37. Stroperige bomen

     Een afbeelding van twee bomen, een acacia en een rode beuk. Stel je eens voor dat deze bomen niet van hout zijn maar van bijenwas en dat het een erg warme dag is. De bomen smelten en worden langzaam zacht en vloeibaar. De acacia drukt zich in het smeedijzer als stroop tussen de tanden van een vork. Het hout van de beuk druipt als een dikke brij omlaag langs de stam.

     Het zijn de ervaringen met tijd en met bepaalde gedragingen van materialen die ons op het verkeerde been zetten. De constante beweging die er is, zien we daardoor vaak niet meer. De substantie (het hout) is hard, dat is bekend. Dat er aanhoudend water in de boom stroomt en vormend werkt, is voor ons dagelijkse oog onzichtbaar geworden. Ondanks de hardheid van het materiaal, heeft levend hout een bepaalde plasticiteit. In bepaalde gevallen zoals bij de afbeelding hierboven, wordt dat ineens duidelijk zichtbaar.

Piet Schellekens

36. De blaadjes van de Japanse Esdoorn (1)

    


     Dit zijn blaadjes van de Japanse Esdoorn (Acer palmatum Matsumurae). Na een nachtvorst vielen de meeste blaadjes af. Ik heb er een aantal opgeraapt en op een stuk papier gedrapeerd omdat ze zo mooi zijn. Afbeelding 3 is van een dag later. De blaadjes hadden zich gekruld door de warmte in huis.

35. Weerborstels

     Nee ik ben niet naar de kapper geweest, als u dat misschien denkt. Overigens ben ik dat al tientallen jaren niet. Ik knip mezelf.
     ‘Jaah, dat is wel te zien!’, hoor ik u al zeggen. Volgens mij valt het resultaat wel mee. Het is een kwestie van enkele haarplukjes bij elkaar pakken, vervolgens de afstand tussen hoofd en vingers schatten en dan knip….
     Sinds kort knip ik mezelf trouwens niet meer, ik haal er de tondeuse over, dat is wel zo makkelijk.  

    De foto hiernaast is overigens de kop van een koe. Ik vind die spiraal in het midden zo speciaal. Noemen ze dat niet een weerborstel?
     Een weerborstel gaat niet met de richting mee van de overige haren, maar staat vaak recht omhoog of draait zich in een spiraal. In de Engelse taal heet zoiets een cowlick, een tot de verbeelding sprekende naam. Je ziet ze nogal eens bij koeien op het voorhoofd. Mensen hebben trouwens ook vaak zo’n spiraalvormige inplant van haren, een enkele keer tussen de wenkbrauwen, maar toch meestal achter op het hoofd. Je zou zeggen dat daar de haren wellicht zijn begonnen met groeien, vanuit dat punt draaiend en zich zo verder uitbreidend over het schedeldak.



     Een spiraal is eigenlijk een werveling, een woord dat afgeleid is van wervel en werven, wat etymologisch betekent: draaien, wenden, rondgaan. Een wervel op het hoofd dus. Wat mij nu intrigeert is dat er vanaf het hoofd tot aan het staartbeen een serie wervels loopt die wij ruggenwervels noemen. Bij het woord ‘ruggenwervel’, denken we al helemaal niet meer aan de oorspronkelijke betekenis van een werveling. Maar het mooie van taal is wel dat er vaak eeuwenoude informatie in besloten ligt.
     Het deed me in ieder geval denken aan sommige Oosterse filosofieën waar men er tot op heden van uitgaat dat door de wervelkolom levensenergie stroomt. Deze levensstromen ontmoeten elkaar in het midden, in het hart, waar ze zich met elkaar vermengen. Dit idee in ogenschouw nemend kan ik me voorstellen dat een weerborstel een fysieke uitdrukking zou kunnen zijn van zo’n energetische werveling.

