefde we afgezet de som van $ 7.5Million (USD) dollar in een bank. Presently het geld is nog steeds in de bank. Onlangs heeft mijn dokter vertelde me dat ik niet zou duren voor de komende vier maanden als gevolg van kanker probleem. Van alle indicaties wordt mijn conditie echt verslechtert en is vrij duidelijk dat ik niet kan leven meer dan twee maanden, omdat de kanker stadium heeft gekregen om een ​​zeer gevaarlijke fase.

 Het gebalsemde lijk van David Anderson

Nadat bekend mijn conditie heb ik besloten om dit fonds te doneren aan goede persoon die dit geld zal gebruik maken van de manier waarop ik ga hierin instrueren. Ik wil dat je ten minste 80% van dit fonds te gebruiken voor weeshuizen, weduwen en en ook het uitdragen van het Woord van God en in te spannen dat het huis van God wordt gehandhaafd en neemt de resterende 20% om goede zorg van uw zelf te nemen. l nam deze beslissing omdat ik heb geen kind dat dit geld zullen erven. Dit is de reden waarom ik deze beslissing te nemen om dit fonds te doneren voor het goede doel. Ik ben niet bang voor de dood dus ik weet waar ik heen ga. Ik weet dat ik ga in de schoot van de Lord.Exodus 14 vs 14 zegt dat "de Heer zal mijn zaak aan te vechten en ik zal mijn vrede te houden". Ik heb geen telefonische communicatie niet nodig in dit verband vanwege mijn gezondheid.

Mijn geluk is dat ik een leven van een waardige christelijke woonde. Wie dat wil de Heer dienen moet Hem dienen in geest en waarheid, altijd

biddende zijn uw hele leven. Schrijf mij via e-mail onmiddellijk en enige

vertraging in uw antwoord geeft mij ruimte in het sourcen van een andere goed mens, want deze zelfde purpose.Assure me dat je dienovereenkomstig zal handelen zoals ik hierin opgenomen. In de hoop om uw reactie direct te ontvangen. Reply: mrsritaanderson530@gmail.com

Bedankt en Blijf gezegend in de Lord.

l blijven van u

zuster in Christus.

Mevrouw Rita Anderson

mrsritaanderson530@gmail.com

Rita Anderson na haar trauma

334. Horen en luisteren

   “Wie niet horen wil moet maar voelen”, zegt de volkswijsheid. Horen staat hier voor gehoorzamen. Maar voetstoots iets aannemen of doen omdat een autoriteit dat beveelt is niet bepaald bevorderlijk voor de ontwikkeling van een onafhankelijk en vrij mens. Daarom dus ook dat het voelen er achteraan komt. Horen heeft te maken met het signaleren van geluiden door onze oren. Bij luisteren gaat het om de inhoud van het gehoorde. Luisteren leert men via inleving, door levenservaring en zelfreflectie kan het empathisch vermogen groeien.

   Goed kunnen luisteren is een zeldzame vaardigheid die maar weinig mensen zich eigen hebben gemaakt. Als basis is er een bepaalde innerlijke rust nodig, daarnaast werkelijke interesse, aandacht en betrokkenheid. Van daaruit kan er een oprechte bereidheid ontstaan om te luisteren en zo te weten te komen wat iemand bezighoudt en mogelijk probeert te uiten. Dat is meteen ook de grondslag voor een aansluitende reactie. Pas dan kan er sprake zijn van werkelijk contact.

   Vaak echter willen mensen alleen maar spuien. Ze kennen hun eigen stilte niet, luisteren niet naar de ander, praten letterlijk tegen, door en langs elkaar heen en staan in de startblokken om bij het minste geringste gaatje in het gesprek direct de ruimte te vullen met het eigen verhaal. Geen van beiden krijgt zo aandacht, begrip en waardering voor wie men is. Luister eens naar gesprekken tussen mensen in de omgeving, luister eens naar bedrijfsleiders, presentatoren en politici, zelden laten ze iemand uitspreken. Men gebruikt de ander om zichzelf nog belangrijker te maken en te scoren, van luisteren naar elkaar is nauwelijks sprake.

   Nu zijn er wel verzachtende omstandigheden aan te voeren voor aandachtvragers, veelpraters of mensen die slecht kunnen luisteren. Volwassenen, kinderen of huisdieren die om aandacht vragen hebben over het algemeen ook echt een tekort aan essentiële aandacht gehad en proberen deze leegte nu aanhoudend op te vullen. Een onbewust proces wat daarom niet opschiet. De beste manier om hiermee om te gaan, is dicht bij jezelf te komen. Het eigen zuivere ritme, het eigen gevoel en de waarneming blijven volgen met inachtneming van de omgeving, zodat de basisvoorwaarden aanwezig zijn om een evenwichtige afstemming op elkaar mogelijk te maken

   Goede luisteraars zullen bemerken dat er bijna niemand is die echt naar hén luistert. Tsja, daar zal men mee moeten leren leven, want het is niet anders. Leren luisteren en spreken is tegenwoordig vaak een onderdeel van cursussen en opleidingen, meestal gepresenteerd als een techniek die men zich snel eigen kan maken. Echt luisteren daarentegen kan alleen maar ontstaan vanuit een doorleefde open houding waarvan rust, stilte en inzicht in de eigen roerselen de basis vormen.

  



333. Lissabon