48. WikiLeaks en de scheuren in het ijs (1)

     WikiLeaks.org is een internationale klokkenluiderssite die in 2006 door een aantal journalisten en wetenschappers is opgericht om overal ter wereld misstanden aan de kaak te stellen. Iedereen kan op anonieme basis documenten plaatsen op deze site, iets waar bedrijven en overheden natuurlijk helemaal niet gelukkig mee zijn. Maar: “Wie niks te verbergen heeft, hoeft ook niks te vrezen”. Waren dat niet hun eigen woorden toen de privacy van de burgers weer eens ter discussie stond en er nieuwe beperkende wetgeving door het parlement moest worden gejaagd?
     WikiLeaks heeft de afgelopen jaren een aantal belangrijke onthullingen gedaan over kwalijke activiteiten van overheden en bedrijven. De martelingen op de basis Guantánamo Bay bijvoorbeeld, ook de verklaring van het Rode Kruis dat er twaalfjarige kinderen gevangen worden gehouden, witwas- en belastingontduikingspraktijken door banken, de video “Collateral murder” waarin te zien is dat 12 Irakese burgers vanuit een helikopter werden gedood, duizenden geheime documenten over de oorlogen in Irak en Afghanistan, enzovoorts. Allemaal documenten met informatie die onder de pet werden gehouden. En dan enkele dagen geleden op 28 november 2010, het lekken van 250.000 vertrouwelijke Amerikaanse stukken waaruit o.a. kan worden opgemaakt dat het Amerikaanse leger zich in Irak en Afghanistan heeft misdragen, dat diplomatie bijna synoniem is aan spionage, dat vice-president Massoud van Afghanistan op een vliegveld betrapt werd met 52 miljoen dollar in zijn koffer, maar ook dat er in Nederland Amerikaanse kernwapens liggen opgeslagen.
     Het zijn vaak zaken die de oplettende burger al wel weet of vermoedt, maar welke steeds glashard worden ontkend door de verantwoordelijke machthebbers. Men moordt, chanteert, sjoemelt, liegt en bedriegt buiten de controle van het parlement om. Het topje van de ijsberg ligt nu op straat en daarover is men erg boos.
     De mensen van WikiLeaks worden door het Witte Huis misdadigers genoemd, men is een klopjacht begonnen om hen de mond te snoeren en achter slot en grendel te krijgen. De Amerikaanse minister van Justitie zegt dat hij iedereen die de wetten heeft overtreden voor de rechter zal slepen (hij bedoelt hier de klokkenluiders mee en niet zichzelf, zijn collega’s en ondergeschikten). Minister Clinton spreekt over het ondermijnen van de “vreedzame relaties tussen landen”.
     We hebben het hier over vertrouwelijke stukken, dus nog niet eens over documenten met geheime of zeer geheime informatie. Want dan komen we bijvoorbeeld al gauw op het in het geheim elimineren van tegenstanders. Een moordcommando sturen naar personen of organisaties die dwarsliggen, bijv. de moord in Engeland op de Rus Litvinenko, de acties van o.a. Amerika en Israël om tegenstanders zonder enige vorm van proces vanuit de lucht te liquideren, recentelijk nog de moorden op Iraanse kerngeleerden, maar ook een vroegere actie zoals van de Franse inlichtingendienst die de Rainbow Warrior opblies en meer. Bijna alle, zich democratisch noemende, landen draaien daar hun hand niet voor om. Ze liegen, bedriegen en moorden als het hun belangen dient. Dat alles gebeurt buiten het parlement om, in het geniep. Het is duidelijk wie hier de wérkelijke misdadigers zijn.

