198. Golfpatronen (3)

197. Lissabon

196. De witte waterlie

   In mijn vijver groeit de wiite waterlie (Nymphaea alba). Het is een prachtige plant met enigszins hartvormige bladeren welke op het wateroppervlak drijven. De bladsteel is rond en hol, heeft vier grote en een aantal kleinere kanalen welke de lucht naar de wortelstok leiden. Begin juni tot eind augustus begint de plant te bloeien en dan verschijnen de mooie bloemen. De witte waterlelie wordt laat wakker en gaat vroeg naar bed, ongeveer van 10 tot 18 uur. Dan sluiten de vier kelkbladeren zich voor de avond en nacht en gaan pas weer in de ochtend open. Elke bloem heeft een 20-tal prachtige witte kroonbladeren, welke meer naar binnen toe veranderen in gele meeldraden. De witte waterlelie houdt erg van de zon en bloeit 3 à 4 dagen. Daarna sluiten de kelkbladeren zich definitief tot een langvormige knop die langzaam onder water wegzakt. Waterlelies gedijen in een modderige bodem en houden van stilstaand water. De bladeren verkleuren na de zomer van roodachtig oranje naar geel en sterven uiteindelijk.

Knop met kroonbladen

's Avonds sluit de bloem zich

Uitgebloeide bloemknop

Onderkant blad (links) Bovenkant blad (rechts)

195. Hoe zuinig ís Lidl eigenlijk?

   Hierboven de paginagrote advertentie waarmee Lidl momenteel in de dagbladen adverteert. Het zou wel eens waar kunnen zijn, dat Lidl 50% zuiniger is geworden. Dan doel ik nu niet zozeer op de door hen beweerde besparing van energie op die flikkerende TL-verlichting in hun filialen, maar meer op de zuinigheid in de beloning van hun werknemers. Lidl heeft in de loop der tijd een behoorlijk slechte reputatie opgebouwd wat betreft arbeidsomstandigheden, betaling en bejegening van het personeel.

   Ulrike Schramm-de Robertis schreef het boek "Je krijgt me niet klein.” De auteur werkte in verschillende discounters en moest constateren dat de arbeidsvoorwaarden in de diverse vestigingen overal even slecht zijn. Vanaf het begin probeerde ze zich daartegen te verzetten. Permanente stress op het werk en onbetaalde overuren zijn schering en inslag. Bij levensmiddelen discounter Lidl worden met name intimidatie en druk zichtbaar: bedreigingen en pesterijen door superieuren, spionage en ongerechtvaardigd ontslag. Net als zijn broertje Aldi haalde Lidl de afgelopen jaren meerdere keren de krantenkoppen met negatieve berichten over het agressieve personeelsbeleid.

   Undercoverjournalist Günter Wallraff beschreef de schrikbarende arbeidsomstandigheden bij Lidl in Die Zeit. Hij werkte undercover bij de Broodjesfabriek Weinzheimer in Stromberg (D) wat ooit een degelijk familiebedrijf was. Sinds het zijn ziel aan Lidl verkocht, werd alles anders, schrijft Wallraff. Lidl dicteert de prijzen. Talloze concurrenten staan klaar om de opdracht over te nemen. Vandaar dat Weinzheimer de productie genadeloos opdrijft, met methoden die ook bij Lidl gebruikelijk zijn. Zoals bijvoorbeeld de voortdurende bewaking van het personeel met camera’s. De directeur kan zijn arbeidskrachten altijd in de gaten houden. Zelfs als hij op vakantie is. Via internet heeft hij toegang tot zijn videosysteem. Vanaf zijn vakantieadres klaagde hij over incorrecte kleding van medewerkers.