34. Bloemen, die geen bloemen zijn.

Piet Schellekens

33. De cherimoya

     Ik had ‘m nog nooit gezien: de cherimoya. Hij ziet eruit alsof ie van alle kanten met een guts bewerkt is, heel mooi. De cherimoya komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en wordt ook veel geteeld rond de Middellandse Zee.
     Nog groen en hard is deze vrucht niet erg smakelijk. Maar de rijping verloopt vrij snel, binnen enkele dagen. Als de randen bruin zijn en de vrucht aanvoelt als een rijpe peer is hij klaar om te worden gegeten. De cherimoya is dan sappig en smaakt zoet, een kruising tussen een mango, een peer en ’n banaan, zoiets.

     Er zitten een heleboel pitten in, meer dan 50 flinke zwarte ‘zonnepitten’, die vorm hebben ze. Als de vrucht rijp is laten de pitten gemakkelijk los. Ik ben ze aan het drogen en zal er nog enkele uitzaaien in een pot. Over een jaar kom ik er op terug en hoop ik de planten te kunnen laten zien die eruit zijn gekomen.

32. Hoe Berta aan haar einde kwam

     Dit weekend las ik een artikel in Het Parool over Berta. Berta Puentes Acosta, een 73-jarige vrouw uit Colombia, die pas geleden in het uitzetcentrum van Ter Apel is overleden. Ze leefde sinds twintig jaar op straat in Amsterdam waar haar tot op dat moment niet veel in de weg was gelegd. Maar op een kwade dag kruiste haar weg zich met twee ijverige dienders. Zij zagen een oude vrouw met een gitaar oversteken op een plek waar dat volgens de regels niet is toegestaan. Dat werd het begin van haar einde.

     "Mevrouw, wij zagen u zojuist oversteken op een plaats waar dat verboden is. Oversteken kan 50 meter verderop, dáár bij het zebrapad. U bent dus in overtreding. Wij willen even uw identiteitsbewijs zien!"
     De agenten kwamen tot de conclusie dat haar papieren niet in orde waren, Berta moest mee en werd vastgezet in de gevangenis. Eerst drie maanden in vreemdelingenbewaring in Zeist en toen haar gezondheid verslechterde, in Rotterdam. Haar advocaat spande een kort geding aan omdat Berta niet in staat was om in de gevangenis te verblijven, ze was zwak, verward en had veel last van haar longen. Daarop werd ze snel overgeplaatst naar het uitzetcentrum Ter Apel, vanwaar de IND haar het land uit wilde zetten. Afgelopen week overleed zij in Ter Apel aan een longembolie. Haar advocaat verwijt de leiding van het uitzetcentrum medische nalatigheid omdat zij niet de zorg kreeg die zij nodig had.

     Berta was een aardig mens, had in Bogota gewerkt als verpleegkundige en was daarnaast flamencodanseres. Ze speelde hartstochtelijk gitaar en maakte in Colombia twee platen met volksliedjes. Op de Nieuwmarkt in Amsterdam, zong en speelde Berta vaak haar liedjes en bracht vreugde en blijdschap in het leven van de mensen die haar ontmoetten.

     Een triest verhaal over een kwetsbaar mens van 73 jaar die op een dag door twee ambtenaren in functie van de straat is geplukt. Ze werd in de cel gegooid, is daar ziek geworden, verwaarloosd en gestorven.
     Niet alleen de twee politiemensen treft blaam, maar ook de vele tientallen andere slaafse  uitvoerders van de wet die haar deze periode beroepsmatig voorbij zagen komen en dit nu eenmaal als hun werk beschouwen. Waar gehakt wordt vallen spaanders. 'Wij beslissen daar niet over.... , wij voeren uit wat ons opgedragen wordt', enzovoorts, dat werk. Zouden ze er rustig onder kunnen slapen? Ik vrees van wel, want morgen is er weer een dag en we moeten er vroeg uit.