47. Holbewoner

Een krantenberichtje:    

De Amerikaan Thomas Johnson heeft tien jaar bijna onopgemerkt in een hol onder de grond gewoond op het eiland Nantucket voor de Amerikaanse oostkust. In een comfortabele hut, verborgen in de struiken, was hij er de consumptiemaatschappij ontvlucht. Hij voorzag in zijn levens-onderhoud door af en toe als timmerman te werken. Een jager ontdekte de hut en de autoriteiten hebben aangekondigd dat Johnson weg moet, want 'anders gaat iedereen het doen'.

46. Slakkensporen

Klik op de foto's voor een groter beeld.

 Slakken hebben een zacht en vochtig lijf, bestaan overwegend uit water en leven van rottende planten- en dierenresten, overrijpe vruchten, schimmels, paddenstoelen en algen. De afbeeldingen hierboven zijn van slakken die algen hebben gegeten. Prachtige tekeningen maken ze. Met hun enigszins verharde mond gaan ze raspend over de ondergrond en laten daarbij talrijke ‘bijtafdrukjes” achter. Het lijken wel voetstapjes.

     De twee bovenste foto’s zijn van een vensterbank in de tuin. De onderste foto links is het raam van een kas, rechts is de door slakken bewerkte groene muur van een gebouw.

45. Leucistische merel

     De witte merel op de bovenste afbeelding is een leucistische merel. (van leuco (Gr.) = wit). Het is geen albino want deze zijn helemaal wit en hebben rode ogen. Bij leucisme is er een gebrek aan pigment in de veercellen. Veren kunnen een andere kleur hebben of vaak ook volledig wit zijn. Dit kan voorkomen op allerlei plaatsen van het vogellichaam. Met zijn witte veren valt deze leucistische merel nogal op, wat waarschijnlijk niet in zijn voordeel werkt.

44. zeewind

43. Gelijkenissen tussen boom en rivier

Rivieren vinden hun oorsprong vaak op hoger gelegen land zoals bergen en heuvels. Door neerslag, smeltende sneeuw of smeltwater van een gletsjer ontstaan er bronnen, waterlopen en beekjes die kunnen uitgroeien tot grote brede rivieren. Het water stroomt uiteindelijk in de zee. Als men er van bovenaf op kijkt is er een sterke gelijkenis te zien met een boomvorm. Boom en rivier zou men kunnen verdelen in drie hoofdvormen: 1. begin, 2. middengebied 3. einde.

1. De oorsprong van een rivier, de bronnen en kleine stroompjes op de berg, zijn als de haarwortels van een boom.  

2. Deze waterstromen groeien uit tot beekjes en monden tenslotte uit in een hoofdstroom, de rivier.  Bij de boom groeien de haarwortels uit tot steeds dikkere wortels die opgaan in de boomstam.
3. De zich vertakkende kruin reikt naar de oneindige hemel en lijkt daarmee op de vertakkingen van een rivierdelta waar het water uitmondt in de onmetelijke zee.

Tussen de bron en de zee beweegt zich de rivier.
Tussen de wortels en de kruin vormt de stam het middengebied.
Zowel water als boom maken deel uit van een kringloopproces.

Wat daarnaast nog opvalt in deze gelijkenis is dat fase 1 en 3 een sterke verwantschap laten zien: het wortelstelsel heeft dezelfde vertakkingen als de boomkruin, waterlopen en beekjes in de bovenloop van een rivier vertonen gelijksoortige vertakkingen in de benedenloop. Daartussen bevindt zich een stromend middengedeelte dat begin en einde met elkaar verbindt.

Afb. Vertakkingspatroon in het zand aan zee

42. Plattegrond van een groene wijk?

     De afbeelding hiernaast zou zomaar een groene wijk kunnen zijn, ergens in Nederland. Het is een detail van een zeedistelblad. De cellen en nerven, het stekelige blad en de stervorm van de plant deden me enigszins denken aan de plattegronden van vestingsstadjes.
       

Oude kaart van Heusden (Blaeu)

41. Herfstzon

40. Uit- en instromend water

* Klik op de foto voor een groter beeld.

