   Het bespioneren van personeel is typisch Lidl. Het mag niet, Lidl is er verschillende keren voor aangeklaagd. Maar begin maart 2008 onthulde de journalist Markus Grill in weekblad Stern dat het bespioneren ongebreideld doorgaat. Het blad citeerde uit protocollen over het personeel. Over hun wc-bezoek, rookgedrag, tatoeages, de stickers op hun auto en relaties. Ook typisch Lidl: ondernemingsraden (in Duitsland niet wettelijk verplicht) worden systematisch verhinderd of tegengewerkt. Slechts zeven van de 2800 filialen hebben zo’n raad, schrijft Wallraff. Weinzheimer heeft er knarsetandend een toegelaten. De oprichter is inmiddels door de leiding weggepest.

   Lidl is niet kinderachtig. Klaus Gehrig, de hoogste baas, ging op tv de confrontatie aan met Wallraff en Grill. „Het gaat super met Lidl”, verklaarde Gehrig, „ik laat mijn stemming niet bederven door die twee dwarskoppen hier”. En: „We hebben een prima personeelsbeleid. Daarom hebben we geen ondernemingsraden nodig”. Trots meldde Gehrig dat hij alle Lidl-medewerkers 300 euro betaalt ter verontschuldiging voor het bespioneren. Hij toonde een paginagrote advertentie in Bild met tevreden personeel. Zeven supermarktketens leveren zeventig procent van de levensmiddelen in Europa, legde Wallraff tot slot geduldig uit. Zij dicteren de prijzen, de arbeidsomstandigheden, de kwaliteit van de producten. „Voor ieders gezondheid”, maande hij de kijkers, „koop uw broodjes toch bij de bakker om de hoek”.

Bronnen:

Dagblad Trouw

De Volkskrant

supermacht.nl 

nu.nl

retailnews.nl

Zie ook: De hoge prijs van goedkope boodschappen:

http://www.supermacht.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=140&Itemid=57

194. What's in a name (2)

Zie ook What's in a name (1):

http://pietschellekens.blogspot.com/2011/06/149-whats-in-name.html

193. Amandelen knippen, een vreemd cultureel verschijnsel

   In NRC van 14 sept j.l. las ik een artikel over amandelknippen. Keelamandelen worden vaak verwijderd wegens keelklachten en/of slikproblemen. De neusamandel gaat er vaak uit bij chronische  verkoudheden, middenoorontstekingen en als de ademhaling bemoeilijkt wordt. Deze chirurgische ingreep wordt in ons land elk jaar bij 20.000 kinderen gedaan, waarmee Nederland koploper is in de wereld. Het zijn drie tot vier keer zoveel operaties als bijvoorbeeld in Engeland of Italië. “Dat is een cultureel verschil”, zegt onderzoeksleider, KNO-arts en klinisch epidemioloog Anne Schilder van het UMC, “in Nederland hebben we een voorkeur voor chirurgie in plaats van medicijnen. Als een kuurtje niet helpt, kiezen de ouders en artsen graag voor een oplossing die de klachten blijvend kan verhelpen, zoals een operatie”.

   Nou, dat hebben we dus geweten al die jaren, wat dat cultuurverschilletje inhoudt! De onderzoekers hebben nu namelijk ontdekt dat amandelknippen vaak zinloos is. Ze vonden dat kinderen tot zes jaar die chronisch verkouden zijn nog net zo vaak verkouden blijven, of hun neusamandel nou geknipt wordt of niet. Het blijkt dat de verkoudheden en andere klachten vanzelf verminderen als de kinderen ouder worden.

   Deze conclusie komt op z’n zachtst gezegd wat aan de late kant. Na een paar honderdduizend ingrepen door de jaren heen komt men er eindelijk eens achter dat amandelen verwijderen vaak zinloos is. Het is een absurde situatie die men heel lang heeft laten voortduren ten koste van veel leed voor meest kleine kinderen. De amandelen worden operatief verwijderd inclusief narcose en een pijnlijke nasleep met soms vervelende complicaties. Veel kinderen hebben aan de ingreep een trauma overgehouden en herinneren zich deze nare ervaring tot op de dag van vandaag.