31. De uitgedroogde schil van een sinaasappel

 

Een bekend beeld: 'n uitgedroogde sinaasappelschil op straat. Geen mens die er aandacht aan besteedt. Maar nu kwam ik toch wat bijzonders tegen, iets wat me deed denken aan zo'n eeuwig doorgaand motief op een oude Griekse vaas. Het was een nauwkeurig afgesneden schil van 'n sinaasappel die zich in twee spiralen had gedraaid. Ik heb hem opgeraapt en eens heel goed bekeken. Ja, het was de schil van één en dezelfde sinaasappel. Wat ik me afvroeg was: als het dezelfde schil is, waarom draait die spiraal dan niet door?
     Thuisgekomen ben ik zelf met een scherp mesje aan het schillen gegaan en ja, toen begreep ik het ineens. Het is een bol. Zolang je nog niet bij het middengedeelte bent, krult de schil zich in een spiraal, steeds wijder en wijder. Precies op het punt waar de omtrek het grootst is, keert de schil zich en vormt een nieuwe spiraal, maar nu andersom: van buiten naar binnen. De spiraal is dan wel andersom ontstaan, maar als je naar de afbeelding kijkt lijkt het net of de twee spiralen dezelfde richting in draaien. Ik zeg 'lijkt', want de ene draait toch echt van binnen naar buiten en de andere van buiten naar binnen. Dat oude Griekse motief is dus eigenlijk gebaseerd op de bol, de meest volmaakte vorm.

 

Nu iets anders. Zo'n sinaasappel heeft gebloeid. Vanuit de bloem is er een vruchtbeginsel ontstaan welke tot vrucht is uitgegroeid en met een steeltje aan de boom hangt. Dat steeltje is net zoiets als de navelstreng, het brengt een stroom van leven naar de vrucht. Als de sinaasappel volgroeid is houdt de levensstroom op waarna het steeltje verdroogt. De vrucht valt van de boom en de cyclus is rond. De plek waar het steeltje afbreekt is eigenlijk een soort van navel, een lidteken. Waar het steeltje heeft gezeten (zie afb. en afb. ) is een zonnetje zichtbaar. Dat is mooi.
Overigens heten navelsinaasappels alleen zo vanwege de gelijkenis met een navel aan het uiteinde. Dit is nog een overblijfsel van de bloesem waar nog een klein sinaasappeltje extra in groeit. Maar de echte navel zit aan de andere kant van de vrucht.

30. De schoonheid van asfalt.

   Asfalt bestaat meestal uit steentjes en bitumen, een aardolieprodukt. Bitumen werd al een paar duizend jaar v. Chr. gebruikt in de bouw als afdichting voor muren en andere bouwwerken die waterdicht moesten zijn, later ook voor schepen. Mijn atelier heeft naast een pannendak ook een plat dak. Als het veel regent gebruik ik bitumen om lekken te dichten, zelfs lekken die onder water staan. Dat hecht zich dan gewoon aan de teerlaag die er al ligt. Fijn hoor, die trage zwarte teer.... teringzooi wilde ik eigenlijk zeggen, want het is ontzéttend smerig spul, zwarter dan zwart.

   Waar het mij eigenlijk om gaat, is het oude versleten asfalt van de autowegen. Als het er een tijdje ligt gaat het scheuren door wisselingen in temperatuur of de druk van zwaar verkeer. Dat wordt vervolgens gerepareerd, of niet. Zonder dat ze er erg in hebben, creëren wegwerkers in samenwerking met weersinvloeden en het verstrijken van de tijd, prachtige kunstwerken. Door de verschillende lagen en diverse tinten over en naast elkaar, door het craquelé en de onbewuste vlakverdeling van nieuw opgevulde gaten, krijgt asfalt zomaar een bepaalde schoonheid, soms zie je dan prachtige creaties.