     Twee gaten in twee verschillende bomen met een tegengestelde beweging. Links geeft een duidelijk beeld van uitstromend water, rechts lijkt wel op een putje waar het water instroomt. Zo zou het ongeveer begonnen kunnen zijn:

     De eik links had een tak boven in de kruin die bij een storm was afgescheurd. Resultaat was een grote wond met rafels. Doordat het een flinke gecompliceerde beschadiging was kon de eik de wond niet helen. In de loop der jaren ontstond er door de inwerking van regen, insecten en vogels, een rotte plek die zich steeds verder uitbreidde naar onderen en uiteindelijk een uitgang vond op een andere zwakke plek in de stam, daar waar ook al ooit een tak was afgewaaid. Nu stroomt het regenwater van boven de boom in en loopt er bij de stam weer uit.

     Bij de eik rechts is in het verleden een flinke tak afgezaagd, een tak die van binnen al een beetje rot was. Daar houden o.a. spechten van, want in rot hout leven allerlei insecten. De specht hakte het gat steeds dieper uit, meesjes, boomkruipers, etc., hielpen driftig mee. Op zekere dag besloot de specht om er een woning uit te houwen, al het rotte hout werd weggehakt en er ontstond een holte. De boom heeft de schade zo goed als mogelijk was hersteld en is daar nog mee bezig. De omhullende stroom om het gat te dichten is goed zichtbaar.

Piet Schellekens

39. Dauwdruppels

38. Dessins en patronen op textiel 2

Voor een beschrijving van 'Dessins en patronen op textiel 1 en 2, zie blog nr. 20, maand augustus.

37. Stroperige bomen

     Een afbeelding van twee bomen, een acacia en een rode beuk. Stel je eens voor dat deze bomen niet van hout zijn maar van bijenwas en dat het een erg warme dag is. De bomen smelten en worden langzaam zacht en vloeibaar. De acacia drukt zich in het smeedijzer als stroop tussen de tanden van een vork. Het hout van de beuk druipt als een dikke brij omlaag langs de stam.

     Het zijn de ervaringen met tijd en met bepaalde gedragingen van materialen die ons op het verkeerde been zetten. De constante beweging die er is, zien we daardoor vaak niet meer. De substantie (het hout) is hard, dat is bekend. Dat er aanhoudend water in de boom stroomt en vormend werkt, is voor ons dagelijkse oog onzichtbaar geworden. Ondanks de hardheid van het materiaal, heeft levend hout een bepaalde plasticiteit. In bepaalde gevallen zoals bij de afbeelding hierboven, wordt dat ineens duidelijk zichtbaar.

Piet Schellekens

36. De blaadjes van de Japanse Esdoorn (1)

    


     Dit zijn blaadjes van de Japanse Esdoorn (Acer palmatum Matsumurae). Na een nachtvorst vielen de meeste blaadjes af. Ik heb er een aantal opgeraapt en op een stuk papier gedrapeerd omdat ze zo mooi zijn. Afbeelding 3 is van een dag later. De blaadjes hadden zich gekruld door de warmte in huis.

35. Weerborstels

     Nee ik ben niet naar de kapper geweest, als u dat misschien denkt. Overigens ben ik dat al tientallen jaren niet. Ik knip mezelf.
     ‘Jaah, dat is wel te zien!’, hoor ik u al zeggen. Volgens mij valt het resultaat wel mee. Het is een kwestie van enkele haarplukjes bij elkaar pakken, vervolgens de afstand tussen hoofd en vingers schatten en dan knip….
     Sinds kort knip ik mezelf trouwens niet meer, ik haal er de tondeuse over, dat is wel zo makkelijk.  