De afweer van ons lichaam

Ons lichaam kent een veelomvattend systeem om infecties tegen te gaan, het lymfekliersysteem. In het lichaam zitten honderden lymfeklieren waarin zich lymfocyten (witte bloedcellen) bevinden. Deze reageren op vreemde stoffen of cellen die het immuunsysteem prikkelen. Ze vermenigvuldigen zich razendsnel om de binnendringers onschadelijk te maken. De openingen in ons lichaam zoals bijvoorbeeld: mond, neus, oren en geslachtsorganen, zijn extra kwetsbaar en een soort van grensovergangen. Het gebied van mond en neus naar de keel, bevat veel van dit lymfeklierweefsel welke een barrière vormt voor ziekteverwekkers. Als de lymfeklieren opgezet zijn is dit meestal een teken dat ze geïnfecteerd zijn met stoffen die het lichaam herkend als kwalijk voor de gezondheid.

   Nu zou het natuurlijk mooi zijn als de mensen nog hun zuivere natuurlijke instinct bezaten dat waarschuwt als iets niet in orde is. Helaas is dit vaak al in de kinderjaren bedorven door onwetende of overbezorgde ouders. Hele kleine kinderen reageren nog heel natuurlijk op prikkels die niet goed zijn voor hun systeem. Ze gaan huilen of geven over, krijgen diarree of houden juist hun mond stijf dicht, willen niet eten of drinken als ouders dat juist wenselijk achten. In die situaties is het goed te bedenken dat geen enkel kind wil sterven van honger en dorst. Het heeft dus een gegronde reden als een kind iets weigert. Kunst is om het even zo te laten en dit vervolgens eens rustig uit te zoeken.

   Gemakkelijker is het om de verantwoordelijkheid over te hevelen naar  huisarts en medische specialisten, want die zullen het wel weten. Niet dus! Niemand kent zijn eigen lichaam beter dan de persoon in kwestie zelf. Althans zo is het als iemand niet te ver is afgedwaald van zijn eigen innerlijk weten, gevoel en intuïtie. Een moeder weet meestal van nature wat goed is voor haar kind en wat er aan de hand kan zijn. Daarom, zoek het altijd eerst zelf uit en creëer daarnaast een mogelijkheid om bij blijvende vraagtekens terug te kunnen vallen op een wijze integere medicus die net als u zelfstandig en vernieuwend kan denken.

De symptomen bestrijden óf iets aan de oorzaak doen

   Mensen kunnen nog wel eens vergeten dat de afweercellen in ons lichaam niet alleen reageren op kwalijke bacteriën en virussen, maar ook op voedingsmiddelen en stoffen die ons lichaam ervaart als afbrekend of lichaamsvreemd. Suiker is bijvoorbeeld zo’n product. De meeste mensen krijgen na consumptie vrij snel een lichamelijke of psychische reactie, maar herkennen de signalen niet. Dat komt omdat ze er vaak van kleins af aan mee zijn opgegroeid. Chronische vermoeidheid, opgezette klieren, keelontstekingen, een gejaagd gevoel, een plotselinge inzinking of sterke honger terwijl je zojuist nog hebt gegeten, ze zijn bij het gewone dagelijks leven gaan horen en worden niet in verband gebracht met de voeding. Als het erg lastig wordt gaat men naar de huisarts, die als een automaat zo'n kuurtje voorschrijft, maar binnen no time is het weer hetzelfde. Suiker werkt als een sluipend gif in het lichaam en leidt tot chronische ziektes zoals diabetes, candida, vetzucht en meer.