29. Metaforen: De huid van de aarde.

   De aarde is een organisme. De oerwouden, bossen en oceanen, de steppen en vlakten, vormen met hun beschermende en voedselrijke lagen de huid van de aarde. Die huid kan wel tegen een stootje. Beschadigingen, mankementen of probleempjes worden vanzelf opgelost, precies zoals het menselijk lichaam dat ook kan. Natuurlijke verwondingen genezen door het regenererend vermogen. Maar altijd tot op zekere hoogte natuurlijk, het moet niet te bont worden. Een algehele verstoring van de huid is ziekmakend, in een volgend stadium wordt het chronisch en als ook dit laatste signaal wordt genegeerd betekent dat het einde van het organisme. Een mens die een groot deel van zijn huidfunctie verliest, legt het loodje. De stoffelijke resten worden door de natuur met dank ontvangen en opgenomen in de kringloop waarvan alles en iedereen deel uit maakt.

   Zoals de mens en de aarde een huid hebben, zo heeft de boom ook een huid welke uit diverse lagen bestaat. Tussen de ziekteverschijnselen van een boom en die van de aarde zie ik overeenkomsten. Een boom die stervende is, zit vol met gaatjes en gangen. Dit beeld betekent in de natuur het einde van deze levensvorm. De zieke boom als een metafoor voor de geteisterde en geperforeerde aarde.                                       

   De buitenste en meest levenskrachtige laag van onze planeet is doorboord met ontelbare gangen voor delfstoffen zoals: zouten, metalen, olie, gas, water, enz. Kriskras over en onder elkaar liggen er draden, kabels, buizen en tunnels, worden er heipalen in de bodem geslagen, bergen afgegraven, rivieren verlegd, dammen en wegen gebouwd, oerwouden gekapt. Land, water en atmosfeer worden vergiftigd met allerlei chemicaliën. In een relatief zeer korte periode binnen onze mensheidsontwikkeling, hebben wij van de aarde een gatenkaas gemaakt. We  gedragen ons egoïstisch en onverantwoordelijk, we ondergraven de weerstand van het organisme waarvan ons voortbestaan afhangt, dommer kan het niet. Met mooie woorden als welvaart, duurzaamheid en economische groei verhullen we de hebzucht en het eigenbelang. Het resultaat van deze houding is een planeet die het niet meer bij kan benen, die zijn zelfgenezend vermogen verliest en als we niet heel snel zijn, ten dode is opgeschreven.

27. Tussen de rails

   Goed dat er politie is. We zijn er aan gewend, maar als er geen politie was zou de hel losbreken. Probeer je het eens voor te stellen, geen politie. Nog wat onwennig, komt uit alle hoeken en gaten het tuig tevoorschijn. In no time wordt er volop geroofd, vernield, gestolen, gemoord en verkracht. Gewapende bendes doorkruisen de stad, niks en niemand is meer veilig, ook in je eigen huis niet. Als ze denken dat er iets te halen valt en je doet niet open, trappen ze de deur in en stormen naar binnen. Niemand die ze tegenhoudt. Denk niet: het zijn er maar enkele, dat lijkt maar zo vanuit onze comfortabele leunstoel.
  
   Weleens verzeild geraakt in een groep losgeslagen voetbalsupporters?
Het overkwam mij een aantal jaren geleden. Ik zat rustig in de trein een krant te lezen toen er een brallende bende Ajax-hooligans binnenstormde. De hele coupé stroomde vol en ik kon er met geen mogelijkheid meer uit. Tja, daar zit je dan met je krantje, waarvan je meteen aanvoelt dat enkel dat simpele feit al foute boel is. Vervolgens de onontkoombare confrontatie met lompe en gestoorde lui. De meesten van hen waren onder invloed en aan ieder was een steekje los.

   "Hee Jezus (ik had een baardje), wat ben je aan het lezen?!!"

"Haaa-ha-ha-ha", lachte de meute, wat hadden ze plezier. Nu gaat het beginnen, dacht ik. Alle aandacht was op mij gericht en ieder van hen wilde de show stelen.

   "Tongetje verloren Jezus?" Toen ik niks zei werd de krant uit mijn handen gerukt en opgerold. Bam, bam, bam, kreeg ik er klappen mee op mijn hoofd. Dat vonden ze leuk, dat was lachen. Ik dacht bij mezelf: als het hierbij blijft vind ik het best. Ze probeerden me op allerlei manieren uit de tent te lokken. Opstaan was geen optie, ze zouden me meteen laten struikelen en dan lag ik daar tussen het rapalje.