    De foto hiernaast is overigens de kop van een koe. Ik vind die spiraal in het midden zo speciaal. Noemen ze dat niet een weerborstel?
     Een weerborstel gaat niet met de richting mee van de overige haren, maar staat vaak recht omhoog of draait zich in een spiraal. In de Engelse taal heet zoiets een cowlick, een tot de verbeelding sprekende naam. Je ziet ze nogal eens bij koeien op het voorhoofd. Mensen hebben trouwens ook vaak zo’n spiraalvormige inplant van haren, een enkele keer tussen de wenkbrauwen, maar toch meestal achter op het hoofd. Je zou zeggen dat daar de haren wellicht zijn begonnen met groeien, vanuit dat punt draaiend en zich zo verder uitbreidend over het schedeldak.



     Een spiraal is eigenlijk een werveling, een woord dat afgeleid is van wervel en werven, wat etymologisch betekent: draaien, wenden, rondgaan. Een wervel op het hoofd dus. Wat mij nu intrigeert is dat er vanaf het hoofd tot aan het staartbeen een serie wervels loopt die wij ruggenwervels noemen. Bij het woord ‘ruggenwervel’, denken we al helemaal niet meer aan de oorspronkelijke betekenis van een werveling. Maar het mooie van taal is wel dat er vaak eeuwenoude informatie in besloten ligt.
     Het deed me in ieder geval denken aan sommige Oosterse filosofieën waar men er tot op heden van uitgaat dat door de wervelkolom levensenergie stroomt. Deze levensstromen ontmoeten elkaar in het midden, in het hart, waar ze zich met elkaar vermengen. Dit idee in ogenschouw nemend kan ik me voorstellen dat een weerborstel een fysieke uitdrukking zou kunnen zijn van zo’n energetische werveling.

34. Bloemen, die geen bloemen zijn.

Piet Schellekens

33. De cherimoya

     Ik had ‘m nog nooit gezien: de cherimoya. Hij ziet eruit alsof ie van alle kanten met een guts bewerkt is, heel mooi. De cherimoya komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en wordt ook veel geteeld rond de Middellandse Zee.
     Nog groen en hard is deze vrucht niet erg smakelijk. Maar de rijping verloopt vrij snel, binnen enkele dagen. Als de randen bruin zijn en de vrucht aanvoelt als een rijpe peer is hij klaar om te worden gegeten. De cherimoya is dan sappig en smaakt zoet, een kruising tussen een mango, een peer en ’n banaan, zoiets.

     Er zitten een heleboel pitten in, meer dan 50 flinke zwarte ‘zonnepitten’, die vorm hebben ze. Als de vrucht rijp is laten de pitten gemakkelijk los. Ik ben ze aan het drogen en zal er nog enkele uitzaaien in een pot. Over een jaar kom ik er op terug en hoop ik de planten te kunnen laten zien die eruit zijn gekomen.

32. Hoe Berta aan haar einde kwam

     Dit weekend las ik een artikel in Het Parool over Berta. Berta Puentes Acosta, een 73-jarige vrouw uit Colombia, die pas geleden in het uitzetcentrum van Ter Apel is overleden. Ze leefde sinds twintig jaar op straat in Amsterdam waar haar tot op dat moment niet veel in de weg was gelegd. Maar op een kwade dag kruiste haar weg zich met twee ijverige dienders. Zij zagen een oude vrouw met een gitaar oversteken op een plek waar dat volgens de regels niet is toegestaan. Dat werd het begin van haar einde.

     "Mevrouw, wij zagen u zojuist oversteken op een plaats waar dat verboden is. Oversteken kan 50 meter verderop, dáár bij het zebrapad. U bent dus in overtreding. Wij willen even uw identiteitsbewijs zien!"
     De agenten kwamen tot de conclusie dat haar papieren niet in orde waren, Berta moest mee en werd vastgezet in de gevangenis. Eerst drie maanden in vreemdelingenbewaring in Zeist en toen haar gezondheid verslechterde, in Rotterdam. Haar advocaat spande een kort geding aan omdat Berta niet in staat was om in de gevangenis te verblijven, ze was zwak, verward en had veel last van haar longen. Daarop werd ze snel overgeplaatst naar het uitzetcentrum Ter Apel, vanwaar de IND haar het land uit wilde zetten. Afgelopen week overleed zij in Ter Apel aan een longembolie. Haar advocaat verwijt de leiding van het uitzetcentrum medische nalatigheid omdat zij niet de zorg kreeg die zij nodig had.