   Ook melk en allerlei afgeleide producten daarvan zijn zo’n voorbeeld. Ons zuivere instinct is al vroeg op een dwaalspoor gebracht. Stelt u zich eens voor dat er in de supermarkt mensenmelk in liters en halve liters verkocht zou worden, of vrolijk gekleurde toetjes van verzuurde mensenmelk met slagroom van dezelfde oorsprong, dus van moeders die hun melk aftappen en dagelijks afleveren bij de melkfabriek. “Hè, gatver”, hoor ik u al zeggen, “daar lust ik geen kaas van hoor!” Maar dat is dan nog melk van onze eigen soort. Hoe vreemd moet het dan wel niet zijn om melk te drinken van een dier, van een koe, geit of kameel? Dat spul, bedoeld voor pasgeboren dieren, slurpen wij als volwassenen en mensenkinderen met bakken tegelijk naar binnen. Het is  helemaal niet zo raar als mensen allergisch blijken te zijn voor lichaamsvreemde stoffen als dierenmelk of uit hun natuurlijke verband gerukte stoffen als suiker, witbrood en allerlei additieven. 
Er zijn tegenwoordig ontzettend veel producten en stoffen die ons lichaam niet accepteert, het lichaam geeft dat ook aan. Ons lichaam brengt zijn afweerkrachten in stelling, het reageert met een zwelling van de lymfeklieren. Wij gaan vervolgens gewoon door met het opnemen van deze stoffen, waardoor onze afweerreacties feller worden, de lymfeklieren nog meer zwellen en de klachten zich uitbreiden. Er is dan sprake van een chronische ziekte. Het antwoord van de medische wetenschap is om de boodschapper (opgezette amandelen) monddood te maken!

   Járenlang heeft de medische wereld ouders voor de gek gehouden en kinderen gepijnigd en dan komen ze er nu achter dat het allemaal niks uitmaakte, wel of geen operatie. Daarbij komt dat de organen in ons lichaam er niet voor niks zitten, ze hebben bepaalde functies en verbanden met andere organen. Vele aspecten daarvan zijn voor de medische wetenschap nog onbekend. Beetje bij beetje wordt de werking duidelijker en weten we nu al veel en veel meer dan 50 jaar geleden. Beter zou het zijn als artsen naar leef- en voedingspatronen kijken en passende adviezen geven alvorens ze dom en onnadenkend naar paardenmiddelen grijpen.

   Amandelen knippen is net zoiets als met je kind naar de huisarts gaan en zijn gezwollen vingers laten zien:

   “Dokter, hij komt steeds met zijn vingers tussen de deur”.
 “Mevrouw, we halen die vingers er maar beter af, dan heeft ie er geen last meer van”.

   “Moet dat echt?”

"Uw kind is een van de 20.000 kinderen per jaar waarbij we dat doen, het is dus heel normaal en als ze eraf zijn kan hij ze in ieder geval niet meer tussen de deur steken”.

   “Nou ja, als u het zegt zal het wel goed zijn….. “

192. Zandribbels

191. Stromingspatronen en bodemgolven in rivier en zee

   De bodem van de zee of een rivier is zelden egaal, ook al kan dit soms zo lijken. De ogenschijnlijke vlakheid maakt meestal deel uit van een uitgestrekt golfpatroon met toppen en dalen. Door het stromende water van een rivier of de getijdenwerking van de zee en allerlei andere bewegingen en verplaatsingen van water, ontstaan er regelmatige golfpatronen in het zand. Grofweg zijn er drie afmetingen van bodemgolven te onderscheiden:

   1.  zandribbels

   Ze hebben een golflengte van enkele centimeters tot meters en vertonen zich meestal op een nat strand of in waterlopen en kreekjes. Deze zandribbels 'wandelen' relatief snel, dit kun je onder je ogen zien gebeuren.

   2.  zandgolven

   Deze hebben een golflengte van tien tot enkele honderden meters. Ze komen voor in brede riviermondingen en in de zee. Zandgolven verplaatsen zich een stuk trager, van een aantal maanden tot enkele jaren, afhankelijk van stroomsterkte, plaats en diepte.