   "Jée-zus"! scandeerden ze. "Boem-boem-boem", beukten tientallen vuisten op de wanden , "Jée-zus, boem boem boem!", steeds sneller tot een donderende climax van lawaai. Het  gaf ze een kick, een gevoel van macht, iets van 'samen zijn we sterk'. Ze hebben nog ritmegevoel ook, ging het door me heen.

   Een dronken gek toeterde door de opgerolde krant in mijn oor: Aáájáx !
 Ai, dat was pijnlijk. Als ik boos zou worden zouden ze me te grazen nemen, daar was ik me zeer bewust van. Dus reageerde ik zo min mogelijk en zweeg, liet alles komen zoals het kwam. Maar helemaal niet reageren is ook niet goed. Je moet ze ook de mogelijkheid bieden om zich als held te profileren. Een buitenkansje voor de lager geplaatsten in de groep. Reageer je op zo'n moment totaal niet, dan heeft de actie blijkbaar geen effect en dreigt de hooligan in kwestie daarmee af te gaan voor zijn makkers. Dan móet hij dus wel verder gaan, zich nog nadrukkelijker en met meer geweld manifesteren.

   Mijn reactie was om af en toe te glimlachen als ze inventief waren of echt iets komisch hadden verzonnen. Op zo'n moment brulden ze het uit (hij lacht!), dat was mijn beloning aan hen, waarmee ik langzamerhand sympathie afdwong bij de leiders en enkele gasten die nog wat gevoel in hun lijf hadden, zij ervoeren dat als sportief. Ze hielden zich in de loop van de gebeurtenissen wat afzijdig en lieten het voetvolk spelen met hun prooi. Als groep beseften ze heus wel hun overmacht, maar omdat ik redelijk rustig bleef onder deze moeilijke omstandigheden bouwde ik langzaam respect op. Heel subtiel haalde ik er zo de angel uit en verdween het directe gevaar.

   In zo'n groep bestaat een onuitgesproken hierarchie. Er zijn de echte harde jongens, de leiders die hun sporen al hebben verdiend door geweld en veroordelingen en daardoor respect afdwingen bij de rest. Dan heb je een grote middengroep van meelopers en helemaal onderaan de aspiranten met duidelijk herkenbare gestoorden en lafaards die zich onderscheiden door overdreven stoer en sterk gedrag. Allemaal hebben ze hun gevaarlijke kanten, zeker in combinatie met drank en drugs. Na een minuut of twintig verlieten ze de trein, sommigen zeiden me zelfs gedag waarop ik voor het eerst mijn mond opendeed. Pfff !

Wat ik al zei in het begin: goed dat er politie is. Maar even los van het bovenstaande: Ik heb eerlijk gezegd ook een gruwelijke hekel aan de politie. Ze mogen niet zelfstandig denken, moeten bevelen stipt opvolgen, mogen situaties niet toetsen aan hun geweten en op basis daarvan zelfstandig besluiten nemen. Daardoor maken ze zichzelf tot een robot van het systeem. Een robot met macht ook nog. In zo'n situatie kan een mens ontaarden en dierlijke trekjes krijgen wat kan leiden tot een gelegitimeerde vorm van hooliganisme.

De dames hiernaast letten op of er geen kinderen uit de klimrekken vallen. Ze zijn behulpzaam en aardig. Maar ben je het niet met ze eens, let dan op je woorden want ze slingeren je zonder pardon op de bon.

26. Metamorfose

Van de een op de andere dag zijn ze verdwenen, de rupsen van de koninginnenpage die de blaadjes van de wijnruit aan het oppeuzelen waren. Vrijdag 3 sept. waren ze er nog, maar een dag later kon ik geen enkele rups meer vinden.

Vandaag de 7e heb ik er dan toch eentje gevonden op een verweerd stuk hout bij de vijver op enkele meters afstand van zijn laatste voedselgebied. De anderen zijn in geen velden of wegen meer te bekennen.