     Berta was een aardig mens, had in Bogota gewerkt als verpleegkundige en was daarnaast flamencodanseres. Ze speelde hartstochtelijk gitaar en maakte in Colombia twee platen met volksliedjes. Op de Nieuwmarkt in Amsterdam, zong en speelde Berta vaak haar liedjes en bracht vreugde en blijdschap in het leven van de mensen die haar ontmoetten.

     Een triest verhaal over een kwetsbaar mens van 73 jaar die op een dag door twee ambtenaren in functie van de straat is geplukt. Ze werd in de cel gegooid, is daar ziek geworden, verwaarloosd en gestorven.
     Niet alleen de twee politiemensen treft blaam, maar ook de vele tientallen andere slaafse  uitvoerders van de wet die haar deze periode beroepsmatig voorbij zagen komen en dit nu eenmaal als hun werk beschouwen. Waar gehakt wordt vallen spaanders. 'Wij beslissen daar niet over.... , wij voeren uit wat ons opgedragen wordt', enzovoorts, dat werk. Zouden ze er rustig onder kunnen slapen? Ik vrees van wel, want morgen is er weer een dag en we moeten er vroeg uit.

31. De uitgedroogde schil van een sinaasappel

 

Een bekend beeld: 'n uitgedroogde sinaasappelschil op straat. Geen mens die er aandacht aan besteedt. Maar nu kwam ik toch wat bijzonders tegen, iets wat me deed denken aan zo'n eeuwig doorgaand motief op een oude Griekse vaas. Het was een nauwkeurig afgesneden schil van 'n sinaasappel die zich in twee spiralen had gedraaid. Ik heb hem opgeraapt en eens heel goed bekeken. Ja, het was de schil van één en dezelfde sinaasappel. Wat ik me afvroeg was: als het dezelfde schil is, waarom draait die spiraal dan niet door?
     Thuisgekomen ben ik zelf met een scherp mesje aan het schillen gegaan en ja, toen begreep ik het ineens. Het is een bol. Zolang je nog niet bij het middengedeelte bent, krult de schil zich in een spiraal, steeds wijder en wijder. Precies op het punt waar de omtrek het grootst is, keert de schil zich en vormt een nieuwe spiraal, maar nu andersom: van buiten naar binnen. De spiraal is dan wel andersom ontstaan, maar als je naar de afbeelding kijkt lijkt het net of de twee spiralen dezelfde richting in draaien. Ik zeg 'lijkt', want de ene draait toch echt van binnen naar buiten en de andere van buiten naar binnen. Dat oude Griekse motief is dus eigenlijk gebaseerd op de bol, de meest volmaakte vorm.

 

Nu iets anders. Zo'n sinaasappel heeft gebloeid. Vanuit de bloem is er een vruchtbeginsel ontstaan welke tot vrucht is uitgegroeid en met een steeltje aan de boom hangt. Dat steeltje is net zoiets als de navelstreng, het brengt een stroom van leven naar de vrucht. Als de sinaasappel volgroeid is houdt de levensstroom op waarna het steeltje verdroogt. De vrucht valt van de boom en de cyclus is rond. De plek waar het steeltje afbreekt is eigenlijk een soort van navel, een lidteken. Waar het steeltje heeft gezeten (zie afb. en afb. ) is een zonnetje zichtbaar. Dat is mooi.
Overigens heten navelsinaasappels alleen zo vanwege de gelijkenis met een navel aan het uiteinde. Dit is nog een overblijfsel van de bloesem waar nog een klein sinaasappeltje extra in groeit. Maar de echte navel zit aan de andere kant van de vrucht.