   3.  zandbanken

   Zandbanken kunnen in zee golflengtes van vele kilometers bereiken. Ze doen er soms vele jaren over om zich te verplaatsen. (De bodemgolven in rivieren worden soms ook wel zandbanken genoemd, dit geldt ook voor de aangeslibde binnenbochten in meanderende rivieren en beekjes.)

   Het kenmerk van alle bodemgolven is dat ze een regelmatig patroon laten zien met gelijke afstanden tussen toppen en dalen. De stroming van het water veroorzaakt een transport van zand. Hierdoor verplaatsen de bodemgolven zich, waarbij ligging, vorm en patroon voortdurend veranderen.

   De bodemgolven op het strand en in zee, worden vooral door de golfbeweging van het water veroorzaakt en deze weer door de getijdenwerking en de wind.Bij de bodemgolven van de rivier is voornamelijk het stromende water de drijvende en vormende kracht (hoewel ook grote schepen invloed op de vorming en migratie van zandgolven kunnen hebben).

190. Waarom beekjes en rivieren meanderen

Vanaf de hoge bergtoppen naar de lager gelegen gebieden ontstaan er door neerslag kleine stroompjes die zich organiseren tot beekjes en rivieren. Deze vloeien vanzelf naar het laagste punt en vullen uiteindelijk de zeeën. Aan het begin van een rivier is de typische vertakkingsstructuur zichtbaar. Deze ontstaat doordat bij de oorsprong allerlei kleine waterloopjes bij elkaar komen in grotere stromen, welke weer samenvloeien tot beekjes en uiteindelijk een rivier vormen.   

   De rivier meandert door het landschap. Waarom niet recht omlaag?

Dat heeft te maken met de weerstanden die de stroom tegenkomt op haar weg naar beneden. Het water kiest de weg van de minste weerstand en zal uitwijken voor objecten zoals bijvoorbeeld een boom of rots. Is de stroom eenmaal naar bijvoorbeeld rechts uitgeweken, dan zal de volgende bocht noodzakelijkerwijs naar links moeten gaan om de lijn naar beneden te kunnen blijven volgen. Op een gegeven moment is de waterstroom een grote brede rivier geworden. Soms is de bodem bepalend voor de richting en dan weer het water, welke door de zwaartekracht altijd naar het diepste punt wil. Het resultaat is een golvende of meanderende beweging. Het meanderen wordt versterkt door het aanslibben van zand en grind in de binnenbochten en het afkalven van de oevers in de buitenbochten. De bochten worden hierdoor steeds scherper en kunnen op een gegeven moment zichzelf weer tegen komen. Er kan dan een lus ontstaan en als deze doorbreekt, een eilandje in de rivier. Dit verschijnsel komt vooral voor bij smalle en diepe stromen. Bij brede ondiepe rivieren ontstaan overal zandbanken door de aanvoer van materiaal en het meanderen. Net als bij de rivierdelta’s vindt er een sterke ophoping van slib plaats die weerstanden oproepen waardoor de waterloop zich gaat vertakken. De tegenwoordige beken en rivieren zijn door de mens ingetoomd en gecultiveerd. Er bestaat een constante controle inclusief technische waterwerken, waardoor  rivieren en beken zich zoveel mogelijk gedragen zoals wij het willen.

   De loop van een rivier wordt voornamelijk bepaald door de oorsprong. Wat daar gebeurt is bepalend voor de rest van zijn loop. Dit geldt voor alle organische groei, voor een baby, een boompje, maar ook voor de rivier. Als er in de bovenloop van een rivier veel regen valt, of in de gebieden die de zijtakken van de rivier voeden, zal dat effect hebben op beneden. De loop van een rivier en de vorm van de delta worden in principe dus sterk bepaald door de gebeurtenissen bij de oorsprong en het verdere verloop.