Als ík de rups kan vinden, zullen de vogels hem toch zeker ontdekken, lijkt me zo.
Het is niet echt een geschikt plekje en ik denk eraan om de rups met wat gaas te beschermen tegen scherpe snavels. De rups zal zich hier gaan inspinnen tot een pop, met enkele draden heeft hij zich verbonden met het hout.. En zoals ik het nu zie bevindt de rups zich in een soort van sluimertoestand en is dit het begin van de grote metamorfose.

8 september:  ik sta verbaasd naar de metamorfose te kijken die zich in één nacht heeft voltrokken. Dit alleen is al een wonder, de rups is helemaal veranderd van vorm en kleur en dat in zo'n korte tijd. Je kent 'm niet meer terug.

Vandaag 9 september heeft zich dat verder voortgezet. Gisteren nog groenig, nu is te zien dat hij zich mooi aanpast aan de ondergrond en bruin wordt.

Maar gisteren zag ik een rover aan het werk.
De waarschijnlijk parasitaire wesp die zichtbaar is (afb. 5) legt eitjes in de pop. Straks komen daar de larven van deze wesp uit en eten de pop van binnen helemaal leeg. Weg koninginnenpage. Prachtig is ook dat gesponnen koord waarmee hij zich als een bergbeklimmer heeft gezekerd.

Wat mij vooral intrigeert is dat vier rupsen, die ieder op een andere plek zaten te knabbelen, er ineens tegelijk vandoor zijn gegaan. Alsof ze samen afgesproken hebben om de rupsentrein van 2 minuten over 7 te nemen. Er moet een of andere impuls zijn waardoor ze gelijktijdig op reis gaan.
Zou het zo zijn dat elk individu op een of andere manier verbonden is met de groep als geheel?
Dat alle individuen samen in belangrijke situaties functioneren als één overkoepelend organisme dat weer een onderdeeltje is van het ecosysteem?
De groep 'weet' vanuit de eenheid met het geheel, dat dit het moment is om te vertrekken. Ik vraag me daarbij af of er verschil is in het gedrag tussen de rupsen in mijn tuin en in een tuin verderop waar dezelfde vlinder ook eitjes heeft gelegd? Is er misschien ook een vorm van familiegedrag binnen de soort? (rupsen van een andere koninginnenpage die zich wat anders gedragen)
Zou de vlinder haar eitjes die dag steeds op wijnruit leggen of ook op andere soorten planten en als dat laatste het geval is: heeft dat andere voedsel invloed op het tijdstip van verpoppen?

25. Waterdruppels op glas

Waterdruppels

Opgedroogde druppels met zand

Condens                                              Opgedroogde druppels

23. De koninginnenpage

Klik op de foto voor een groter beeld.

Vandaag vond ik in mijn tuin 4 rupsen van de koninginnepage op de wijnruitplanten (Ruta Graveolens).

De vlinder zou vooral op schermbloemigen zitten knabbelen zoals dille, venkel, wortel e.a., maar wijnruitsap vindt ie dus ook erg lekker.

Wijnruit is een lievelingsplant van me, het heeft een aparte geur en heeft speciale vormen. Het ruikt mysterieus kruidig en is een heel bijzondere plant, maar daarover een andere keer meer.

Vorig jaar had ik de prachtige koninginnepage al in mijn tuin gezien en nu dus de mooie kleurige rupsen.
Hoewel nog steeds vrij zeldzaam komt deze vlinder de laatste jaren weer wat meer voor in Nederland. Door het kwistig spuiten met gif en de overbemesting was hij lange tijd helemaal afwezig.