30. De schoonheid van asfalt.

   Asfalt bestaat meestal uit steentjes en bitumen, een aardolieprodukt. Bitumen werd al een paar duizend jaar v. Chr. gebruikt in de bouw als afdichting voor muren en andere bouwwerken die waterdicht moesten zijn, later ook voor schepen. Mijn atelier heeft naast een pannendak ook een plat dak. Als het veel regent gebruik ik bitumen om lekken te dichten, zelfs lekken die onder water staan. Dat hecht zich dan gewoon aan de teerlaag die er al ligt. Fijn hoor, die trage zwarte teer.... teringzooi wilde ik eigenlijk zeggen, want het is ontzéttend smerig spul, zwarter dan zwart.

   Waar het mij eigenlijk om gaat, is het oude versleten asfalt van de autowegen. Als het er een tijdje ligt gaat het scheuren door wisselingen in temperatuur of de druk van zwaar verkeer. Dat wordt vervolgens gerepareerd, of niet. Zonder dat ze er erg in hebben, creëren wegwerkers in samenwerking met weersinvloeden en het verstrijken van de tijd, prachtige kunstwerken. Door de verschillende lagen en diverse tinten over en naast elkaar, door het craquelé en de onbewuste vlakverdeling van nieuw opgevulde gaten, krijgt asfalt zomaar een bepaalde schoonheid, soms zie je dan prachtige creaties.

29. Metaforen: De huid van de aarde.

   De aarde is een organisme. De oerwouden, bossen en oceanen, de steppen en vlakten, vormen met hun beschermende en voedselrijke lagen de huid van de aarde. Die huid kan wel tegen een stootje. Beschadigingen, mankementen of probleempjes worden vanzelf opgelost, precies zoals het menselijk lichaam dat ook kan. Natuurlijke verwondingen genezen door het regenererend vermogen. Maar altijd tot op zekere hoogte natuurlijk, het moet niet te bont worden. Een algehele verstoring van de huid is ziekmakend, in een volgend stadium wordt het chronisch en als ook dit laatste signaal wordt genegeerd betekent dat het einde van het organisme. Een mens die een groot deel van zijn huidfunctie verliest, legt het loodje. De stoffelijke resten worden door de natuur met dank ontvangen en opgenomen in de kringloop waarvan alles en iedereen deel uit maakt.

   Zoals de mens en de aarde een huid hebben, zo heeft de boom ook een huid welke uit diverse lagen bestaat. Tussen de ziekteverschijnselen van een boom en die van de aarde zie ik overeenkomsten. Een boom die stervende is, zit vol met gaatjes en gangen. Dit beeld betekent in de natuur het einde van deze levensvorm. De zieke boom als een metafoor voor de geteisterde en geperforeerde aarde.                                       

   De buitenste en meest levenskrachtige laag van onze planeet is doorboord met ontelbare gangen voor delfstoffen zoals: zouten, metalen, olie, gas, water, enz. Kriskras over en onder elkaar liggen er draden, kabels, buizen en tunnels, worden er heipalen in de bodem geslagen, bergen afgegraven, rivieren verlegd, dammen en wegen gebouwd, oerwouden gekapt. Land, water en atmosfeer worden vergiftigd met allerlei chemicaliën. In een relatief zeer korte periode binnen onze mensheidsontwikkeling, hebben wij van de aarde een gatenkaas gemaakt. We  gedragen ons egoïstisch en onverantwoordelijk, we ondergraven de weerstand van het organisme waarvan ons voortbestaan afhangt, dommer kan het niet. Met mooie woorden als welvaart, duurzaamheid en economische groei verhullen we de hebzucht en het eigenbelang. Het resultaat van deze houding is een planeet die het niet meer bij kan benen, die zijn zelfgenezend vermogen verliest en als we niet heel snel zijn, ten dode is opgeschreven.