Het is natuurlijk erg interessant om eens de geboorte van een rivier mee te maken. Nou, dat kan! In miniatuur is dit proces elke dag aan zee te zien tijdens het verloop van vloed naar eb. De bodem is dan verzadigd met water dat door de vloedgolven op het strand is geworpen. Als het water bij eb daalt ontstaat er op het strand een terugstroming van water. Het welt overal op en vloeit in kleine zich vertakkende stroompjes weer in grotere stromen naar de zee, precies het proces zoals hierboven al is beschreven. Als het strand echter erg vlak is met overwegend een gelijke zandkorrelgrootte en zonder obstakels zoals kiezels, schelpen en dergelijke, tja, dan doet dit verschijnsel zich waarschijnlijk niet voor en zult u op zoek moeten gaan naar een betere plek.

Zie ook blog nr. 43:

http://pietschellekens.blogspot.com/2010/11/gelijkenissen-tussen-boom-en-rivier.html

189. Paddenpaartjes

188. Jezus is ook maar een mens (2). Lopen over het water

   Een tijdje terug liep ik in Amsterdam langs de gracht en hoorde iemand om hulp roepen. Het geluid scheen vanuit het water te komen. En jawel, in de gracht lag iemand te spartelen. Het was aan het schemeren en daardoor moeilijk zichtbaar wat er nou precies aan de hand was. De adrenaline begon al in me te stromen, maar voordat ik het water insprong keek ik eerst nog eens goed. Hee, waar kende ik die kerel van? Waar had ik dat gezicht eerder gezien? Ineens wist ik het, verdomme ‘t is Jezus!

   Iedereen in Amsterdam en daarbuiten ook wel, kent Jezus, je komt hem werkelijk overal tegen. Grote beelden en schilderijen hebben ze van hem gemaakt. Ze hangen in paleizen, in kerken en zelfs bij de mensen thuis. Het is moeilijk te vatten hoe die man zo beroemd is kunnen worden, een arme sloeber met nauwelijks kleren aan zijn lijf. In ieder geval goed dat ik niet impulsief in het koude water sprong, dan had hij me voor de tweede keer te grazen genomen.

   Vorig jaar namelijk op de Martelaarsgracht, hoorde ik voor het eerst ditzelfde gekerm. Het was hartje winter, ijskoud, overal lag sneeuw en ijs. De gracht was dichtgevroren. Plotseling gekraak en meteen daarachteraan een plons en luid hulpgeroep. Blijkbaar was er iemand door het ijs gezakt. Ik rende snel naar het hoekje waar een schildersbedrijf gevestigd is en kwam terug met een ladder. De eigenaar van de zaak liet me met een touw omlaag zakken, het ijs kraakte onder mijn gewicht. Voorzichtig pakte ik de aluminium ladder die hij me aanreikte, legde deze in de richting van het wak en schoof daarover langzaam naar de drenkeling toe. Met zijn lange haren en onverzorgde baard leek hij me een zwerver die te diep in het glaasje had gekeken. Blijkbaar had hij het besneeuwde ijs daar beneden voor het trottoir aangezien. Terwijl ik zo naar hem toeschoof, klemde hij zijn handen om het uiteinde van de ladder en klauterde onder veel gevloek en getier op het ijs. Dat kraakte en scheurde in vele vertakkingen tot onder de ladder en ineens lag ik zomaar zelf in het water. Terwijl de drenkeling over het ijs van me weg strompelde hoorde ik hem theatraal naar me roepen: “Uw geloof in mij, is uw redding!” Met veel geluk en hulp van de schilder kon ik nog aan de kant komen. Na zes weken was ik goeddeels genezen van mijn longontsteking. De rekening van de gezonken ladder ad 139,95 had ik toen al betaald.

   Goed dat ik me nu niet opnieuw heb laten verleiden tot een nat pak.

Zie ook: Jezus is ook maar een mens (1)    http://pietschellekens.blogspot.com/2010/09/28-jezus-is-ook-maar-een-mens.html