Het mooie van de natuur is dat als je ook maar iets van goeie wil toont je er meteen een heleboel voor terug krijgt. Veel van wat plaatselijk verloren is gegaan aan flora en fauna zou zomaar terug kunnen komen door een respectvolle benadering en wijs beleid.
Maar ondanks enkele lichtpuntjes zie ik het somber in met de combinatie mens/natuur.
Er is een grens aan de veerkracht van het eco-systeem.
Er is zoveel verstoord en verziekt , de lucht, het water, het land, de oerwouden.
Nog steeds slaat de weegschaal door naar de verkeerde kant.
Totdat zomaar ineens de grens is bereikt en het mooie, zich steeds vernieuwende natuurlijke systeem het niet meer kan verstouwen en instort.
Dan kunnen we met een laatste krachtsinspanning nog even flink doen met chemicaliën en robotmasjientjes, maar daarna is het toch echt over. Tsja, da's geen leuk vooruitzicht.

Piet Schellekens

22. Begin van de herfst

22.

Het blad van de waterlelie is langzaam aan het verkleuren.
Van groen en geel naar oranjebruin.
Harmonisch verdelen de nerven zich vanuit het centrum naar de uiteinden van het
blad, precies zoals bij ons de aderen zich vanuit het hart steeds fijner vertakken.
Het water brengt de levenskracht tot in de kleinste delen van het organisme.
Zolang alles maar in beweging blijft en stroomt, is er leven.
Hieronder een blad van de Oost-Indische kers.

Piet Schellekens

21. Calligrafische patronen

De vorige blog over textielpatronen deed me denken aan een aantal kalligrafische patronen die ik lange tijd geleden maakte.
Hieronder een achttal patronen, lettertje voor lettertje met een pen geschreven.
Zoiets heet monnikenwerk.

Piet Schellekens

20. Dessins en patronen op textiel.

Ik hou van kleurige stoffen met een mooi patroon. Geweven textiel dat is gebatikt, geborduurd, getekend of bedrukt. Die stofjes verzamel ik, dat geeft me een rijk gevoel. Mensen gooien een versleten of kapot kledingstuk al gauw weg, maar uit een jurk, een rok of overhemd met een aardig dessin is altijd nog wel een mooi lapje te halen. Die gebruik ik dan weer om er een kledingstuk van mezelf mee op te fleuren, het interieur te verfraaien of ook wel om er cadeautjes in te verpakken met bijv. de ceintuur als strik.
Hieronder enkele stofjes uit de verzameling.

Zie ook: http://pietschellekens.blogspot.com/2010/11/38-dessins-en-patronen-op-textiel-2.html

Piet Schellekens          

19. Het huisje van Ad Fontis (deel 3)

Het huisje van Ad Fontis (3)

De buren die ik heb, wonen een eindje verderop in een groot en hoog gebouw.

's Winters als de bladeren van de bomen zijn gevallen, kan ik ze zien. Aparte mandjes, noemen ze de woningen met hun Brabantse tongval. Niet van gevlochten riet, maar van staal en beton. Eigenlijk lijkt het gebouw nog het meest op een enorm konijnenhok. De mensen leven er ieder in een hokje en schuifelen heen en weer voor de ramen. Toen ik in het begin aan mijn huisje begon te timmeren, belden ze de politie, de gemeente en bouw- en woningtoezicht. Waarom? Omdat ik hier stiekem aan het bouwen zou zijn. Dat mag niet en is verboden als je geen vergunning hebt en die had ik vast niet. Dus kwamen een bouwkundige, een politieman en een milieuambtenaar samen kijken wat er aan de hand was. In de verte zag ik de buren achter de ramen kijken, hun lange oren staken nieuwsgierig boven de vensterbanken uit.

“Woont u hier?” vroeg een van de mannen..

“Nee” zei ik naar waarheid, want mijn huis was toen nog niet klaar om in te wonen.

“En wat is dat daar?!”, wees hij naar een hoog bouwwerk van takken en bladeren in het bos. “Een kunstwerk” zei ik. De ambtenaren gingen het opmeten en fotograferen en mompelden wat met elkaar. Uiteindelijk stelden ze vast dat ik niet in overtreding was. Ze vonden zo gauw niks wat verboden was, maakten nog wat foto’s van het huisje en vertrokken weer. De buren in hun appartementen bleven nog lange tijd ongerust. Een jaar lang kwam de milieuambtenaar van de gemeente elke dag opnieuw langsfietsen. Dan bood ik hem een bakje koffie aan Nieuwsgierig keek hij rond, maar zei verder geen vervelende dingen. Na verloop van tijd zijn de buren min of meer aan me gewend geraakt en ik aan hen. Ik verdenk ze er zelfs van dat ze het prettig zijn gaan vinden om mij als buurman te hebben, maar misschien overdrijf ik nu.

Een toilet bezit ik niet. Van tijd tot tijd graaf ik een diepe kuil aan de rand van het bos, daar poep ik in.Dat is veel schoner dan om het te laten vallen in een witte porseleinen bak, vervolgens met veel drinkwater weg te spoelen en ergens ver hier vandaan in de zee te verstoppen. Altijd buiten poepen en plassen is volgens de wet streng verboden. Maar als koeien, varkens, paarden, eekhoorntjes en vogels buiten mogen poepen, mag ik dat ook. Op het weiland hier tegenover sproeien ze zelfs ieder jaar duizenden liters varkenspoep over het land uit. Daar zitten medicamenten in, hormonen, zware metalen, enzovoorts, allemaal spullen die ik niet eet en dus ook niet kan uitpoepen. Mijn poep is schoon, omdat ik schoon eet, dus doe ik dat met een zuiver geweten in het bos en neem bewust deel aan de kringloop van de natuur. Rondom het gat in de grond heb ik enkele donkergroene doeken gespannen, zodat er vanaf het pad geen direct zicht is op mijn zandcloset als ik daarboven hurk. Met een schop gooi ik er wat zand over en je ziet of ruikt niks meer. Simpel en schoon. Ongeveer een keer per jaar graaf ik op een ander plekje weer een nieuwe wc. Door de eeuwen heen hebben de mensen het zo gedaan, kweekten ze hun eigen voedsel en bleef hetgeen ze niet gebruikten of verteerden behouden voor hun landje, alles met zo min mogelijk verspilling en dat is erg mooi. Inmiddels woon ik hier 7 jaar. Vorig jaar kwam de eigenaar langs met een stuk papier. Dat legde hij op tafel met een pen ernaast, of ik even wilde tekenen. Hij had wat problemen met de belasting, kon niet bewijzen dat ie van mij geen geld ontving en moest nu een gebruiksovereenkomst laten zien die ondertekend was door hem en mij. Ik las wat er op het papier stond: “….deze overeenkomst kan ten alle tijde, zonder opgaaf van redenen door de eigenaar worden opgezegd met inachtneming van een opzegtermijn van twee weken”. Twee weken? Dat was niet wat ik toentertijd met meneer Blauwmans had afgesproken, dus zei ik netjes tegen hem dat ik dit even wilde bekijken en er eens goed over na zou denken. Toen werd ie heel erg boos. Als ik mijn handtekening niet meteen zette zou er morgen een bulldozer staan en ging de zaak tegen de grond, desnoods met mij erin.

“Teken je niet?’ zei hij dreigend.

“Nee” zei ik en keek hem eens diep in de ogen.

Wat ik vertel is echt waar, de arme man greep naar zijn hart en begon plotsklaps hard te zuchten en te kreunen. Hij was pas ziek geweest, zijn vrouw was ook nog maar net uit het ziekenhuis, nu werd het hem allemaal teveel en wilde ie dit geval even snel afwerken. “Teken maar gauw, dan ben ik daar vanaf, mijn vrouw ligt thuis ziek op de bank te wachten”. Ik zat erbij, keek ernaar en tekende niet. De eigenaar moest onverrichter zake terug naar huis. De volgende dag kwam er geen bulldozer. Wel kwam er na enige tijd een deurwaarder en zegde mij de huur op voor over een jaar, de termijn zoals ik die in het begin met meneer Blauwmans was overeengekomen. Blijkbaar is het de tijd om een andere plek te gaan zoeken waar ik prettig kan wonen en werken. Zo gaan de dingen in het leven.

Ad Fontis